MY GIRL | ยัยนี่..ผมจอง!!!

  MY GIRL 1

  ​

  KATE

  "แกช้าไป20นาที" อะตอมเอ่ยทักฉันทันทีเมื่อเห็นว่าฉันเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่หมดอาลัยตายอยาก จะไม่ให้ฉันมีอาการแบบนี้ได้ยังไงล่ะ ในเมื่อพ่อแท้ๆของฉันเพิ่งจะกลับมาถึงที่บ้าน แต่ว่าฉันยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับท่านเลยแม้แต่น้อย

  ตลอดเวลาที่คุณพ่อกับแม่เบลล์พาน้องไปรักษาตัวอยู่ที่อเมริกา ท่านทั้งสองคนก็จะโทรมาหาพวกฉันกับน้องชายต่างแม่อย่างไคโรบ้างเป็นครั้งเป็นคราว แต่ไม่เคยกลับมาหาพวกเราเลยแม้แต่ครั้งเดียว

  คุณแม่ของฉันบอกว่าที่คุณพ่อกับแม่เบลล์ไม่กลับมาหาพวกเราเลยเป็นเพราะว่าน้องป่วยหนักก็เลยต้องอยู่ที่โน่นตลอดเวลาเพราะต้องผลัดกันเฝ้าน้อง ที่สำคัญน้องยังเล็กมาก

  ซึ่งฉันก็เข้าใจแหละ แต่ว่าน้องชายตัวดีของฉันอย่างไคโรเนี่ยสิ ไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่ว่าคุณย่ากับคุณป้าจะอธิบายยังไง ไคโรก็ยังคิดว่าคุณพ่อกับแม่เบลล์ตั้งใจที่จะทิ้งพวกเราเพื่อที่จะไปอยู่ที่โน่นกันแค่4คนเท่านั้น

  ฉันมันเป็นพวกขัดใจอะไรน้องไม่ได้ซะด้วยสิ เพราะฉันกับไคโรมีกันแค่สองคนพี่น้อง ฉันมาอยู่ที่บ้านของคุณย่าตั้งแต่ที่คุณพ่อกับแม่เบลล์พาน้องไปอยู่ที่เมืองนอก เพราะว่าคุณย่าของฉันไปขอร้องแม่ฉัน ท่านไม่อยากให้ไคโรเหงา เลยขอให้ฉันย้ายมาอยู่ที่บ้านใหญ่

  ส่วนแม่ของฉันน่ะเหรอ ตอนนี้ท่านเสียไปแล้วล่ะ ท่านจากฉันไปตั้งแต่ฉันอายุแค่13ปีเท่านั้น จะเหลือก็แต่น้องสาวต่างพ่อที่ตอนนี้แกก็ไปอยู่ที่บ้านของพ่อแก เราสองคนไม่ค่อยได้เจอกันหรอก เพราะตั้งแต่ที่คุณแม่เสีย อาตินก็ตรอมใจแล้วก็เสียตามเเม่ของฉันไปในเวลาไม่ถึงปีด้วยซ้ำ

  "พอดีที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ ก็เลยออกมาช้า" ฉันบอกอะตอมออกไปแล้วทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวยาวข้างๆมันที่มีอชินั่งอยู่อีกคน

  ตอนนี้เขานั่งทำหน้าเบื่อโลกมากๆเมื่อเห็นว่าฉันคุยกับอะตอมแบบสนิทสนม ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยก็ไม่รู้ ทุกครั้งที่ฉันคุยกับอะตอม อชิมักจะทำหน้าไม่พอใจแบบนี้ตลอด สงสัยจะบ้า!

  "แล้วนี่จะดื่มอะไร?" อะตอมเอ่ยถามฉันขึ้นอีกครั้ง

  "ขอเหล้าเข้มๆ เพราะวันนี้เจ๊อยากเมาาาาา"

  "อนุญาตให้ดื่มได้แค่น้ำส้มเท่านั้น" อชิพูดขัดฉันขึ้น

  "นายเป็นผู้ปกครองฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฉันหันไปแหวใส่เขาที่ตอนนี้กำลังทำหน้านิ่งๆอยู่

  "ตั้งแต่เกิดแล้ว" เขาบอกฉันออกมาแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่คมกริบจนฉันไม่อยากจะเถียงเขาออกไปเลย

  "เผด็จการ" ฉันสะบัดหน้าใส่อชิแล้วหันไปคุยกับอะตอมต่อ

  "ขอเข้มๆเหมือนเดิม เพราะวันนี้ฉันอยากเมา ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น แล้วถ้าเมาเนี่ย แกช่วยพาฉันไปส่งบ้านด้วย เพราะเจ้าน้องชายตัวดีของฉันน่าจะไม่กลับบ้าน" ฉันพูดกับอะตอมขึ้นพลางพยักเพยิดหน้าไปทางไคโรที่ตอนนี้เขากำลังนั่งคุยกับเพื่อนๆของเขาอยู่

  เด็กๆพวกนั้นอายุไม่ถึง18 ลุงเอฟไม่อนุญาตให้ดื่มเหล้าหรอก เพราะถ้าใครขัดคำสั่ง ลุงเอฟจะจัดการขั้นเด็ดขาด โดยการที่เอาคนนั้นไปขังไว้ที่ห้องใต้ดิน ซึ่งฉันก็เคยโดนมาเหมือนกัน แถมยังต้องไปอยู่ในนั้นพร้อมกับคนหน้าตายแบบอชิอีกต่างหาก!

  "ไอ้ตอม..." อชิเรียกอะตอมขึ้นเสียงแหบต่ำจนอะตอมต้องหันกลับไปมองหน้าพี่ชายฝาแฝดของตัวเองอย่างหวาดๆ 

  ถึงอะตอมมันจะโหด แต่มันก็ยังคงกลัวพี่ชายของมันอย่างอชิอยู่ดี เพราะหมอนั่นน่ะ โหดกว่าอะตอมหลายสิบเท่า ใครจะเชื่อว่ามาดคุณชายแบบเขาจะโหดกว่าอะตอมที่แสดงออกอย่างออกนอกหน้าอีกล่ะ

  "ไม่ต้องกลัวหรอกพี่ชายแกน่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" ฉันพูดขึ้นแล้วค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆอชิแล้วกระซิบที่ข้างใบหูของเขาไปว่า...

  "ขอดื่มเหล้าหน่อยนะคะ คุณคู่หมั้น..." แค่ฉันกระซิบออกไปแค่นั้นแหละ อชิก็รีบเด้งตัวลุกออกไปข้างนอกห้องที่พวกเราจัดปาร์ตี้ขึ้นทันที

  ทุกครั้งที่ฉันอ้อนเขาด้วยวิธีนี้ มันมักจะใช้ได้ผลเสมอ หมอนั่นน่ะ ไม่รู้จะเก็บความรู้สึกเก่งไปถึงเมื่อไหร่ ถ้าเขาไม่พูดแล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเขารู้สึกยังไง

  คนบ้า!

  จะให้ฉันบอกเขาออกไปงั้นเหรอ ว่าฉันก็ชอบเขาเหมือนกันน่ะ ฉันเป็นผู้หญิงนะ ถึงจะไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ก็เถอะ!

  "ฮ่าๆ แกมันร้าย เดี๋ยววันนึงพี่ชายฉันก็สติแตกพอดี" อะตอมมันพูดขึ้นอย่างรู้ทัน 

  เออ! ฉันกับมันเนี่ยสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ แล้วตอนนี้เราสองคนก็เรียนอยู่คณะเดียวกันซะด้วย มันรู้เหมือนที่ฉันรู้นั่นแหละ ว่าอชิรู้สึกยังไงกับฉัน แล้วมันก็รู้ด้วยว่าฉันเองก็ชอบพี่ชายของมันเหมือนกัน

  "ปล่อยให้บ้าไปเลย" ฉันบอกออกไปแล้วรับแก้วเหล้ามาจากอะตอม

  "พี่อชิไปไหนแล้วล่ะคะ" ไอรีนเดินเข้ามาหาฉันกับอะตอมแล้วเอ่ยถามพี่ชายของเธอเข้า 

  ไอรีนเนี่ยเป็นลูกพี่ลูกน้องของสองแฝดนรกนี่เองแหละ บอกตามตรงว่าฉันอิจฉาความสวยของไอรีนมากๆ ผู้หญิงอะไรสวยจริงๆ

  "ออกไปข้างนอกน่ะ ไม่รู้ว่าออกไปไหนเหมือนกัน" อะตอมหันไปพูดกับไอรีนแล้วหันกลับมาชนแก้วกับฉันต่อ

  "อ่อ ค่ะ" ไอรีนพยักหน้ารับรู้แล้วรีบเดินออกไปข้างนอกทันที สงสัยจะออกไปตามหมอนั่นแน่ๆ

  "ทำไมแกหน้าเครียดจังวะ ไหนเล่ามาให้ฟังสิ" มันเอ่ยถามฉันขึ้นอีกครั้งพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

  "คุณพ่อกับแม่เบลล์กลับมาแล้วล่ะ..."

  "แกว่าไงนะ?"

ACHI

  ​ผมลุกออกมาจากตรงนั้นแทบจะไม่ทันเมื่ออยู่ๆเคทก็โน้มใบหน้าเข้ามากระซิบขออนุญาตผมเพื่อที่จะดื่มเหล้า 

  เธอไม่รู้รึไงว่าเธอกำลังทำให้ผมแทบจะคลั่งตายกับการกระทำของเธออยู่ ไหนจะมานั่งข้างๆ ไหนจะส่งสายตายั่วๆ ไหนจะกระซิบมาข้างๆหูแบบนั้นอีก ถ้าวันนึงผมทนไม่ไหวแล้วจับเธอปล้ำขึ้นมาเธอจะว่ายังไง! ผมว่าผมทนมานานแล้วนะกับเคทเนี่ย!

  "พี่อชิคะ?" ผมหันไปตามเสียงเรียกทันที เมื่อหันไปก็พบว่าน้องสาวของผมอย่างไอรีนกำลังยืนเก้ๆกังเหมือนเขินๆอะไรบางอย่าง

  "มีอะไรรึเปล่ารีน" ผมเอ่ยถามไอรีนออกไป

  "คือ รีนอยากจะให้พี่อชิช่วยติวภาษาอังกฤษให้หน่อยได้ไหมคะ พอดีรีนว่ารีนยังไม่ค่อยเข้าใจที่อาจารย์สอนสักเท่าไหร่" ไอรีนพูดขึ้นพลางยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเขินๆ

  "ฮ่าๆ เด็กน้อย ไม่เห็นจะต้องเขินเลย เอาไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เข้าไปติวให้ที่บ้านก็แล้วกันนะ" ผมเอามือไปยีศีรษะไอรีนแล้วพูดกับเธอออกไป

  "ค่ะ รีนจะรอนะคะ" ไอรีนพูดขึ้นแล้วยิ้มกว้างออกมา

  "เข้าไปสนุกกับเพื่อนๆข้างในเถอะ"

  "แล้วพี่อชิไม่ไปเหรอคะ?"

  "นายอยู่ที่ไหนแล้วล่ะ ขับรถเข้ามาเลย ฉันอยู่ตรงตึกรับรองลูกค้า นายรู้จักใช่มั้ย?" ผมไม่สนใจคำถามของไอรีนหรอก เพราะตอนนี้ผมกำลังสนใจเสียงของเคทอยู่ 

  เธอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับใครกันวะ?

เอี้ยดดดด!!

  "ไอ้เรย์" ผมพึมพำเสียงแผ่วเบา เป็นไอ้เรย์ เป็นมัน…

  "มาช้าชะมัดเลย นี่ฉันคิดว่านายจะไม่มาแล้วซะอีก" เคทเข้าไปหาไอ้เรย์แล้วพูดจาออดอ้อนมันที่กำลังจะเปิดประตูรถออกมา

  "ถ้าเธอไม่มา ฉันก็ไม่มาหรอก ฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าพี่ชายไอ้ตอมมันน่ะ"

  "ไม่ชอบก็ไม่ต้องสะเออะมาเหยียบที่นี่ ส่วนเธอ มานี่เลย!"

  "นี่! อะไรของนายเนี่ย นี่ฉันคุยกับเพื่อนฉันอยู่นะ!" เคทโวยวายขึ้นเมื่อผมลากเธอเข้ามาที่ห้องรับรองอีกห้อง

  "เลิกยั่วโมโหฉันได้แล้วเคท! ฉันไม่อยากจะทนกับเธอแล้วนะ!"

  "ไม่อยากทนก็ไม่ต้องทนสิ แล้วฉันไปยั่วโมโหนายตอนไหนไม่ทราบ!"

  "เลิกเถียงฉันสักวันจะได้มั้ย? เธอนี่มันดื้อจริงๆเลย" ผมพูดแล้วดันหลังเคทให้ไปติดกับผนังเย็นเฉียบแล้วยกสองแขนขึ้นกั้นเธอเอาไว้ 

  เธอกำลังจะทำให้ผมเป็นบ้าอยู่แล้ว รู้ก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้เธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น ยังจะกล้าทำแบบนี้ต่อหน้าผมอีก

  ดี ดีมาก…

  "ฉันดื้อตรงไหนไม่ทราบ ฉันก็เป็นแบบนี้ของฉันอยู่แล้ว" เคทยังคงลอยหน้าลอยตาเถียงผมไม่เลิก

  "จะไม่เลิกเถียงใช่มั้ย?" ผมถามเคทออกไปพลางมองเธอออกไปด้วยสายตาที่คมกริบและดุดัน

  "ไม่!"

  "ให้พูดอีกที..."

  "ไม่มีทาง! ฉันจะเถียงๆนายจนกว่านายจะยอมแพ้ฉันนั่นแหละ อะ....อื้ออออ"