บทที่ 2 จะเลิกดื้อได้หรือยัง?
เมื่อเห็นว่าเคทยังคงเถียงผมไม่เลิก ผมเลยจัดการปิดปากเธอด้วยริมฝีปากของผมทันที ว่าจะไม่ทำแล้วเชียว เพราะถ้าผมทำ มันอาจจะไม่หยุดอยู่แค่จูบน่ะสิ
ผมค่อยๆบดขยี้ริมฝีปากของตัวเองแล้วละเลียดชิมริมฝีปากของเธอไปเรื่อยๆจนตอนนี้เคทยอมเปิดปากให้ผมสอดปลายลิ้นเข้าไปเพื่อที่จะกวาดต้อนความหวานในโพรงปากของเธอ
หวานจริงๆ หวานอะไรขนาดนี้ ถ้ารู้ว่าริมฝีปากของเธอจะหวานแบบนี้รู้งี้ผมชิงจูบเธอมาตั้งนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เวลามันผ่านมานานขนาดนี้หรอก
"อื้อออ" เคทประท้วงเมื่อผมยังคงไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากของเธอเป็นอิสระ หึ! ดื้อนัก มันต้องโดนทำโทษแบบนี้แหละ!
จูบนี้เป็นจูบแรกของผม แล้วผมก็มั่นใจว่ามันก็เป็นจูบแรกของเคทเหมือนกัน ถึงมันจะไม่ใช่จูบที่เธอเต็มใจ แต่อย่างน้อยผมก็ได้ครอบครองมันเป็นคนแรก ริมฝีปากของเคทรวมถึงตัวของเธอ ต้องเป็นของผมแค่คนเดียว ผมไม่ยอมให้ใครมาแย่งไปหรอก
"แห่กกก"
"ทีนี้จะเลิกเถียงได้รึยัง?" ผมถามเคทขึ้นมันทีเมื่อละริมฝีปากออกจากเธอเรียบร้อยแล้ว
"เหอะ!" เคทสะบัดหน้าหนีผมอย่างเคืองๆ ยังไม่เลิกพยศสินะ
"OxO" เมื่อเห็นว่าเคทยังทำท่าฟึดฟัดไม่เลิก ผมก็จัดการประกบริมฝีปากของตัวเองลงไปประกบที่ริมฝีปากของเคทอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมจะหยุดมันได้แบบครั้งที่แล้วรึเปล่า เพราะตอนนี้อารมณ์ของผมมันเริ่มพุ่งพล่านขึ้นมาแล้ว
ถึงผมจะรู้ว่าเคทรู้สึกกับผมแบบที่ผมรู้สึกกับเธอ แต่ผมก็อยากจะให้เกียรติเธอ จนกว่าเธอจะยอมผมด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่แบบที่ผมบังคับเธอ
"อื้มมม...อชิ..." เคทส่งเสียงกระเส่าเมื่อผมละริมฝีปากออกอีกครั้ง
"เธอกำลังทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่อยู่ รู้ตัวรึเปล่า..." ผมกระซิบบอกไปที่ข้างใบหูของเคทอย่างแผ่วเบา
"ฉะ...ฉัน ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย" เคทพูดพร้อมกับยกแขนขึ้นมาโอบรอบคอของผมเอาไว้ เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอสั่นไหวไปหมดแล้ว คงอยากหาที่ยึดเกาะ
"เธอดื้อกับฉัน..." ผมบอกเคทออกไปพลางยกมือขึ้นมาไล้ที่แก้มใสๆของเธอไปด้วย ก็เธอน่ารักแบบนี้ จะให้ผมอดใจไหวได้ยังไงกันล่ะ ทุกๆครั้งที่เราสองคนต้องอยู่ใกล้กันเธอไม่รู้หรอกว่าผมต้องคอยยับยั้งชั่งใจตัวเองมากแค่ไหน
"ฉันดื้อตรงไหน ฉันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว"
"ก็นี่ไง...เธอกำลังดื้อกับฉันอยู่นี่ไงเคท"
"ฉัน...ไม่ได้ดื้อ อ๊ะ! ปล่อยนะอชิ!" หลังจากที่เคทเอ่ยปากเถียงผมมาอีกครั้ง ผมก็จัดการช้อนร่างของเธอขึ้นอุ้มแล้วพาเธอมาวางลงบนโซฟาตัวยาวกลางห้องทันที ดื้อแบบนี้ สงสัยจะปล่อยไปไม่ได้ซะแล้วมั้ง
"นะ...นายจะทำอะไรฉัน" เคทเอ่ยถามผมด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเมื่อผมวางเธอลงบนโซฟาแล้วรีบตามไปทาบทับร่างบางๆของเธอเอาไว้
"สั่งสอนคนดื้อล่ะสิ" ผมพูดแล้วค่อยๆโน้มใบหน้าของตัวเองให้เข้าไปใกล้เคทอีกครั้ง
"อชิ..."
"อย่าเรียกชื่อฉันแบบนั้นจะได้มั้ย..."
"...เพราะเธอ...กำลังทำให้ฉันหยุดตัวเองไม่ได้"
"อื้อออ"
KATE
พอพูดจบอชิก็ทาบทับริมฝีปากที่ร้อนจัดของเขาลงมาที่ริมฝีปากของฉันอีกครั้ง เขากวาดต้อนเอาทุกอย่างในปากของฉันไปหมด สัมผัสของเขา การกระทำของเขาตอนนี้ มันทำให้ร่างกายของฉันหมดแรงขึ้นมาซะอย่างนั้น
จากที่เคยต่อต้านเขาในตอนแรก ตอนนี้ฉันกลับตอบรับทุกสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ รสจูบของอชิ มันกำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่แล้ว
ฉัน…
"พะ...พอแล้ว" ฉันบอกเขาออกไปเมื่อเขาผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง
"ถ้าพอ สัญญาก่อนสิ ว่าจะเลิกดื้อกับฉัน" เขาพูดพร้อมมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่จริงจัง
"อะ...อื้ม" ฉันบอกอชิออกไปพลางดันอกแกร่งของเขาเอาไว้ และเมื่อฉันสัมผัสไปที่อกแกร่งของเขาฉันก็รับรู้ทันทีว่าตอนนี้ก้อนเนื้อในอกของเขามันกำลังเต้นแรงมาก
"นายควรไปหาหมอนะ..." ฉันพูดกับอชิออกไปพลางมองสบสายตาคู่สวยของเขาไปด้วย
"ฉันไม่ได้ไม่สบาย" เขาตอบฉันออกมาพร้อมขมวดคิ้วยุ่ง
"ก็ตอนนี้หัวใจของนายมันเต้นแรงมากเลยอ่ะ ฉันกลัวว่ามันจะหลุดออกมาซะกะ...อื้อออ" ฉันยังไม่ทันจะพูดจบ อชิก็จัดการครอบครองริมฝีปากของฉันฉันเอาไว้อย่างเอาแต่ใจอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ฉันรู้สึกว่า มันมีแต่ความร้อนแรงยังไงก็ไม่รู้
จากที่ตอนแรกฝ่ามือของเราสองคนประสานกันเอาไว้แน่น ตอนนี้ฝ่ามือหนาของอชิเริ่มที่จะซุกซนลูบไล้มาตามต้นแขนของฉันจนฉันขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"อชิ...มะ ไม่เอา" ฉันร้องห้ามเขาออกไปพลางพยายามปัดป่ายฝ่ามือที่กำลังล่วงล้ำเข้ามาภายใต้เสื้อที่ฉันใส่อยู่
"ฉัน...ขอโทษ" อชิพูดแค่นั้นแล้วเขาก็ผละออกจากร่างของฉันทันที ซึ่งฉันก็รีบเด้งตัวขึ้นมานั่งทันทีเช่นกัน เพราะถ้านอนอยู่แบบนั้นนานๆ ฉันอาจจะโดนเขาทำโทษต่อก็ได้
"นายโอเคใช่มั้ย?" ฉันถามอชิออกไปเมื่อเห็นว่าท่าทางของเขามันแปลกๆ
"โอเคมั้ง เธอดูสิ..." เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยก่อนที่จะเลื่อนสายตาของตัวเองให้ไปหยุดอยู่ตรงกลางร่างของเขาซึ่งฉันที่กำลังมองตามไปก็พบว่า...O_O!
"ไอ้คนบ้า! คนผีทะเล!" ฉันรัวกำปั้นทุบเข้าไปที่อกแกร่งของอชิรัวๆเมื่อเห็นว่าตรงกลางร่างของเขามันมีบางอย่างที่ชูชันอยู่ภายใต้กางเกงสแล็คที่เขาใส่อยู่
"นี่! หยุดนะเคท ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันทำอะไรมากไปกว่านี้" อชิเอ่ยปรามแล้วคว้าข้อมือของฉันเอาไว้
"ฉันไม่ยอมให้นายทำอะไรทั้งนั้นแหละ คนบ้าๆๆๆๆ"
"ฉันเตือนเธอแล้วนะเคท..." อชิคำรามขึ้นเสียงต่ำก่อนที่เขาจะกดร่างของฉันให้นอนราบลงไปที่โซฟาอีกครั้ง
"นี่! ไม่เอานะอชิ ฉันยอมแล้ว ฉันยอมแล้วจริงๆ"
"จะเลิกดื้อได้รึยัง?" เขาถามฉันแล้วโน้มใบหน้าลงมาใกล้ฉันจนปลายจมูกของเราสองคนชนกัน
"เลิกแล้วๆๆ"
"เลิกอะไร?"
"ฉันจะเลิกดื้อกับนาย แล้วก็จะเป็นเด็กดีของนาย อื้ออ"
"ถามแค่ไหนก็ตอบแค่นั้น" เขาพูดเมื่อละริมฝีปากออก
"อะ อืม"
"ถ้าต่อไปเธอดื้อกับฉันอีก รู้ใช่มั้ยว่าจะต้องโดนอะไร?" อชิพูดพลางมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ให้ตายเหอะ! ฉันไม่เคยเห็นเขาทำสีหน้าแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ
"อะ...อือ" ฉันตอบเขาออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"พูดง่ายแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบ" เขาว่าทั้งที่ยังคงคลอเคลียอยู่ที่ปลายจมูกของฉันไม่เลิก
"ละ...แล้วนายจะลุกออกไปได้รึยังเล่า ฉันหนักนะ" ฉันบอกเขาออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาจะรู้ตัวมั้ยว่าเขากำลังทำหัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เขาจะรู้ตัวรึเปล่าว่าที่เขาทำแบบนี้ มันทำให้ฉัน…ไม่อยากให้เขาหยุดไว้แค่นี้
"ขออยู่แบบนี้แป๊ปนึงสิ" อชิพูดแล้วค่อยๆทิ้งตัวลงนอนข้างๆฉัน โดยที่เขาเองก็โอบร่างของฉันเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
"ทำไมถึงไม่ปล่อยเลยล่ะ"
"ไม่อนุญาตให้พูด"
"ชิ! จะปล่อยก็ปล่อยเลยไม่ได้รึไงเล่า ฉันอึดอัดนะ!"
"ถ้ายังดื้ออยู่อีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะเคท..."
"..."
