บทที่ 4 ขี้อ่อย
ACHI
"ฉันไม่กลับบ้านใหญ่นะ" เคทพูดกับผมขึ้เมื่อผมชะลอรถเพื่อที่จะเลี้ยวเข้าบ้านของเธอ
"แล้วเธอจะไปนอนไหน?" ผมถามเคทออกไป
"ฉันจะไปนอนบ้านคุณแม่ นายช่วยไปส่งฉันที่นั่นก็แล้วกัน" เคทบอกผมออกมาแล้วหยิบมือถือกดโทรออกหาใครบางคน
"จะไปนอนยังไงคนเดียว ฉันไม่อนุญาต" ผมบอกเคทออกไปแล้วกำลังจะเลี้ยวรถเข้าบ้านของเธอ แต่ก็ได้ยินเธอพูดสายกับคุณย่าของเธอซะก่อน
"คุณย่าคะ วันนี้เคทไม่กลับบ้านนะคะ" หึ! ไม่กลับบ้านงั้นเหรอ ได้สิ คิดเหรอว่าผมจะปล่อยให้เธอนอนที่บ้านของแม่เธอคนเดียวน่ะ ไม่มีทางซะหรอก
"พอดีว่าเคทอยากนอนบ้านคุณแม่น่ะค่ะ" เคทพูดกับคุณย่าของเธอพลางมองมาที่ผมอย่างสงสัยไปด้วยเมื่อผมเลี้ยวรถมาอีกทางที่ไม่ใช่ทางไปบ้านของแม่เธอ
"ไม่ต้องห่วงเคทหรอกค่ะ เคทดูแลตัวเองได้ หลานคุณย่าเก่งจะตาย"
"ค่ะ เคทรักคุณย่านะคะ ไว้พรุ่งนี้เคทจะกลับเย็นๆนะคะ"
"รู้แล้วค่ะคุณย่า สวัสดีค่ะ"
"นี่! ทำไมนายไม่ไปทางโน้นล่ะ นี่มันไม่ใช่ทางไปบ้านแม่ฉันนะ!"
"นี่! อชิ! ฉันบอกให้นายขับรถไปส่งฉันที่บ้านไง" เคทยังคงโวยวายไม่เลิกเมื่อผมไม่ยอมเลี้ยวรถกลับ
"อชิ! ฉันจะกลับบ้าน ฉันบอกให้นายกลับไปส่งฉันเดี๋ยวนี้ไง!"
"อชิ!"
"ฉันไม่ให้เธอกลับไปนอนบ้านแม่เธอหรอก ที่นั่นมันอันตรายมากเธอก็รู้" ผมบอกเคทออกไปพลางตั้งหน้าตั้งตาขับรถกลับคอนโดของตัวเองต่อ
"อันตรายตรงไหนไม่ทราบ ฉันอยู่ของฉันมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่เห็นจะอันตรายตรงไหนเลย" เคทพูดขึ้นอย่างไม่ยอม
"ทำไม? หรืออยากจะกลับไปนอนที่โน่นเพราะเธอนัดกับไอ้เรย์มันไว้!" ผมตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทางแล้วถามเคทออกไปอย่างโกรธจัดเมื่อนึกได้ว่าคอนโดของไอ้เรย์ มันก็อยู่แถวบ้านเคทเหมือนกัน
"พูดบ้าอะไรของนาย แต่ถึงฉันจะนัดเจอกับเรย์แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายตรงไหนไม่ทราบ?" เคทลอยหน้าลอยตาถามผมอย่างกวนๆ
"เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ไปนัดเจอกับใครทั้งนั้นแหละ!"
"เป็นแค่คู่หมั้น แต่ยังไม่ได้หมั้นกันสักหน่อย นายเลิกเอาเรื่องที่ผู้ใหญ่ตกลงกันมาอ้างหน่อยเลยอชิ ว้ายย!!! ตาบ้านี่! ทำไมนายถึงได้ขับรถไวแบบนี้เล่า เดี๋ยวก็ได้ตายกันพอดี!"
"ถ้ายังไม่อยากตายก็หุบปากเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ" ผมขู่เคทออกไปหลังยากที่ออกรถพลางเร่งความเร็วของรถให้มากขึ้นกว่าเดิม เพียงแค่ไม่ถึง15นาที ผมก็พาเคทมาถึงที่คอนโดของตัวเองจนได้
"ลง!" ผมบอกเคทออกไปเสียงเรียบนิ่ง
"ไม่!" เคทปฏิเสธผมออกมาเสียงเเข็งเมื่อเธอรู้ว่าผมพาเธอมาที่ไหน
"จะลงเองหรือจะให้ฉันอุ้มลงไป" ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ดื้อด้านนัก
"ไอ้คนเอาแต่ใจ เผด็จการ ขี้บังคับ! ฉันจะกลับบ้าน ทำไมนายต้องพาฉันมาที่นี่ด้วย" เคทยังคงทำท่าทางฟึดฟัดไม่เลิกเมื่อผมไม่ยอมไปส่งที่บ้านแม่ของเธอ
"ถ้ายังไม่อยากโดนจูบจนปากเปื่อยก็ทำตามที่พูดเดี๋ยวนี้..." ผมพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้แล้วกัดฟันพูดกับเคทออกไปอย่างเหลืออด
"ไอ้!"
"เคท...."
"ชิ!" เคทจิ๊ปากออกมาอย่างหงุดหงิดแต่ก็ยอมลงจากรถแต่โดยดี หึ! ต้องให้ขู่ทุกทีเลยสินะยัยตัวแสบ!
KATE
"เดินเข้าไปสิ จะนอนหน้าห้องหรือไง?" อชิพูดกับฉันเมื่อเขากดรหัสปลดล็อกหน้าประตูเสร็จเรียบร้อย
"รู้แล้วน่า!" ฉันกระทืบเท้าแล้วเดินเข้ามาในห้องอย่างหงุดหงิด ฉันไม่เคยขัดใจเขาได้เลยสักครั้ง ไม่เคยเลยจริงๆ
"ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เธอมีเรียนแต่เช้าไม่ใช่หรือไง"
"สั่งๆๆๆอยู่ได้ สั่งจัง ไอ้คนเอาแต่ใจ!"
"จะอาบดีๆ หรือจะให้ฉันอาบให้..." เขาเดินเข้ามาประชิดตัวฉันแล้วถามฉันขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
"อาบเองก็ได้! แล้วไหนเสื้อผ้าฉันล่ะ" ฉันถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ
"อยู่ในตู้ ไปเลือกเอาเองก็แล้วกัน"
"อืม!" ฉันกระแทกเสียงบอกเขาออกไปแล้วรีบเดินมาเพื่อที่จะอาบน้ำทันที ถึงครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาที่คอนโดของเขา แต่มันก็ยังรู้สึกเกร็งๆอยู่ดีเวลาที่ต้องอยู่ด้วยกันแค่สองคนแบบนี้
ฉันจะไม่รู้สึกกลัวเขาเลยสักนิดถ้าวันนี้เราสองคนไม่จูบกันหลายต่อหลายครั้ง แล้วเขาเองก็จูบฉันบ่อยซะจนฉันกลัวว่าระหว่างเรามันจะเกินเลยไปมากกว่านี้ล่ะสิ....
Rrrrrrrr Rrrrrrrrr
ระหว่างกำลังจะเดินเข้าห้องน้ำก็ต้องชะงักเท้าลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงมือถือของตัวเองกรีดร้องขึ้นมา แต่ว่าฉันก็เดินไปรับสายไม่ทันหรอก เพราะว่าอชิถือวิสาสะกดรับสายไปก่อนแล้ว
"โทรมาทำไม?"
"นี่! นายมารับโทรศัพท์ฉันทำไมเนี่ย เสียมารยาทชะมัดเลย นี่! เอามือถือฉันคืนมานะ อชิ!" ฉันบอกอชิออกไปแล้วพยายามแย่งโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาจากมือของเขา
"เคทจะนอนกับฉันที่นี่…ทั้งคืน!" อชิพูดสายกับใครบางคนออกไปซึ่งฉันก็พอจะเดาออกว่าปลายสายเป็นใคร มีไม่กี่คนหรอกที่จะทำให้เขาหัวเสียได้ขนาดนี้น่ะ
"อึก!" ทันทีที่กดวางสายเขาก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาดุดันจนฉันต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
"ฉะ...ฉัน ไปอาบน้ำก่อนนะ" ฉันบอกอชิออกไปแล้วรีบสาวเท้าเดินมาที่ห้องน้ำทันที แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเปิดประตูห้องน้ำอชิก็ช้อนตัวของฉันขึ้นอุ้มซะก่อนแล้วเขาก็เดินดุ่มๆพาฉันมาโยนฉันลงบนเตียงอย่างแรงจนรู้สึกจุกไปหมด
"โอ้ย! ฉันเจ็บนะ!" ฉันหันไปมองอชิตาขวางทันทีที่เขาโยนฉันลงบนเตียง
"มันโทรมาหาเธอบ่อยแค่ไหน?" แต่อชิไม่สนใจที่ฉันพูดออกไปเลยสักนิด เขาถามฉันกลับมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดพลางส่งสายตาดุดันมาคาดคั้นเอาคำตอบจากปากของฉันไปด้วย
"มันที่นายว่าน่ะ ใครล่ะ..." ฉันถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะว่าเขาหมายถึงเรย์ แต่ฉันก็ไม่อยากจะตอบเขาออกไปตอนนี้หรอก คนบ้า! โยนฉันลงมาบนเตียงซะจนจุกไปหมดแบบนี้ ยังไม่ขอโทษฉันสักคำเลย!
"พูดแบบนี้แสดงว่ามีคนโทรมาหาเธอเยอะใช่มั้ย?" อชิถามพลางกระโดดขึ้นมาคร่อมร่างของฉันเอาไว้โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่นิดเดียว
"นี่! ลุกออกไปเดี๋ยวนี้นะอชิ! ฉันหนัก!" ฉันพูดขึ้นพลางยกฝ่ามือขึ้นดันอกแกร่งของอชิเอาไว้ เขาโถมร่างมาทาบทับร่างของฉันจนฉันอึดอัดไปหมด
"ตอบฉันมาว่ามันโทรมาหาเธอบ่อยแค่ไหน? แล้วมีใครโทรมาหาเธอบ้าง!" อชิถามฉันออกมาด้วยน้ำเสียงดุดันอีกครั้งพลางโน้มใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ฉันขึ้นทีละนิด จนตอนนี้หัวใจของฉันมันเต้นแรงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้งเพราะการกระทำของเขา
"...อย่าโกหก!" เขาพูดย้ำจนฉันต้องรีบตอบเขาออกไปอย่างละล่ำละลัก
"ทะ...ทุกวัน เรย์โทรมาหาฉันทุกวัน ตะ...แต่ฉันกับเขาไม่ได้คุยอะไรกันเลยนอกจากเรื่องเรียน" ฉันตอบอชิออกไปตามความเป็นจริง
"แล้วมีใครโทรหาเธออีกบ้าง?" เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว ลมหายใจที่กรุ่นร้อนปัดเป่าอยู่ตรงแก้มฉันจนรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว
"มะ...ไม่มีแล้ว" ฉันตอบเขาออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
"ถ้าฉันเช็คแล้วไม่เป็นอย่างที่พูด เธอจะโดนไม่ใช่น้อย…"
อึก…
ดะ..โดนไม่ใช่น้อยเหรอ
"มีพี่ต้าร์วิศวะ พี่บอลนิเทศน์ พี่แซมมนุษย์ แล้วก็พี่กัสวิทย์กี" ฉันบอกอชิออกไปจนหมดเปลือกทันทีที่โดนขู่
"ฉันจะทำยังไงกับนิสัยขี้อ่อยของเธอดีนะเคท!"
"ฉัน...ไม่ได้อ่อยสักหน่อย พวกเขาโทรมาหาฉันเอง…" ฉันตอบเขาออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"...หรือฉันควรจะทำให้เธอเป็นของฉันดีนะ เธอถึงจะเลิกนิสัยนี้สักที!"
"อื้อออ!!"
