บทที่ 6 ลูกเมียน้อย
KATE
"ไปอาบน้ำแล้วก็มานอน พรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้า" ฉันเงยหน้าขึ้นจากอกแกร่งของอชิทันทีที่เขาพูดออกมาแบบนั้น เขาเกือบจะทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่แล้วเขาจะรู้ตัวบ้างรึเปล่านะ
ฉันได้แต่มองเสี้ยวใบหน้าที่หล่อเหลาของอชิเหมือนต้องมนต์สะกด คนอะไร ดูดีไปหมดทุกส่วนจริงๆ ยิ่งมองหน้าเขาแบบนี้ก็ยิ่งนึกถึงตอนที่เขาทำกับฉันเมื่อครู่ แล้วอยู่ๆใบหน้าของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเฉยเลย
"จ้องแบบนี้ อยากต่อหรือไง?" เขามองฉันกลับมาพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจ้าเล่ห์จนฉันต้องรีบผละออกจากเขาแล้วลุกจากเตียงอย่างรีบร้อนทันที ถึงเขาจะไม่ค่อยแสดงความรู้สึกอะไรออกมา แต่ฉันก็รับรู้ได้ว่าเขาน่ะ หื่นนน!มากแค่ไหน
"โอ้ยยย!" พอลุกจากเตียงแล้วเท้าแตะพื้นเท่านั้นแหละ ร่างกายของฉันมันก็เหมือนจะทรงตัวไม่อยู่เพราะขามันสั่นไปหมด
ฉันกำลังจะล้มไปกองอยู่ที่พื้น อยู่ดีๆก็ตัวลอยขึ้นเพราะอชิเข้ามาช้อนร่างของฉันเอาไว้ได้ทันแล้วอุ้มฉันเอาไว้ในอ้อมกอดแกร่ง
"นี่ขนาดไม่เจอของจริงยังหมดแรงขนาดนี้ ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าเธอเจอไอ้นั่นเข้าไป เธอจะมีสภาพแบบไหน" อชิพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแล้วเดินอุ้มฉันเข้ามาในห้องน้ำ จากนั้นเขาก็วางฉันลงที่อ่างอาบน้ำอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าร่างกายของฉันมันจะบุบสลายยังไงอย่างนั้นแหละ
"อาบเองไหวไหม?" เขาถามพลางมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่ลึกซึ้งยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก แต่อยู่ๆเขาก็เลื่อนสายตาของตัวเองลงมองต่ำแล้วทำตาเป็นประกายทันที
ป้าบ!
"คนทะลึ่ง! ออกไปเลยนะ! ฉันจะอาบน้ำ!" ฉันฟาดไปที่แขนแข็งแกร่งที่มีแน่มัดกล้ามของอชิอย่างแรงเมื่อเขาเลื่อนสายตามามองที่หน้าอกเปลือยเปล่าของฉันแล้วทำสีหน้าหื่นกาม
ไอ้คนบ้า >///<
"ไม่ให้ฉันช่วยอาบให้เหรอ?" เขาปรับสายตาของตัวเองให้นิ่งๆแล้วถามฉันด้วยน้ำเสียงกวนประสาท
"ฉันอาบเองได้ นายออกไปเลยนะ!" ฉันเอ่ยปากไล่เขาออกไปแล้วยกมือขึ้นปิดหน้าอกของตัวเองพัลวัล
"หึ! จะปิดทำไม เห็นมาหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว" เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งเรียบแต่รู้สึกได้เลยว่ากวนประสาทสุดๆ อีตาบ้านี่!
"ทำไมนายถึงได้เป็นคนหื่นแบบนี้ไปได้นะอชิ" ฉันพูดกับเขาออกไปเมื่อเขายังคงมองมาที่หน้าอกของฉันไม่เลิก
"มือเธอแค่นั้น ปิดยังไงก็ปิดไม่มิดหรอก ขนาดมือฉัน...ยังปิดมันไม่มิดเลย" อชิพูดแล้วยกสองมือของตัวเองขึ้นมาแล้วทำท่าบีบๆเหมือนที่เขาทำกับหน้าอกของฉันเมื่อกี้นี้
"ไอ้คนบ้า! คนหื่น! นายออกไปเลยนะ!" ฉันโวยวายออกไปเมื่อเห็นว่าอชิยังคงทำตัวหื่นไม่เลิก คนบ้า!
"ฉันหื่นกับเธอแค่คนเดียวแหละ..." เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งๆเหมือนเดิมแล้วเดินออกจากห้องน้ำไปเลย >///<
"...อีตาบ้า! ใครเขาสั่งเขาสอนให้พูดแบบนี้กันเล่า!" ฉันพึมพำกับตัวเองแล้วรีบลุกมาล็อกประตูห้องน้ำทันที นี่ฉันรักคนหื่นแบบเขาไปได้ยังไงเนี่ย!
"อชิ นายเห็นชุดชั้นในฉันไหม เมื่อกี้ฉันจำได้ว่าฉันเอาวางไว้ตรงนี้..." ฉันพูดพลางกวาดสายตามองหาอชิไปด้วย เขาไม่ได้อยู่ในห้องนี่นา สฃสัยจะออกไปดูทีวีข้างนอก
"อชิ นายเห็นชุดชั้นในของฉันรึเปล่า เมื่อกี้ฉัน...เอ่อ..." ฉันเปิดประตูออกมาแล้วถามอชิที่กำลังยืนอยู่ด้านนอกห้องนอนโดยที่ไม่ทันได้สังเกตเลยว่าตอนนี้เขายืนคุยกับแฝดของเขาอย่างอะตอมอยู่
"นี่อย่าบอกนะว่าแกกับเคท..." อะตอมมองมาที่ฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่มจนฉันต้องรีบปฏิเสธหมอนั่นออกไป ไอ้เพื่อนบ้านี่! มันคิดอะไรของมันอยู่กันเนี่ย!
"แกคิดอะไรของแกวะ ฉันกับอชิไม่ได้..."
"เป็นอย่างที่แกคิดนั่นแหละ" แต่พอฉันกำลังจะปฏิเสธอะตอมออกไปอชิก็พูดแทรกขึ้นซะก่อน นี่เขาจะบ้าหรือไง ฉันกับเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ขี้ตู่อีกละ!
"แกระวังลุงคริสจะมาแหกอกแกเอาเถอะ แกไม่รู้รึไงว่าลุงคริสกับป้าเบลล์กลับมาแล้ว" อะตอมพูดกับอชิพลางทำท่าปาดคอเพื่อเป็นการขู่เขา
"ว่าแต่ฉันเหอะ แกก็ระวังตัวให้ดี เอาเด็กพี่อุ่นมานอนด้วยแบบนี้ ระวังพี่อุ่นจะมาแหกอกแกเหมือนกัน" อชิพูดพลางเลื่อนสายตาไปมองใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างๆอะตอม ซึ่งพอฉันมองตามไปก็พบว่าเป็นคนคุ้นเคยของพวกเรานี่เอง
"อ้าว! พลับพลึง" ฉันทักทายพลับพลึงออกไป ส่วนเธอก็ได้แต่ส่งยิ้มบางๆมาให้ฉันแล้วพูดกับอชิ
"ใครเป็นเด็กของพี่ชายนายกัน ฉันไม่ได้เป็นเด็กใครทั้งนั้นแหละ" พลับพลึงพูดด้วยสีหน้าเคืองขุ่นพลางชี้หน้าอชิไปด้วย
"ฉันจะไปรู้เหรอ ก็วันนั้นฉันยังเห็นเธอยืนจูบกับพี่อุ่นอยู่เลย" อชิพูดแล้วมองพลับพลึงด้วยสายตาที่คมกริบจนเธอหน้าแดงแปร้ดขึ้นมา
"จริงเหรอวะไอ้ชิ" อะตอมหันมาถามอชิด้วยสีหน้าสงสัยแล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอดัง ‘อึก’
"เออ! ฉันเห็นยัยนี่ยืนกอดจูบลูบคลำกับพี่อุ่นอยู่ในห้องทำงานที่ผับ"
"หยุดเดี๋ยวนี้นะอชิ นายพูดอะไรของนายน่ะห๊ะ!" พลับพลึงพูดอย่างเขินๆแล้วเดินเข้าห้องนอนของอะตอมไปทันที ส่วนอะตอมน่ะเหรอตอนนี้ได้แต่ยืนทำสีหน้าหนักใจอยู่ด้านนอกเมื่อรู้ว่าพลับพลึงเป็นอะไรกับพี่ไออุ่น
อย่าว่าแต่มันเลยที่ยืนอึ้ง ฉันเองก็เหมือนกันแหละ ไม่คิดว่าพี่ไออุ่นกับพลับพลึงจะแอบคบกันแบบนี้...เพราะทุกครั้งที่พวกเรานัดปาร์ตี้กัน ฉันก็ไม่เคยเห็นพลับพลึงคุยกับพี่ไออุ่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"เอายัยนั่นไปส่งซะ ก่อนที่พี่อุ่นจะมาแหกอกแก" อชิพูดกับอะตอมแล้วดันหลังฉันให้เดินเข้ามาในห้องนอนของเขาไปด้วย
"เอ่อ...ที่นายพูดน่ะเรื่องจริงเหรอ?" ฉันถามอชิออกไปอย่างสงสัย
"อืม" เขาตอบฉันกลับมาสั้นๆ แล้วเขาก็เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจอะไร
"นายจะนอนได้ยังไง อาบน้ำแล้วเหรอ" ฉันถามเขาออกไป
"อาบแล้ว"
"อาบตอนไหน ฉันเพิ่งออกมาจากห้องน้ำเมื่อกี้เองนะ"
"อาบข้างนอก ขืนรอเธอก็คงไม่ต้องอาบกันพอดี อาบน้ำนานเป็นชั่วโมง" อชิพูดพลางตบลงที่ฟูกเตียงเบาๆเพื่อเป็นการส่งสัญญาณว่าให้ฉันไปนอนข้างๆเขา คนเอาแต่ใจ! แล้วฉันมีทางเลือกอื่นมั้ยเล่า! 😑😑
"เออ นี่นายเห็นชุดชั้นในฉันไหม เมื่อกี้ฉันจำได้ว่า..."
"ฉันเอาไปซักให้แล้ว ตากอยู่นอกระเบียงโน่น" อชิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสายตานิ่งๆ
"จะบ้าเหรอ นายเอาไปซักแล้วคืนนี้ฉันจะใส่อะไรนอนล่ะ"
"ก็ไม่ต้องใส่ไง จะใส่ทำไมเดี๋ยวก็ต้องถอดอยู่ดี" เขาพูดแล้วดันร่างฉันให้นอนลงบนเตียงโดยที่ฉันยังไม่ได้ทันตั้งตัว(อีกแล้ว)
"น่ะ นายจะทำอะไรฉันอีก...งั้นเหรอ" ฉันถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแล้วพยายามขยับปากให้น้อยที่สุด ตอนนี้ปากของฉันกับอชิอยู่ห่างกันแค่คืบเดียวเท่านั้น ฉันกลัวว่าถ้าฉันพูดอะไรออกไปมากๆเข้า เขาจะจูบฉันอีกน่ะ
ปากฉันเปื่อยไปหมดแล้วนะ!
"ถ้าเธอยังไม่เลิกถามฉันก็คงต้องทำแล้วล่ะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พลางค่อยๆเคลื่อนฝ่ามือขึ้นมาลูบไล้ที่ต้นแขนของฉัน
"มะ...ไม่นะอชิ ฉันยังไม่พร้อม" ฉันพูดแล้วขยับหัวขึ้นไปซุกที่อกแกร่งของอชิอีกครั้งแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้
"ถ้าไม่อยากให้ฉันทำก็นอนเฉยๆ ถ้าเธอว่านอนสอนง่ายฉันจะไม่มีทางทำอะไรเธอหรอก" อชิพูดแล้วค่อยๆล้มตัวลงนอนข้างๆฉันแล้วดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้แน่น
ทำไมอ้อมกอดของเขามันถึงได้อบอุ่นแบบนี้นะ...
"อชิ..." เมื่ออีกฝ่ายเงียบฉันจึงเรียกเบาออกไป อยู่ดีๆก็เงียบ ไม่ชินเลยแหะ
"นอนได้เเล้วพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทั้งที่ยังคงหลับตาอยู่
"ฉันแค่จะบอกนายว่า...ฝันดีนะ" ฉันพูดแล้วเอื้อมแขนไปกอดเขาเอาไว้เช่นกัน
ถึงเราสองคนจะอยู่ด้วยกันบ่อยๆ แต่เราสองคนก็ไม่เคยได้นอนกอดกันแบบนี้เลยสักครั้ง อย่างมากก็แค่จับมือกันเท่านั้นเอง
วันต่อมา
BR-University
"ตั้งใจเรียนล่ะ" เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยทันทีที่ขับรถมาจอดหน้าคณะฉันเรียบร้อยแล้ว
"อื้ม! นายก็เหมือนกันนะ" ฉันหันไปพูดกับอชิแล้วส่งยิ้มกว้างไปให้เขา วันนี้ดูเขาอารมณ์ดีกว่าทุกวันเลย แถมยังไม่ค่อยตีหน้ายักษ์เหมือนทุกครั้งที่มาส่งฉันด้วย
ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาในคณะฉันก็ต้องเจอกับสายตาที่มองมาที่ฉันอย่างเหยียดๆ ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึเปล่า ถึงได้เห็นคนพวกนั้นมองมาที่ฉันแล้วหันไปกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างจนฉันต้องรีบเดินเข้าไปหากลุ่มเพื่อนของตัวเองอย่างเร่งรีบ
"ยัยเคทมาพอดีเลย" พอฉันเดินเข้ามาถึงโต๊ะประจำที่ฉันกับเพื่อนๆชอบนั่งกัน ยัยนีน เพื่อนในกลุ่มก็ทักแล้วมองมาที่ฉันด้วยสายตาแปลกๆ ซึ่งเพื่อนๆในกลุ่มอีกสามคนก็มองมาที่ฉันด้วยสายตาแบบนั้นเหมือนกัน
"หน้าฉันมีอะไรติดป้ะวะ? หรือฉันใส่กระโปรงขาดรึเปล่า นี่ตั้งแต่ฉันเดินเข้ามาในคณะก็มีแต่คนมองฉันตลอดทางเลย ทำไมต้องมองเหมือนฉันเป็นคนดังขนาดนั้นด้วย" ฉันพูดกับพวกมันออกไปพลางมองไปที่รอบๆตัวที่ตอนนี้พวกเขายังไม่เลิกมองมาที่ฉัน
"ก็ตอนนี้ข่าวแกกำลังดังเลยน่ะสิ จะไม่ให้พวกนั้นสนใจแกได้ยังไง" ยัยเพนท์พูดขึ้นบ้าง
"ข่าวอะไรวะ?" ฉันถามพวกมันออกไปอย่างงงๆ
"แกไปดูเองเหอะ" คราวนี้เป็นยัยมิลล่าพูดพลางพยักเพยิดหน้าไปยังบอร์ดข่าวประชาสัมพันธ์ของคณะ ฉันเลยเดินมาดูที่บอร์ดอย่างสงสัยว่าข่าวของฉันที่พวกมันว่ากำลังดังน่ะ มันข่าวอะไร มันถึงทำให้ทุกคนมองมาที่ฉันด้วยสายตาแบบนั้นกัน
"O_O" น่ะ...นี่มัน
"เป็นแค่ลูกเมียน้อย แต่ทำตัวเหมือนเป็นลูกเมียหลวงเลยเน๊อะ" เสียงเพื่อนในเซคอย่างยัยจินนี่ที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉันพูดเมื่อเห็นว่าตอนนี้ฉันกำลังยืนอ่านเนื้อข่าวในบอร์ดอย่างละเอียด
"..."
"แถมยังอ่อยผู้ชายไปทั่ว สงสัยจะร่านเหมือนแม่"
"..."
“อยู่ๆร่างกายของฉันก็ชาวาบขึ้นมาเมื่อข่าวที่อยู่ในบอร์ดนั้น มันบอกว่าฉันเป็นลูกเมียน้อย ไหนจะคำพูดของผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาแล้วพ่นคำดูถูกใส่ฉันอีกล่ะ
ตะลึง! สาวฮอตคณะสถาปัตย์ เป็นลูกเมียน้อย แต่ทำตัวหัวสูงหวังจับผู้ชายรวย นั่นคือหัวข้อข่าวที่ทำให้ทุกคนหันมาสนใจฉันแล้วซุบซิบนินทากันสินะ...
ฉันเป็นลูกเมียน้อยหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่ที่ฉันรู้คือ ฉันได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดี ถึงคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่ แต่มันไม่ได้ทำให้ความอบอุ่นในครอบครัวของฉันลดลงเลย
"แก ไหวป่ะวะ" เสียงเพื่อนสักคนในกลุ่มฉันดังขึ้น
"เห้ย! เคท แล้วแกไม่ขึ้นเรียนหรือไงวะน่ะ"
ฉันได้แต่ยกมือบอกเพื่อนๆของฉันว่าฉันโอเคแล้วรีบเดินออกมาโดยที่ไม่แคร์สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามของคนที่มองมาเลยแม้แต่น้อย ฉันแค่คิดว่าฉันต้องเดินออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ก่อนที่น้ำตาของฉันมันจะไหลออกมา
"แม่พี่ก็เป็นแค่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า พี่เคทไม่น่าหัวสูงขนาดนี้เลยนะคะ" เสียงหวานๆของคนที่คุ้นเคยดังขึ้นเมื่อฉันเดินออกมาจากคณะแล้วกำลังจะเดินไปยังห้องชมรมที่มักจะไปหมกตัวอยู่ในนั้น
"ไอรีน..." ฉันเรียกไอรีนออกไปเสียงแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าตอนนี้เธอกำลังมองมาที่ฉันด้วยสายตาเหยียดๆ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน เธอยังเรียนไม่จบเกรด12เลยนี่นา
"เป็นแค่ลูกเมียน้อย แต่หวังสูง หวังจะจับพี่ชายของรีน แล้วยังจะอ่อยผู้ชายคนอื่นไปทั่วมหาลัยอีก พี่เคทเนี่ยสุดๆไปเลยนะคะ รีนไม่คิดเลยว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้ ไม่รู้ว่าลุงเอฟกับน้าไมล์จองตัวพี่ให้พี่อชิไปได้ยังไง ถ้ารีนเป็นพี่อชิ รีนไม่มีทางเอาผู้หญิงแบบนี้มาเป็นคู่หมั้นหรอก ต่ำ..."
"..." ฉันได้แต่ยืนอึ้งไปกับคำพูดที่ออกมาจากปากของไอรีน ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้
"รีนชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าพี่เคท...เฟรนด์ลี่ หรือ...ขี้อ่อยกันแน่..."
"..."
"อ่อยไปทั่วแบบนี้ เขาเรียกว่าร่าน! รึเปล่าคะพี่เคท" พอพูดจบเธอก็เดินออกไปทันที ส่วนฉันตอนนี้ก็ได้แต่จิกเล็บลงบนฝ่ามือของตัวเองแน่นเพื่อเป็นการระงับอารมณ์ของตัวเอง
ที่ฉันไม่ตอบโต้ไอรีนออกไปเพราะว่าฉันเองเคารพพ่อแม่แล้วก็พี่ชายของเธอ ฉันรู้มานานแล้วล่ะว่าไอรีนไม่ชอบขี้หน้าฉัน เพราะทุกครั้งที่เธอเห็นฉันอยู่กับอชิ เธอก็มักจะแสดงสีหน้าออกมาว่าไม่พอใจที่เห็นฉันอยู่กับพี่ชายของเธอ ทำไมต้องรังเกียจฉันขนาดนั้นด้วยนะ ฉันไปทำอะไรให้เธอนักหนา
[ Other talk ]
หลังจากที่ไอรีนพูดกับเคทจบเธอก็เดินออกมาอย่างจากตรงที่เคทยืนอยู่พลางแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ
ข่าวที่ทุกคนรู้เป็นฝีมือของเธอเองที่อยากทำให้เคทอับอาย เพราะเธอเกลียดเคทมาก เธอไม่ชอบที่ใครๆต่างก็พากันรุมรักเคท พ่อแม่ของเธอต่างก็เอ็นดูเคทเหมือนเป็นลูกหลานแท้ๆ แล้วไหนยังจะลุงของเธอที่จับคู่ให้เคทกับอชิอีก
ไม่ว่าจะไปที่ไหนทุกคนมักจะสนใจแต่เคทเพราะเธอเองเป็นคนพูดเก่ง เธอมักจะเป็นจุดสนใจของคนอื่นๆจนไอรีนไม่ชอบขี้หน้าเพราะคิดว่าเธอชอบทำตัวโดดเด่นอยู่ตลอดเวลา
"อ้าวรีน มาทำอะไรที่นี่เนี่ย แล้วไม่ไปเรียนหรือไง?"
