บทที่ 7 ผู้หญิงของฉัน
ACHI
"อ้าวรีน มาทำอะไรที่นี่เนี่ย แล้วนี่ไม่ไปเรียนหรือไง?" ผมถามน้องสาวของตัวเองออกไปเมื่อเห็นว่าเธอกำลังเดินยิ้มมาจากทางห้องชมรมของเคท
"พี่อชิ!" ไอรีนอุทานชื่อผมอย่างตกอกตกใจแล้วมองมาที่ผมอย่างลนลาน คงจะตกใจล่ะสิที่ผมจับได้ว่าเธอโดดเรียนน่ะ
"โดดเรียนทำไม? เดี๋ยวก็จบเกรด12อยู่แล้ว เดี๋ยวเกรดก็ตกหรอก" ผมพูดกับไอรีนออกไปด้วยน้ำเสียงดุๆ
"รีน รีนมาสมัครเรียนน่ะค่ะ ^^" ไอรีนโชว์เอกสารในมือแล้วยิ้มให้ผมแห้งๆ
"งั้นเหรอ อยากเรียนที่นี่หรือไงเราน่ะ" ผมถามน้องออกไป
"ค่ะ รีนอยากเรียนคณะเดียวกับพี่อชิ รีนชอบ"
"ไหนตอนแรกบอกว่าอยากเรียนนิเทศไง นิติกับนิเทศนี่มันต่างกันเยอะเลยนะ"
"แต่รีนอยากเก่งเหมือนพี่อชินี่คะ รีนต้องทำให้ได้" ไอรีนพูดกับผมแล้วทำสีหน้ามุ่งมั่น
"งั้นก็แล้วแต่เรา ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกนะ แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าคณะนี้หินมาก"
"พี่อชิต้องช่วยรีนอย่างที่พูดจริงๆนะคะ"
"ไอ้ชิ แกเห็นเคทรึเปล่าวะ?" อยู่ๆไอ้อะตอมมันก็เดินมาตรงที่ผมยืนคุยกับไอรีนอยู่แล้วถามผมขึ้นด้วยสีหน้ากังวลใจสุดๆ ก่อนที่มันจะหันไปถามไอรีนอย่างสงสัยเหมือนที่ผมสงสัยตอนแรกนั่นแหละ
"แล้วนี่ไม่ไปเรียนรึไงเราน่ะ?"
"รีนมาสมัครเรียนน่ะค่ะ"
"แล้วแกตามหาเคททำไมวะ? ฉันเพิ่งไปส่งเคทที่หน้าคณะเมื่อสักพักนี่เอง เคทยังไม่เข้าเรียนอีกหรือไง" ผมถามไอ้อะตอมออกไป
"มีใครไม่รู้มาปล่อยข่าวว่าเมียแกเป็นลูกเมียน้อยน่ะสิ ฉันเพิ่งมาถึงก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี่แหละ ไม่รู้ว่าตอนนี้เคทไปอยู่ที่ไหน ทีแรกฉันนึกว่าเคทจะอยู่กับแกซะอีก"
"เมีย...อย่างงั้นเหรอคะ" ไอรีนพึมพำแต่ผมไม่ได้สนใจอะไรน้องหรอก ตอนนี้ผมสนใจเคทมากกว่า ใครกันวะที่กล้ามาปล่อยข่าวแกล้งผู้หญิงของผมแบบนี้ ถ้าผมจับตัวได้เมื่อไหร่ ผมจะกระทืบให้จมดินเลยคอยดู!
"แล้วนี่แกตามหาเคทที่ไหนมาแล้วบ้าง" ผมถามไอ้อะตอมออกไปอย่างกังวลใจ
"เพื่อนฉันแยกย้ายกันตามหาเคททุกที่ที่ยัยนั่นชอบไปแล้วแต่ไม่เจอเลย เหลือที่เดียวที่ห้องชมรมนั่นแหละ ไม่รู้ว่าแอบไปนั่งร้องไห้อยู่ในนั้นรึเปล่า"
"เดี๋ยวฉันไปดูเอง แกรีบไปขึ้นเรียนเถอะ ทางนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันดีกว่า" ผมบอกไอ้อะตอมออกไปแล้วรีบเดินมาหาเคทที่ห้องชมรมทันที หวังว่าเธอจะอยู่ที่นี่นะ...
[ Other Talk ]
เมื่ออชิกับอะตอมเดินออกไปไอรีนก็เอาแต่ยืนกำมือแน่นอย่างโกรธจัดเมื่ออะตอมบอกว่าเคทเป็นเมียของอชิ ยิ่งรู้ถึงความสัมพันธ์ของอชิกับเคทไอรีนก็ยิ่งโกรธและเกลียดเคทมากกว่าเดิม
"ฉันเกลียดแก...นังลูกเมียน้อย"
KATE
"จอดตรงนี้แหละค่ะ" ฉันบอกคนขับแท็กซี่ออกไปเมื่อเขาขับรถมาถึงที่หน้าบ้านของแม่ฉันเรียบร้อยแล้ว
หลังจากที่ฉันออกมาจากมหาลัย ฉันก็ไปนั่งเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่อยู่ใจกลางเมือง พอฉันรู้สึกสบายใจแล้วฉันก็นั่งแท็กซี่มาที่บ้านแม่ฉัน
พอลงจากรถฉันก็เงยหน้ามองป้ายร้านที่แม่ของฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย จากนั้นฉันก็ไขประตูเข้ามาด้านในทันที
"สวัสดีค่ะแม่ วันนี้แม่เป็นไงบ้างคะ..."
"แม่อยู่บนนั้นสบายดีรึเปล่าคะ..."
"เคทคิดถึงแม่จังเลย..."
ฉันพึมพำอยู่กับรูปของแม่แล้วได้แต่ยืนมองรูปของท่านอยู่แบบนั้นนานสองนาน จากนั้นฉันก็เดินขึ้นมาที่ห้องนอนที่ฉันกับแม่เคยนอนอยู่ด้วยกันเกือบทุกคืน
"เคทเหนื่อยจังเลยค่ะแม่...วันนี้เคทขอนอนที่นี่สักคืนนะคะ..." ฉันพึมพำขึ้นแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า วันนี้ฉันเสียน้ำตากับเรื่องข่าวที่มีคนปล่อยออกมาเยอะแล้ว พักสักหน่อยดีกว่า พรุ่งนี้ตื่นมาขอให้เป็นวันที่ดีสำหรับฉันทีเถอะ...
หมับ!
พอฉันกำลังจะหลับตาลงก็ต้องตกใจเพราะอยู่ๆก็มีฝ่ามือหนาๆมาคว้าที่ท่อนแขนของฉันเอาไว้
"O_O! อชิ!" ฉันอุทานออกไปเมื่อรู้ว่าคนที่คว้าท่อนแขนของฉันเอาไว้เป็นใคร พอฉันมองไปที่เขาเท่านั้นแหละ ก็พบว่าตอนนี้สายตาของเขาดุดันมากๆจนฉันไม่กล้าจะสบตากับเขาเลย
"เธอกำลังจะทำให้ฉันคลั่งตายอยู่แล้วนะเคท!" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดันพลางหอบหายใจถี่ๆ
"..."
"เป็นอะไรทำไมไม่พูดออกมา อยู่ๆก็ติดต่อไม่ได้แบบนี้เธออยากเห็นฉันบ้าจริงๆใช่มั้ย? ต่อไปมีอะไรให้รีบมาบอกฉัน ไม่ใช่มาเก็บตัวเงียบอยู่คนเดียวแบบนี้ ฉันเป็นห่วงเธอจนฉันไม่เป็นอันทำอะไรอยู่แล้วนะ ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย?"
"..."
"เคท! ฉันถามก็ตอบดิวะ!" อชิตะคอกถามเมื่อฉันไม่ได้ตอบอะไรเขาออกไป ที่ฉันไม่ตอบเขาออกไปเนี่ย ฉันกำลังอึ้งอยู่กับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเขาต่างหาก
"น่ะ...นายมาที่นี่ทำไม แล้วนี่นายรู้ได้ยังไงว่าฉัน อื้อออ!" ฉันยังพูดไม่ทันจบอชิก็พุ่งเข้ามาบดขยี้ริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของฉันอย่างรุนแรงทันที
"อื้อออ!"
"ต่อไปห้ามหายไปไหนแบบนี้อีก! เธอรู้มั้ยว่าวันนี้ฉันตามหาเธอมาทั้งวันแล้ว จะไปไหนมาไหนทำไมไม่บอก แถมยังปิดมือถืออีก เธอเกือบจะทำให้ฉันเป็นบ้าอยู่แล้วนะเคท!" พอถอนจูบออกเขาก็โวยวายใส่ฉันโดยที่ฉันกำลังอึ้งอยู่กับการกระทำของเขาอยู่เลย
"นาย...จะตามหาฉันทำไม?" ฉันถามเขาออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ก็เพราะไอ้ข่าวบ้าๆนั่นไม่ใช่เหรอที่มันทำให้เธอเป็นแบบนี้น่ะห๊ะ!" อชิพูดขึ้นอย่างโมโห
"แล้ว...ฉันเป็นแบบที่ทุกคนพูดกันรึเปล่า..." ฉันตัดสินใจถามอชิออกไป
"ไม่ใช่! เธอไม่ได้เป็นแบบในข่าวเลย" อชิพูดขึ้นด้วยท่าทีที่อ่อนลงแล้วอยู่ๆเขาก็คุกเข่าลงตรงหน้าฉันพลางดึงฉันเข้าไปกอดเอาไว้แน่น
"ถ้าไม่ใช่ ทำไมคนพวกนั้นต้องมองมาที่ฉันด้วยสายตาแปลกๆด้วย" ฉันพูดจาอู้อี้อยู่ภายใต้อ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นของเขาพลางยกมือขึ้นกอดตอบเขาไปด้วย
"เธอไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย ข่าววันนี้ที่มันหลุดออกมาเพราะมีคนอิจฉาเธอมากกว่า ถึงใครจะมองเธอไม่ดีเธอก็ไม่เห็นจะต้องสนใจใครเลย เพราะเธอมีฉันอยู่ทั้งคน ฉันรู้ดีว่าเธอเป็นยังไง ไม่ต้องคิดมากนะ" อชิพูดพลางลูบแผ่นหลังฉันอย่างแผ่งเบาเป็นเชิงปลอบ
"ฉันมันร่าน มันขี้อ่อย แบบที่ในข่าวว่าจริงๆไม่ใช่เหรอ นายเองก็เคยบอกเองนี่ว่าฉันขี้อ่อย...แล้ว..."
"เลิกสนใจข่าวพวกนั้นสักทีเถอะน่า ตอนนี้เธอสนใจแค่ฉันคนเดียวก็พอ..." พอพูดจบอชิก็ค่อยๆดันร่างของฉันให้นอนลงบนเตียง ก่อนที่เขาจะตามมาคร่อมร่างของฉันเอาไว้แล้วค่อยๆจูบซับลงมาตามใบหน้าของฉันอย่างอ่อนโยน
"อชิ..."
"คืนนี้ฉันขอนอนด้วยนะ พอดีว่านอนที่คอนโดมันเหงาน่ะ" พอฉันเรียกเขาออกไปแบบนั้นเขาก็พูดตัดบทแล้วล้มตัวลงไปนอนข้างๆฉันทันที เหมือนตอนนี้เขาพยายามจะสะกดกลั้นอารมณ์อะไรบางอย่างของตัวเองอยู่เลย เพราะฉันรู้สึกว่าเขาหอบหายใจถี่เหมือนเมื่อคืนนี้ที่พวกเราผ่านมาด้วยกัน
"แล้วนี่นายเข้ามาในบ้านแม่ฉันได้ยังไงเนี่ย?" ฉันถามเขาออกไปอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าตอนนี้ระบบการหายใจของอชิเริ่มเป็นปกติแล้ว
"เธอไม่ได้ล็อคประตูบ้าน" เขาพูดพลางเหลือบมองฉันด้วยสายตาเคืองๆ
"แหะๆ สงสัยจะลืมน่ะ" ฉันบอกเขาออกไปพลางส่งยิ้มไปให้เขาแห้งๆ หลังจากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ฉันไม่กล้าหันไปมองเขาด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาทำอะไรอยู่ ส่วนฉันก็ได้แต่นอนมองเพดานไปเงียบๆ แล้วเอาแต่คิดเรื่องที่มันเกิดขึ้นวันนี้
"เลิกคิดเรื่องนั้นได้แล้ว ตอนนี้เธอสนใจฉันแค่คนเดียวก็พอ" เขาพูดแล้วเอื้อมมือมาจับมือของฉันเอาไว้แน่นจากนั้นเราสองคนก็นอนจับมือกันอยู่แบบนั้นจนฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันกับเขาใครหลับก่อนกัน พอตื่นมาอีกทีฉันก็ไม่เจออชินอนอยู่ข้างๆแล้ว
สงสัยจะกลับไปแล้วมั้ง
"มีธุระอะไรกับเมียฉันไม่ทราบ?" หื้มม! เสียงอชินี่นา แล้วนั่นเขาคุยกับใครกัน อยู่ๆก็มาบอกว่าฉันเป็นเมียเขาเนี่ยนะ บ้าไปแล้วหรือไง! แค่เอานิ้วเข้ามาในตัวฉันแค่นั้น ขี้ตู่จริงๆเลย คนบ้า!
"เห็นแม่ฉันบอกว่าเคทมานอนที่นี่เมื่อคืน ทำไมฉันจะมาหาเคทไม่ได้ เมื่อก่อนฉันก็มาหาเคทที่นี่อยู่บ่อยๆ" เสียงนี่มันคุ้นๆนะฉันว่า...
"มายุ่งกับผู้หญิงของฉันแบบนี้...อยากตายรึไง?" เสียงอชิพูดกับใครบางคนออกไปจนฉันต้องรีบวิ่งออกไปดู
"อ้าว! เกียร์ นี่นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?" พอฉันเดินออกมาฉันก็เจอเข้ากับเพื่อนสมัยม.ต้นอย่างเกียร์ที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปีตั้งแต่ที่แม่ฉันเสีย
"เคท เธอสวยขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย จำแทบไม่ได้เลย" เกียร์เอ่ยทักแล้วกำลังจะเข้ามากอดฉันแต่...
"มากไปแล้ว แล้วไอ้หมอนี่เป็นใคร?" อชิถามฉันด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแล้วมองฉันกับเกียร์สลับกันไปมา
"เพื่อนฉันน่ะ" ฉันบอกเขาออกไปแล้วจะหันไปคุยกับเกียร์ต่อ
"อนุญาตให้คุยกันได้แค่สองนาที"
"อชิ! นี่เขาเป็นเพื่อนฉันนะ เพื่อนสนิทน่ะนายเข้าใจมั้ย นี่ฉันกับเขาไม่ได้เจอกันมาตั้งหลายปีเลยนะ" ฉันบอกอชิออกไป
อยู่ๆเขาก็เกิดอาการหึงฉันกับเพื่อนของฉันซะงั้น
"แค่เพื่อนจะคุยอะไรกันเยอะเเยะ"
"แล้วนี่ไอ้หมอนี่มันเป็นอะไรกับเธอน่ะเคท ทำไมมันถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้"
"ยัยนี่เป็นผู้หญิงของฉัน ทำไมฉันจะมาอยู่ที่บ้านเมียของตัวเองไม่ได้ล่ะ..."
"อชิ!" ฉันปรามอชิออกไปเมื่อเขายังคงหึงหวงฉันกับเพื่อนฉันไม่เลิก แถมยังพูดจาเกินความเป็นจริงอีกต่างหาก
"หมดเวลาคุยกับเพื่อนเธอแล้ว ขึ้นไปอาบน้ำ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปบ้านก่อน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแล้วพยายามที่จะปิดประตูลงทั้งๆที่ฉันกับเกียร์ยังคุยกันได้ไม่ถึงสองนาทีด้วยซ้ำ ขี้หึงเกินไปแล้วนะ! นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นอะไรกันยังขี้หึงขนาดนี้ ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าฉันกับเขาตกลงคบกันจริงๆ มันจะเป็นยังไง
"บ้านไหน? บ้านนายเหรอ?" ฉันถามเขาออกไป
"บ้านเธอ เมื่อเช้าลุงคริสโทรมา บอกว่าให้ฉันพาเธอไปที่บ้าน" เขาตอบฉันออกมาแล้วปิดประตูบ้านลงทันที
"ไม่เอา ฉันไม่อยากกลับ"
"ถ้าไม่อยากกลับงั้นก็มาหาอะไรทำกันดีกว่า...เมื่อคืนฉันยังไม่ได้ลงโทษเธอเลยที่เธอหายไปทั้งวันน่ะ" พอพูดจบอชิก็เดินเข้ามาหาแล้วรวบเอวของฉันเข้าไปกอดเอาไว้ทันที
"นี่! ไม่เอานะอชิ! นายจะทำอะไรเนี่ย!" ฉันได้แต่ยกมือขึ้นดันแผ่นอกของอชิเอาไว้เมื่อเขาโอบรัดร่างของฉันเอาไว้แน่นจนตอนนี้ร่างของเราสองคนจะหลอมรวมกันอยู่แล้ว
"ก็ถ้าไม่อยากกลับบ้าน ก็มาหาอะไรทำกันฆ่าเวลาดีกว่า วันนี้ฉันกับเธอมีเรียนบ่ายโมงเหมือนกัน อยู่เฉยๆมันน่าเบื่อออก" อชิพูดขึ้นด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แล้วค่อยๆโน้มใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ฉันขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งตอนนี้ริมฝีปากของเราสองคนแตะกันเรียบร้อยแล้ว
ในที่สุดริมฝีปากของฉันก็ถูกอชิครอบครองจนได้ ซึ่งสัมผัสที่อชิส่งผ่านมาให้ฉันนั้น มันทำให้ร่างกายของฉันอ่อนปวกเปียกไปหมด จูบของเขาในครั้งนี้ มันอ่อนโยนเหลือเกิน มันอ่อนโยนมากจนทำให้ก้อนเนื้อในอกของฉันเต้นแรงราวกับคนที่เพิ่งจะออกกำลังกายเสร็จหมาดๆ
แล้วอยู่ๆหัวใจของฉันก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง เมื่อเขาพูดคำบางคำออกมา คำๆนั้นที่ฉันไม่เคยได้ยินมันออกมาจากปากของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
ถึงแม้เขาจะแสดงออกกับฉันว่าเขาเองก็มีใจให้ฉันเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่เคยพูดมันออกมาเลย
"ฉันรักเธอ..."
