บทที่ 6 My Sister 5
"ทิฟฟี่ทานนี่มีประโยชน์ต่อร่างกาย"
ผมเบ้ปากใส่ไอ้หมอน่าหมั่นไส้เอาอกเอาใจกันเหลือเกินไม่เกรงอกเกรงใจผมที่มานั่งเฝ้าเลยสักนิด
"พี่หมอทานเถอะเต็มจานแล้วเนี้ย"
"โอเค ~~"
ผมมองหน้าทิฟฟี่ที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวไม่ยอมสบตากับผม มีความผิดไม่กล้าสู้หน้าผมนะสิ
"ทานข้าวเสร็จเราไปดูหนังกันป่ะ"
"ไม่ไป/ไป"
ผมกับทิฟฟี่มองหน้ากันทันที ไม่ให้ไปโว๊ยยยผมยอมมานั่งเฝ้าที่นี่เพราะเห็นว่าน้องมันหิวหรอกนะ ไม่งั้นลากกลับไปตีก้นที่บ้านละ
"ถ้าพี่เดย์ออฟไม่ไปงั้นกลับก่อนก็ได้ค่ะ เดี๋ยวน้องไปดูกันพี่หมอเอง"
"ฝันอยู่"
ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจังสุดๆ ทิฟฟี่ทำหน้าสลดลงทันทีก่อนจะล้มหน้าก้มตากินต่อไม่พูดอะไรอีก ผ่านไปอีกสักสิบนาทีพวกเราทั้งสามคนก็เดินออกมานอกร้านผมดึงข้อมือของทิฟฟี่ทันที
"มานี่ กลับบ้าน"
"แต่ว่าพี่หมอชวนน้อง ปะ"
"กลับบ้าน"
ผมได้ยินเสียงกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ทิฟฟี่เหลือบสายตามามองผมเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปหาไอ้หมอ
"พี่หมอคะ เอ่อ วันนี้"
"ไม่เป็นไรค่ะกลับไปก่อนเดี๋ยวเราค่อยนัดกับนอกรอบ"
ผมชักสีหน้ามันทีก่อนจะเดินไปผลักไหล่มันทีหนึ่ง
"มึงเคยตายป่ะ หรือมึงอยากลอง"
ไอ้หมอทำท่าทางขนลุกสุดๆ มันไม่กลัวผมหรอกไอ้บ้าเนี้ยทำท่าทางกวนตีนผมไปงั้นแหละ
"ทิฟฟี่พี่ชายน้องหึงโหดมากอ่ะ พี่ไปก่อนนะ"
พูดจบมันก็เดินหนีทันที ไอ้สัสกูไม่ได้หึงโว๊ยยยย กูหวงน้องสาวเฉยยยยยยย ผมหันมามองหน้าทิฟฟี่ที่ตอนนี้ทำหน้าสลดเหมือนกลัวถูกดุ
"ทำไมทำหน้าแบบนั้น"
"ก็พี่เดย์จะว่าน้องไง"
"ใครจะทำแบบนั้นกับน้องกัน "
เหมือนทิฟฟี่จะอึ้งไปนิดหนึ่งนะที่ไม่เป็นไปตามที่คิดผมเปลี่ยนจากจับมือเป็นกอดคอแล้วลากไปชั้นบนทันที
"พี่เดย์ออฟจะพาน้องไปไหน"
ผมห้มไปมองหน้าทิฟฟี่เล็กน้อย
"ก็เมื่อกี้น้องบอกอยากดูหนังไม่ใช่เหรอพี่จะพาไป"
ผมบอกออกไปยิ้มๆก่อนจะพาน้องสาวสุดสวยขึ้นมาโซนโรงหนัง
"ให้เลือกครับสาวน้อยของพี่อยากดูเรื่องไหน"
ทิฟฟี่ยืนดูตัวอย่างหนังก่อนจะชี้นิ้วไปยังหนังบู๊ฟอร์มยักษ์
"เรื่องนี้นะพี่เดย์ออฟชอบดูนี่นา "
"รู้ใจพี่สุดๆขอหอมแก้มทีหนึ่ง จุ๊บบบ "
"อ๊ะพี่เดย์ออฟน้องบอกห้ามหอมไง"
ทิฟฟี่ตีแขนผมทีหนึ่งก่อนจะยิ้มเขินๆใครสนกันหละห้ามผมได้ก็ลองดูสิ
"จำไว้แก้มนี้ของพี่ห้ามให้คนอื่นหอมนะเข้าใจป่ะ?"
ทิฟฟี่ทำหน้าเหมือนจะไม่เข้าใจผมก็ไม่เข้าใจตัวเองไง แต่ผมไม่ชอบใครห้ามยุ่งกับทิฟฟี่ทั้งนั้นผมไม่ชอบ!!!!
"เป็นแฟนก็ไม่ใช้มีสิทธิ์อะไร?"
"ไม่เชื่อฟังกันก็ตามใจอย่าให้รู้ละกันแล้วเราจะได้เห็นดีกัน"
ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินไปซื้อตั๋วหนังสองใบเอาโซฟาไปเลยนั่งสบายๆ จากนั้นก็นเดินไปซื้อน้ำกับป๊อปคอร์นรสคาราเมลสุดแสนอร่อยของชอบของทิฟฟี่ ผมจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับทิฟฟี่ตั้งแต่ของชอบ ของไม่ชอบ ของแพ้ แม้กระทั่งกลัวอะไรผมรู้หมด อาจจะเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กละมั่ง
"ป่ะหนังจะฉายแล้ว"
ผมจับมือทิฟฟี่แล้วพาเดินเข้าไปในโรงหนัง ผมปิดโทรศัพท์เรียบร้อยใครไม่ต้องโทรมารบกวนหละเพราะผมจะดูหนัง
"นั่งตรงนี้ อ๊ะ ดื่มน้ำก่อน"
ผมยื่นแก้วน้ำโค้กไปให้ทิฟฟี่รับไปดูดลงไปนิดหน่อยก็ยื่นคืนมาให้ผมแล้วก็ดื่มต่อหลอดเดียวกัน ผมไม่ถืออ่ะมันเป็นแบบนี้จนชินไปแล้วอาจจะเพราะมันเป็นแบบนี้แหละผมเลยหวงทุกครั้งเวลาที่ทิฟฟี่จะมีคนอื่นซึ่งมันเหมือนผมถูกแย่งความรักซึ่งมันไม่โอเคสำหรับผมเลย
"พี่เดย์ออฟน้องหนาวอ่ะ"
ผมถอดเสื้อกันหนาวของตัวเองแล้วมาคลุมตัวให้ทิฟฟี่ไว้ เด็กดื้อไม่ชอบพกเสื้อกันหนาวไงแต่ว่าเป็นคนขี้หนาวตลกดีใช่ไหมละ
"ฮ้าววววววว"
"ถ้าแอบหลับจะโดนลงโทษนะ"
"แหะๆรู้ทันน้องตลอดเลย "
ผมยิ้มมุมปากก่อนจะดึงท้ายทอยของทิฟฟี่มาพิวไหล่ผมไว้ เราสองคนนั่งดูหนังไปเรื่อยๆไม่มีใครพูดอะไรอีก ผมเหลือบสายตามองดูคนข้างๆตาจะปิดแล้วมั่งนะ ผมยื่นแขนไปโอบรอบคอทิฟฟี่ไว้ก่อนลูบผมค่อยๆลูบผมอย่างแผ่วเบา เหมือนน้องมันจะรู้สึกตัวเหลือบสายตามองหน้าผมเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มมาให้อย่างอ่อนโยนนับวันยิ่งสวย สวยมาก ทำไมผมถึงมองว่าน้องมันสวยนะ ทั้งๆที่เมื่อก่อนผมก็มองว่าน้องสาวผมสวยดีแค่นั้น แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันแปลกๆอ่ะ ทิฟพี่สวยกว่าผู้หญิงทุกคนที่ผมเคยเห็น สวยกว่าจินดาอีก ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้กันนะ
"น้องง่วง "
"ห้ามหลับนะ"
"ไม่ให้หลับก็อย่าลูบหัวสิมันเคลิ้มอ่ะ"
ผมยังลูบหัวน้องมันต่อไปเรื่อนๆจะหลับก็หลับเถอะน้องมันเคยดูหนังจบที่ไหนกันหละ หลับตลอดมีวิธีเดียวคือห้ามให้ทานข้าวก่อนมาดูหนังอ่ะ นั้นแหละถึงจะไม่หลับเพราะท้องร้องนั่งกินป๊อปคอร์นจนจบเรื่อง
"หลับจริงแหะ"
ผมดูหนังไม่รู้เรื่องแล้วหละ ตอนนี้ตานั่งมองคนข้างๆหลับตาพริ้มหนุนไหล่ผม ผมกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นก่อนจะนั่งดูหนังต่อจนจบเรื่อง
<Tiffy Talk>"ทิฟฟี่ตื่นได้แล้วหนังจบแล้วนะ"
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะสบตาเข้ากับพี่เดย์ออฟกำลังมองมาทางฉันแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"น้องหลับอีกแล้วเหรอเนี้ย"
ฉันเอ่ยออกไปก่อนจะลุกขึ้นแล้วบิดขี้เกียจ
"ก็เห็นหลับตลอดแต่ไหนแต่ไรมาละ"
พี่เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยิ้มขำๆ นี่แหละเหตุผลเดียว ที่เขาจะรู้ไม่ได้ว่าเราสองคนพลาดมีอะไรกันแล้วก็เพราะว่า เขาดีกับฉันและรู้ใจฉันมากที่สุดแบบนี้ยังไงหละฉันไม่อยากจะเสียพี่ชายคนนี้ไป ไม่อยากเลย
"กลับบ้านกันป่ะ "
"อยากได้อะไรไหมพี่ไม่ได้พาน้องสาวมาช็อปปิ้งนานแล้วน้า วันนี้ป๋าจะเปย์ป่ะไปค่ะ"
ฉันยิ้มดีใจก่อนจะคล้องแขนพี่เขาแล้วเดินออกไป บางทีถ้าเป็นแบบนี้มันก็ดีนะ แต่ถ้าวันหนึ่งพี่เขาต้องมีครอบครัวมีคนรัก ถึงตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ความรู้สึกของตัวเองเหมือนกันว่ามันจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้รู้แค่มีความสุขมากๆเลยหละ มีความสุขที่สุดเลย
