บทที่ 9 My Sister 8
"สวยวะ"
"แม่ง นางฟ้าชัดๆ"
"ขึ้นมาหาพี่เดี๋ยวนี้นะทิฟฟี่"
ผมหยิบชุดคลุมของทิฟฟี่ที่เธอถอดวางไว้ที่โต๊ะแล้วเดินไปหาเธอทันที ตอนนี้ผมเลือดขึ้นหน้าเลยครับแม่งเอ้ย กล้าดียังไงมาใส่ชุดว่ายน้ำในสถานที่แบบนี้มีแต่คนหื่นกามโรคจิต มันน่าตีให้ตายจริงๆยัยเด็กคนนี้
"พี่เดย์ออฟมาเล่นน้ำกับน้องเร็ว"
ยัง ยังไม่รู้ตัวไปอี๊กกก โบกไม้โบกมือให้ผมประหนึ่งนางงามบนเวทีโลก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ผมนี่กำลังคิดว่าผมจะไปเล่นด้วยหรือไง
"โอ้ววววว ขาวชิบ"
ไม่ไหวแล้วครับทนฟังไอ้พวกหื่นกามพวกนี้ไม่ได้แล้วผมไปถึงตัวทิฟฟี่ปุ๊บก็เอาชุดคลุมสวมให้แล้วจัดการอุ้มเธอในท่าเจ้าสาวทันที
"พี่เดย์ออฟเล่นน้ำกะ อ๊ะ ว๊ายยยยยยย"
ผมอุ้มน้องเดินกลับโรงแรมทันทีไม่ต้องเล่นมันละน้ำอ่ะแม่งอารมณ์เสียชิบหาย ผมพยายามระงับอารมณ์ตัวเองเอาไว้ไม่รู้ทำไมถึงโมโหได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน
"พี่เดย์ออฟเป็นอะไรอุ้มน้องกลับทำไม ปล่อยเลยนะน้องจะเล่นน้ำ อร๊ายๆๆๆๆๆ"
ผมไม่ปล่อยแล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเพราะคนที่อยู่ในอ้อมแขนผมตอนนี้ดีดดิ้นอย่างแรง ตอนนี้ผมบอกเลยนะว่าผมโมโห โมโหมากๆเลยด้วย
"เด็กดื้อต้องโดนลงโทษ หึ"
มาถึงหน้าห้องผมก็เปิดห้องของทิฟฟี่เข้าไป ผมวางน้องมันลงบนโซฟาก่อนจะจ้องหน้าน้องมันอย่างหงุดหงิดสุดๆ
"ใครให้ใส่ชุดแบบนี้ไปเล่นน้ำ แล้วไปเอาชุดมาจากไหน พี่บอกให้ซื้อชุดมาทะเล ไม่ได้ให้ซื้อชุดว่ายน้ำโป๊ๆแบบนี้"
"ใครๆก็ใส่ไม่เห็นจะแปลกเลยนี่คะ มาทะเลก็ต้องใส่ชุดทูพีชสวยๆสิ จะให้น้องใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์มาเล่นหรือไงเล่า"
ยังไม่ยอมรับแถมยังเถียงผมอีก ผมดึงแขนน้องมันให้ลุกขึ้นมาแล้วโอบรอบเอวไว้แน่น
"เดี๋ยวนี้ไม่เชื่อฟังพี่แล้วใช่ไหม เดี๋ยวนี้น้องดื้อกับพี่แล้วอย่างงั้นเหรอ"
ทิฟฟี่เงียบไปทันทีก่อนจะสวมกอดผมแน่น
"น้องขอโทษ น้องไม่รู้นี่นาน้องแค่ใส่ชุดว่ายน้ำเองทำไมพี่ถึงต้องโมโหขนาดนี้ด้วย"
ผมผละน้องมันออกมาก่อนจะสบตากันนิ่ง
"พี่ไม่ชอบ ได้ยินมั้ย พี่ไม่ชอบให้น้องแต่งตัวโป๊ให้คนอื่นเห็นพี่ไม่ชอบให้ใครมามองเรือนร่างของน้อง พี่ไม่ชอบได้ยินมั้ย "
ผมจะโกนออกไปตอนนี้ผมเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว ผมเริ่มที่จะหวงน้องมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งนานวันทำไมความรู้สึกของผมถึงมากขึ้นๆก็ไม่รู้ ทำไมผมถึงหวงน้องสาวคนนี้นัก
"แต่น้องไม่เข้าใจ มันก็แค่ชุดว่ายน้ำ พี่เป็นพี่ชายหรือเป็นแฟนน้องเนี้ยทำไมพี่ทำเหมือนหึงหวงน้องแบบนี้"
ทิฟฟี่มองสบตากับผมเหมือนจะไม่เข้าใจการกระทำของผมในตอนนี้ ซึ่งจะมาหาคำตอบกับผมตอนนี้ก็คงจะไม่ได้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรทำไมถึง รู้สึกแบบนี้
"คือพี่ พี่ไม่ได้คิดแบบนั้น"
ผมปฎิเสธออกไปตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดยังไงกับน้อง ทำไมความรู้สึกตอนนี้มันต่างจากเมื่อก่อน หรือว่าผม .. ผมรีบผละออกจากตัวน้องทันที
"แล้วพี่คิดยังไง"
ผมเงียบไปทันทีไม่รู้อ่ะไม่รู้อะไรทั้งนั้น โธ่เว้ยยยย
"นอนพักซะพี่จะกลับห้องแล้ว"
ผมเดินหนีออกจากห้องไปทันที ตอนนี้ผมคงอยู่ใกล้หรือสนิทสนมกับน้องมันเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว มันรู้สึกแปลกๆ มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
แอ๊ดดดดดด ปัง!
ผมกดโทรศัพท์ลงไปที่ล็อบบี้ของโรงแรมโทรสั่งเครื่องดื่มมาดื่มที่ห้อง แล้วก็สั่งอาหารไปให้น้องมันที่ห้องด้วย วันนี้ผมคงไม่ออกไปหาน้องมันแล้วละเพราะไม่รู้ว่าผมจะเผลอทำอะไรน้องมันให้เสียความรู้สึกไปมากกว่านี้ กลัวเหลือเกินกลัวว่าผมจะเสียน้องไป ผมกลัวจริงๆ
<Tiffy Talk>หลังจากพี่เขาออกไปฉันก็นั่งเงียบๆอยู่ในห้อง อะไรดลจิตดลใจให้ฉันพูดหรือถามอะไรแบบนั้นออกไป แล้วคำตอบที่ได้นะเหรอ เขาไม่ได้คิดอะไรกับฉันนะสิ ไม่ได้หึงไม่ได้หวงไม่ได้อะไรทั้งนั้น น่าเศร้าเนาะ สถานะทุกวันนี้เป็นน้องสาวที่เขารัก น้องที่เขาไม่เคยรู้ว่าเขาเคยมีอะไรกับน้องตัวเองแล้ว น่าสมเพชจริงๆ นึกถึงทุกครั้งไม่ใช่ว่าฉันไม่เจ็บปวดนะ มันเจ็บมาก เจ็บสุดๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
ฉันเดินออกไปเปิดประตูหวังว่าจะเป็นพี่เดย์ออฟนะ ฉันอยากจะปรับความเข้าใจกับพี่เขา หลังๆมันอึดอัดทุกครั้งที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน มันไม่สนิทใจเหมือนเมื่อก่อน มันกลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว
แอ๊ดดดดดดดด
"อาหารมาส่งครับ"
ฉันมองอาหารตรงหน้าอย่างงงๆ
"เอ่อ ฉันไม่ได้สั่งค่ะ"
"คุณผู้ชายห้องข้างๆสั่งให้ครับ "
พี่เดย์ออฟเหรอ ฉันพยักหน้าเบาๆก่อนจะปล่อยให้เขาเอาอาหารไปวางไว้ให้ที่โต๊ะ สักพักพนักงานก็ออกไป สั่งอาหารมาให้ฉันทานที่ห้องแสดงว่าไม่พาฉันออกไปทานแล้วสินะ แล้วจะพาฉันมาเที่ยวทำไมกัน เขาจะ ..พาฉันมาทำไมกัน เห้ออออ ฉันถอดชุดคลุมออกก่อนจะมองตัวเองในชุดว่ายน้ำในกระจก มันก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรเลยสักนิด ฉันว่าชุดนี้มันเบาสุดแล้วนะถ้าเทียบกับชุดของคนอื่น ทำไมพี่เขาถึงแสดงออกเหมือนหึงฉันหวงฉันด้วย แค่น้องสาวมันต้องควบคุมชีวิตฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ เมื่อก่อนเขาก็หวงนะแต่เขาไม่เคยเป็นแบบนี้เลย ไปไหนจะทำอะไรเขาไม่เคยห้ามขอแค่ให้ฉันบอกเขา แต่หลังๆมานี้ฉันแทบจะกระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลย เขาห้ามฉันสารพัด แต่ฉันก็ยอมคงเพราะฉัน ฉันรักเขาแล้วละมั่ง มันเริ่มจากตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันยอมรับได้เต็มปากเลยนะว่า ฉันไม่ไเ้คิดกับพี่เดย์ออฟแค่พี่ชายแล้ว ฉันเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว จนเวลาล่วงเลยไปเกือบสองชั่วโมง ฉันนั่งรอเขาอยู่ในห้องหวังว่าเขามาแต่ก็ไม่มา
"ทำอะไรอยู่นะไม่ทานข้าวหรือไงกัน"
ฉันหยิบสเต๊กปลาไปจานหนึ่งแล้วเดินตรงไปที่ห้องของพี่เดย์ออฟ ฉันจะเอาอาหารไปให้พี่เขาไม่งั้นก็ไม่ได้ทานอะไรแล้วฉันก็อยากรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"..................."
ไม่มีเสียงตอบรับดังขึ้นมาเลย เขาไม่อยู่ที่ห้องเหรอ ฉันค่อยๆบิดลูกบิดไม่ได้ล็อคแหะ ฉันเปิดเข้าไปแล้วค่อยๆเดินเข้าไปข้างใน
"พี่เดย์ออฟอยู่ไหนคะ? น้องเอาอาหารมาให้ค่ะ"
หายไปไหนนะ ฉันเดินไปเรื่อยๆวางจานอาหารไว้บนโต๊ะ ตอนนี้เริ่มมืดแล้วแต่พี่เขาอยู่ที่ไหน ฉันเปิดออกไปนอกระเบียงห้องเขาก็เจอพี่เดย์ออฟในสภาพเมาแอ๋อยู่ตรงนั้น กินเหล้าอีกแล้ว เขากินเหล้าแล้วชอบจำอะไรไม่ได้ถ้าเมาหนักๆนะ หมายถึงว่าตื่นมาเหมือนตัวเองฝันไปอะไรแบบนี้อ่ะ คงจะจำรางๆแต่คงคิดว่าตัวเองฝันไป
"พี่เดย์ออฟน้องเอาอาหารมาให้ค่ะ"
ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆพี่เขา เขาหันหน้ามาหาฉันเหมือนตอนนี้เขาไม่มีสติแล้วอ่ะ
"ใครอ่ะ "
"น้องเอง ทำไมเมาแบบนี้คะ ป่ะน้องพาไปนอนพักนะ"
ฉันค่อยๆดึงให้เขาลุกขึ้น เขามองหน้าฉันแล้วยอมเดินตามมาดีๆ ตลอดทางก็พรึมพรำอะไรไม่รู้
"ทำไมน้องถึง อึก ดื้อกับพี่"
"นอนนะคะ "
ฉันพยุงพี่เขานอนลงบนเตียงก่อนจะถอดรองเท้าให้ ฉันเดินไปหยิบผ้าขนหนูน้ำเปล่ามาเช็ดตัวให้พี่เขา
"น้องพี่คนเดิมอยู่ไหน อึกๆ ทำไมทิฟฟี่น้องพี่ถึงเปลี่ยนไป"
ฉันมองหน้าพี่เขาที่เหมือนเพ้ออะไรออกมาสักอย่าง ฉันลูบไล้ใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยออกไป
"มันไม่เหมือนเดิมแล้วพี่เดย์ออฟ ความรู้สึกของน้องมันเปลี่ยนไปแล้ว มันไม่ได้คิดกับพี่แค่พี่ชายเหมือนเดิมแล้ว น้อง น้องรักพี่ "
พอถึงตรงนี้น้ำตามันก็ไหลออกมา มันถึงเวลาแล้วที่ฉันจะต้องรักษาแผลใจของตัวเอง ฉันจะต้องเว้นระยะห่างจากเขา
"พอกันที พี่จะไม่ทนแล้ว"
อยู่ๆเขาก็พูดอะไรสักอย่างก่อนจะกระชากแขนฉันให้ล้มลงไปอยู่บนตัวเขา
"พี่เดย์ออฟ มีสติหน่อยสิ"
ภาพอดีตครั้งก่อนฉายวับเข้ามาในหัว ไม่นะมันจะต้องไม่มีครั้งที่สองสิ ไม่ ฉันพยายามดิ้นออกจากตัวเขาแต่ไม่เป็นผล เขาพลิกตัวขึ้นมาคร่อมฉันไว้ก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบฉันอย่างหนักหน่วง ร่างกายของฉันตอนนี้แทบจะหลอมละลายด้วยจูบของเขา ทำไมมันถึงรู้สึกว่าตัวเองต้องการเขา ทำไมร่างกายถึงเป็นแบบนี้
จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ
"อื้อออออออ"
