บทที่ 40 บทที่ 39 หายไป

บทที่ 39 หายไป

มุกดามองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ห่างออกไปไกลจากสายตาจนกระทั่งลับหายไปนอกสายตา ลมหายใจอุ่นถูกระบายออกเบาๆ

“ข้าวก็ยังไม่ได้กิน นายน่าจะกินข้าวก่อนไปก็ยังดี”

“คุณมุกดาสะดวกกลับตอนไหนครับ” ลูกน้องวิลเลียมเดินเข้ามาถามเสียงเรียบแต่เขาก็ได้เพียงความเงียบจากมุกดาเป็นคำตอบ เธอนั่งลงแล้วตักสเต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ