บทนำ
วิลเลียมพยักหน้าพอจะรู้อะไรบ้างแล้ว เขาตัดสินใจยืนพิงผนังและกอดอกมองอย่างยิ้มๆ "นี่ป้ามีแฟนแล้วเหรอ..แฟนหล่อนะเนี่ย แต่น่าเสียดาย แฟนจะบอกเลิกสะแล้ว" วิลเลียมยืนดูสองหนุ่มสาวต่อไปจนกระทั่งเธอวิ่งกลับไปนั่งที่เดิมเขาจึงค่อยเดินกลับไปที่บาร์ แล้วหมุนเก้าอี้กลับไปมอง
"พี่พอร์ชไปนานจังเลยค่ะ มุกดื่มไปนิดหน่อยแล้ว" มุกดาตีสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรขณะที่พอร์ชทำหน้าเครียดแล้วนั่งลง
"มุก พี่..พี่มีเรื่องจะบอก"
"คะ?"
"พี่ว่าเราเลิกกันเถอะ พี่กับมุกเราสองคนคงไปกันไม่ได้แล้ว พี่ขอโทษนะ"
"ค่ะ.." มุกดายิ้มให้ชายหนุ่มด้วยความเสียใจ เธอกำแก้วเหล้าในมือแน่นก่อนจะสาดใส่หน้าพอร์ช "กล้ามากนะที่หักหลังมุก มุกได้ยินที่พี่พูดกับคนในสายมดแล้ว!"
"มุก..พี่ขอโทษ.."
บท 1
บทนำ
สนามบิน..🛫
ติ๊ง!
'ท่านผู้โดยสารไฟลต์บิน FD3310 เวลาออก 13:00 ไทยแลนด์-อเมริกา สามารถเช็กอินได้ที่เคาน์เตอร์บริการได้แล้วนะคะ ขอบคุณค่ะ'
เสียงประกาศตามสายดังขึ้นเรียกความสนใจจากผู้โดยสารสายการบินนั้นที่กำลังเดินเตร่อยู่ในโซนขายของฝากให้มุ่งหน้าไปยังเคาน์เตอร์เช็กอิน หนึ่งในนั้นคือวิลเลียมชายหนุ่มเดินอาดๆ มาที่เคาน์เตอร์พร้อมกับลูกน้องคนสนิท และได้ยืนรอให้ลูกน้องจัดการทุกอย่างให้ เมื่อเสร็จแล้วก็เดินไปรอที่ประตูขาออก
"ฮ่าๆ นั่นสิเธอ ฉันว่าพี่ก้องภพคงดีใจแน่ๆ ที่ฉันไปเซอร์ไพรส์วันเกิดน่ะ นี่ก็เตรียมของขวัญให้แล้วนะ"
เสียงหัวเราะของผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังเข้ามาในโสตประสาทวิลเลียมจนเขาต้องหันกลับไปมอง หญิงสาวหน้าตาสวยแต่การแต่งตัวเหมือนหลุดออกมาจากยุคเก้าศูนย์ ผมก็รวบตึงไว้ท้ายทอยและยังใส่แว่นหนาเตอะ ไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย วิลเลียมส่ายหน้าไปมาเบาๆ แล้วดึงสายตากลับมามองหาสิ่งสวยงาม
แอร์สาวสุดสวยลากกระเป๋าสัมภาระเดินผ่านเขา และเธอก็ถูกวิลเลียมตกด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ ท่ามกลางเสียงพูดคุยของผู้โดยสารที่นั่งอยู่ด้วยกันแทรกด้วยเสียงหัวเราะของมนุษย์ป้าคนนั้นที่ยังไม่หยุดคุยโทรศัพท์ง่ายๆ
"คราวหน้าผมว่านายนั่งชั้นธุรกิจเถอะครับนาย ผมว่ามัน…"
"ไม่เป็นไร กูโอเค..แต่ถ้ายัยป้านั่นยังไม่หยุดหัวเราะเสียงแหลมๆ กูอาจจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้" เดคลูกน้องคนสนิทหันมองตามเสียงหัวเราะ ตอนนี้เขาเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งคุยโทรศัพท์อย่างออกรสอยู่ด้านหลังเจ้านาย ก่อนจะสะดุดตากับสีลิปสติกที่ขัดกับใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอาง แล้วดึงสายตากลับมา
"เดี๋ยวผมจัดการให้นะครับ" ว่าจบเดคก็เดินมาสะกิดหญิงสาวแล้วเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ "คุณผู้หญิงช่วยลดเสียงลงได้ไหมครับ พอดีคุณกำลังรบกวนเจ้านายผมอยู่" หญิงสาวหันมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มคนที่นั่งหันหลังอยู่แล้วมองหน้าเดค
"อ๋อ ขอโทษค่ะงั้นฉันจะเบาเสียงนะคะ"
"ขอบคุณครับ" เมื่อเดคเดินออกมาแล้วเธอก็ย้ายไปคุยโทรศัพท์ที่อื่นแทน แต่เสียงหัวเราะขบขันก็ยังดังเข้ามาในโสตประสาทเขาอยู่ดี วิลเลียมเลื่อนแว่นกันแดดลงแล้วหันมอง
"ต้องหาอะไรอุดปากเธอดี ถึงจะหยุดได้" เขาทำหน้าเซ็ง เพราะคนอื่นไม่ได้พูดคุยกันเสียงดังขนาดนี้เลย แต่ก็ไม่ได้นำพาอะไรเขาเลยเลิกสนใจเธอจนกระทั่งถึงเวลาขึ้นเครื่อง มันอาจจะเป็นความซวยของเขาที่ได้นั่งใกล้กับเธอ
"นายโอเคนะครับ" เดคเอ่ยถามเจ้านายด้วยสีหน้าลำบากใจสุดๆ และคำตอบที่ได้ก็ทำให้เขาโล่งใจไป
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ถึงแล้ว" ว่าจบวิลเลียมก็หยิบหูฟังขึ้นมาครอบหูและปิดเปลือกตาลง ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้นจนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาสี่ชั่วโมงกับการนั่งอยู่กับที่ ชายหนุ่มเดินออกมาล้างหน้าในห้องน้ำเพื่อไล่ความเหนื่อยล้า แต่ทว่าแอร์โฮสเตสสาวคนนั้นกลับเดินผ่านมาพอดี ทั้งสองสบตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่วิลเลียมจะผลักเธอเข้ามาในห้องน้ำและกดล็อกประตูไว้
"ทำอะไรเหรอคะ" เธอเอ่ยถามเสียงติดหอบขณะที่มาเฟียหนุ่มกำลังปลดหัวเข็มขัดหนังออกอย่างเชื่องช้า วิลเลียมกระตุกยิ้มอย่างยากจะคาดเดา ก่อนจะเชยปลายคางมนขึ้นเล็กน้อยจนได้สบตากับหญิงสาวเจ้าของริมฝีปากจิ้มลิ้มเคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูระเรื่อ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากเธอเบาๆ และสอดเข้าไปในปาก
"เธอไม่ได้ต้องการเหมือนกันเหรอ ดูเหมือนเธอจะทำเป็นใสซื่อมากกว่านะ" แอร์สาวเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะรูดกางเกงชั้นในชายสีดำลงแล้วประคองท่อนลำเขื่องออกมาจนส่วนหัวมนสัมผัสกับกลีบปาก "เธอคงไม่ต้องให้ฉันสอนหรอกใช่ไหม..สาวน้อย" วิลเลียมกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนที่หญิงสาวตรงหน้าจะย่อเข่านั่งลงแล้วจับท่อนลำเขื่องของเขาชักรูดขึ้นลงสองสามครั้ง
เธออ้าปากครอบส่วนหัวเห็ดแดงก่ำและปล่อยให้มันลื่นไหลเข้าปากจนสุดความยาว ศีรษะเล็กเริ่มเคลื่อนขึ้นลงเป็นจังหวะสอดรับกับการชักรูดท่อนลำเขื่องโอบรอบด้วยเส้นเลือดปูดนูนมากมาย
"อ๊า~" วิลเลียมวางมือข้างหนึ่งลงกับผนังห้องน้ำด้วยพื้นที่มันแคบเขาจึงขยับไปไหนไม่ได้มากนัก มือหนาอีกข้างกดศีรษะแอร์สาวลงเป็นจังหวะหนักหน่วง
ริมฝีปากจิ้มลิ้มครูดขึ้นลงกับท่อนลำ ส่งผลให้น้ำลายสีใสยืดออกเป็นสายธาร ตอนนี้ใบหน้าเธอแดงปลั่งด้วยความเขินและเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องเพราะองคชาตเขาขยายใหญ่กว่าเดิม หลายนาทีที่เธอปรนเปรอเขาด้วยปากและสิ่งที่คาดหวังคือทำให้วิลเลียมพอใจ ไม่กี่นาทีต่อมาน้ำรักสีขุ่นก็ฉีดพุ่งรดริมฝีปากเธอจนหยดย้อยลงมาตามปลายคาง
"อร่อยจังเลยค่ะ" แอร์สาวเอ่ยบอกหลังจากถอดริมฝีปากออกแล้ว เธอใช้นิ้วปาดน้ำรักเขาเข้าปากและกลืนกินราวกับว่ามันอร่อยนักหนา
"เดี๋ยวฉันจะโอนเงินให้แล้วกัน เอาเลขบัญชีให้ลูกน้องฉัน" วิลเลียมเกลี่ยริมฝีปากเธอแล้วเก็บกระสวยอวกาศให้เข้าที่
หลายนาทีต่อมา
"เอ๊ะ? มีคนอยู่ในห้องน้ำเหรอ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างมึนงง แต่ในตอนที่เธอจะหันหลังเดินกลับไปยังเบาะที่นั่งเสียงปลดล็อกประตูก็ดังขึ้นและผู้ชายร่างสูงใหญ่ก็เดินออกมา 'อ๊ะ! นี่ผู้ชายอยู่ในห้องน้ำและ..อะ..อะไรกันเนี่ย แอร์ก็อยู่ในห้องน้ำด้วยเหรอ'
"…" วิลเลียมตวัดสายตามองหน้ามนุษย์ป้าแว่นหนาเตอะคนเดิมด้วยสายตาดุดันแล้วเดินผ่านไป ส่วนแอร์สาวหันมายิ้มให้เธอแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปาก เดินตามชายหนุ่มไปเช่นกัน
"นะ..นี่พวกเขาทำอะไรกันในห้องน้ำเนี่ย" หญิงสาวทำหน้าเหวอกับความคิดตัวเองแม้เธอจะไม่เคยสัมผัสเหตุการณ์แบบนั้นมาก่อนก็เถอะ เธอส่ายหน้าพัลวันก่อนจะแง้มประตูห้องน้ำแล้วยื่นหน้าเข้าไป ใช้สายตาสำรวจจนแน่ใจแล้วค่อยเข้ามาทำธุระส่วนตัว
บทล่าสุด
#90 บทที่ 90 บทที่ 89 ตอนจบ
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#89 บทที่ 89 บทที่ 88 ยอมเมีย
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#88 บทที่ 88 บทที่ 87 เรื่องสำคัญ
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#87 บทที่ 87 บทที่ 86 แต่งงานกันนะ
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#86 บทที่ 86 บทที่ 85 เซอร์ไพรส์กลับ
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#85 บทที่ 85 บทที่ 84 ยั่วยวน
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#84 บทที่ 84 บทที่ 83 เซอร์ไพรส์
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#83 บทที่ 83 บทที่ 82 หน้าที่ของคนรัก
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#82 บทที่ 82 บทที่ 81 หลงเด็ก
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025#81 บทที่ 81 บทที่ 80 เปิดตัว
อัปเดตล่าสุด: 12/11/2025
คุณอาจชอบ 😍
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
รักไม่หลอก
พี่ชายที่รัก
จนหัวใจและร่างกายของฉันมันบอบช้ำ แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับไม่รักดีเผลอรักพี่ชายคนนี้ จนหมดใจ
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
เจ้าตัวโง่งมน้อยของท่านอ๋องจอมโหด
เหลียนหงอี้ปีนี้อายุ27ปีเป็นอนุชาของฮ่องเต้องค์ก่อนดำรงตำแหน่งราชครู อบรมสั่งสอนเหลียนเจียอวิ๋น รัชทายาทจนได้ครองบัลลังก์ ทว่าเหลียนเจียอวิ๋นขึ้นครองราชย์เพียงอายุ10 ขวบ เหลียนหงอี้จึงจำเป็นต้องเป็นผู้สำเร็จราชการ
เจียอวิ๋นเรียก “เสด็จอา” ทำให้รั่วหลันเรียก “เสด็จอา”ตามไปด้วย
มู่หรงเจวี๋ย หรือ อ๋องเจวี๋ย ได้รับ“พิษลึกลับ” ขณะทำศึกสงครามแม้ชนะศึกแต่ร่างกายถูกพิษที่หาทางรักษาไม่ได้ ด้วยความสั่งของเหลียนหงอี้ ทำให้เสิ่นรั่วหลันมาถอนพิษให้แม่ทัพที่ใครๆเรียกขานว่าเป็นแม่ทัพจอมโหด
นางมีนิสัยเหมือนเด็กสิบขวบ แต่รั่วหลันคือโฉมสะคราญงามล่มเมือง มาบัดนี้นางคือคนที่ทำให้เขาหวั่นไหว แม้รู้ดีว่าในความไร้เดียงสาของนางนั้น หัวใจของหญิงสาวมีเพียง ‘เสด็จอา’
หึ! ในเมื่อใครต่อใครเรียกเขาว่าอ๋องจอมโหด เช่นนั้นเขาจะแย่งสตรีผู้นี้มาเป็นภรรยาของตนเอง!
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บ่วงรักกับดักแค้น
เมื่อรักแรกที่จบลงด้วยการทรยศอย่างเลือดเย็น กลับวนมาเจอกันอีกครั้งในสถานะประธานบริหารคนใหม่กับพนักงานขายตัวท็อป ภีม (ภีมากร) กลับมาพร้อมความเย็นชาและแผนการทำลายชีวิตคนที่เคยทิ้งเขาไป ขณะที่พริก (พริมา) ทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับการกลั่นแกล้ง เพราะความลับที่เธอซ่อนไว้ในอดีตนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"













