บทที่ 42 บทที่ 41 จับผิด

บทที่ 41 จับผิด

“…”! วิลเลียมตีสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงถึงอาการเลิ่กลั่กร้อนรนในใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างแล้วสวมกอดมุกดา “จับผิดอะไรผมอะ ผมไปทำงานต่างประเทศ จะมาอยู่ที่ร้านขนมจีนได้ยังไงครับ เพิ่งกลับมาถึงตอนเที่ยงคืนนี้เอง”

‘ขอโทษที่ต้องโกหกนะครับ…’

“จริงเหรอ” มุกดาผละออกจากกอดแล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ