บทที่ 46 บทที่ 45 เป็นห่วง

บทที่ 45 เป็นห่วง

วิลเลียมกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังให้พอร์ชแต่อีกฝ่ายกลับจับไหล่เขาไว้แน่นคล้ายว่าจะผลักให้ล้มแต่วิลเลียมไหวตัวทัน เขาจับมือพอร์ชไว้แล้วบิดแขนชายหนุ่มจนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“อ๊ะ! มึง”

“มึง? มึงจะทำไม มึงมีปัญหาอะไรกับกู” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามด้วยสีหน้าดุดันก่อนจะลากตัวพอร์ชออก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ