บทที่ 2 Chapter 2 เปิดตัว ฟารีดา เฟรย์

<strong>“ฟารีดา เฟรย์”</strong> พาร่างบางระหงสูงร้อยหกสิบห้าเซ็นติเมตรของตัวเองลงมาจากเครื่องบิน ชั้นเฟิร์สคลาสที่หล่อนโดยสารมานั้นทำให้ฟารีดาไม่รู้สึกเหนื่อยกับการเดินทางยาวหลายชั่วโมงนี้สักเท่าไหร่

หญิงสาวตื่นเต้นเหลือเกินที่จะได้กลับมาอยู่บ้านเสียที หลังจากที่ถูกส่งไปเรียนที่อเมริกาตั้งแต่มัธยมต้น จนกระทั่งบัดนี้หล่อนจบปริญญาโททางด้านการบริหารและการเงินเรียบร้อยแล้ว

ฟารีดานึกถึงคุณแม่อันธิกาของหล่อนเหลือเกิน ปีๆ หนึ่งหล่อนได้พบกับคุณแม่เพียงแค่ช่วงปิดเทอมและช่วงคริสต์มาสเท่านั้น ส่วนคุณพ่อจอร์จ คุณพ่อบุญธรรมของหล่อน ฟารีดารักและเคารพท่านดุจบิดาบังเกิดเกล้า

บ้านที่ฟารีดารักและผูกพันยิ่งนั้น ตั้งแต่หล่อนย้ายเข้ามาอยู่ คุณพ่อและคุณแม่รักใคร่ทนุถนอมหล่อนอย่างดีราวกับไข่ในหิน คนรับใช้และสต๊าฟในบ้านหลังนั้นก็รักและเคารพคุณหนูฟารีดาของพวกเขายิ่งนัก ด้วยความที่หล่อนเป็นคนง่ายๆ และมีน้ำใจกับทุกคนในบ้าน รวมทั้งไม่เคยทำตัวหยิ่งยะโสเป็นคุณหนูดั่งที่พวกลูกผู้ดีทั้งหลายควรเป็น และที่สำคัญไม่เคยวีนหรือเรื่องมากเลย

ทุกคนรักและชื่นชมในตัวฟารีดาหมด... ยกเว้น...แน่นอนว่าต้องมียกเว้น ในโลกแคบๆ ใบนี้ ไม่มีใครที่จะไร้ซึ่งคนเกลียดชัง สำหรับฟารีดาแล้ว หล่อนลงความเห็นว่าคนที่ไม่เคยชอบหน้าหล่อนและคุณแม่เลยนั้นก็คือพี่เรย์และพี่เจเดน พี่ชายของหล่อนเอง...

ฟารีดาถอนหายใจ... นี่คงจะถึงเวลาแล้วที่ทุกคนจะต้องเผชิญหน้าและพบเจอกันทุกวันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป

เมื่อนึกย้อนไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เด็กหญิงฟารีดาวัยเก้าขวบรู้สึกดีใจยิ่งนักที่คุณแม่บอกว่าเธอจะมีพี่ชายถึงสองคน ต่อเมื่อเธอได้ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน หนูน้อยก็ได้ค้นพบว่า พี่ชายทั้งสองคนกลับไม่ได้ดีใจที่พวกเขาจะมีน้องอย่างเธอเพิ่มเข้าในบ้าน เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม เธอคิดว่าการมีเพื่อนเล่นเพิ่มมันน่าจะดีเสียอีก แต่ทว่าพี่เรย์และพี่เจเดนดูเหมือนจะคิดตรงกันข้าม

ฟารีดาไม่เคยเข้าใจเหตุผลเลยว่าทำไม หากแต่ด้วยวัยอันไร้เดียงสาและไม่เคยจดจำอะไรนานๆ ทำให้ฟารีดาไม่เคยคิดค้นหาเหตุผล เด็กน้อยใช้ชีวิตอย่างมีความสุขท่ามกลางคนที่รักหล่อน โดยไม่ได้ใส่ใจจดจำถึงคนที่เกลียดขี้หน้าหล่อนอีกต่อไป

เมื่อถึงวัยที่ต้องถูกส่งตัวไปศึกษาต่อ เด็กๆ ทั้งสามคนก็ต่างแยกย้ายกันไปตามแต่ที่คุณพ่อคุณแม่จะเห็นสมควร

ฟารีดาเลือกไปอเมริกาตามที่ตัวเองต้องการ หากหญิงสาวรู้ว่าพี่เรย์และพี่เจเดนนั้นถูกกำหนดไว้ให้แล้วว่าจะต้องไปเรียนที่ไหน ดูเหมือนว่าชีวิตของพี่ทั้งสองคนของหล่อนได้ถูกวางแผนมาให้อย่างดีล่วงหน้าเรียบร้อยแล้วอย่างที่ไม่ต้องคิดด้วยตัวเอง

ในเวลานั้นฟารีดาที่ยังเด็กอยู่ คิดว่ามันช่างสบายดีเหลือเกินที่มีคนคอยคิดวางแผนให้ทั้งหมดแบบนี้ หากเวลานี้ที่หล่อนโตจนบรรลุนิติภาวะแล้วนั้น หญิงสาวเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วว่าถ้าหากมีใครมากำหนดวางแผนอะไรให้หล่อนปฏิบัติตามแล้วหล่อนจะมีความสุขและยินดีไปกับมันด้วย ฟารีดาไม่รู้สึกอิจฉาพี่ชายทั้งสองคนของหล่อนอีกต่อไปในกรณีนี้

พี่เรย์นั้นโตเป็นผู้ใหญ่มากแล้วเมื่อตอนที่ฟารีดาย้ายไปเรียนที่อเมริกา เขาอายุห่างจากหล่อนอยู่แปดปี ทุกครั้งที่ฟารีดาปิดเทอมและกลับมาบ้านในช่วงคริสต์มาส หล่อนก็จะได้พบเจอเขาบ้าง

ฟารีดาผู้กำลังเติบโตเป็นสาวน้อย หล่อนและเขาคุยกันแทบจะนับครั้งได้ ด้วยพี่เรย์นั้นคอยแต่จะหลบเลี่ยงกับการได้พบปะกับหล่อนอยู่เสมอถ้าหากเขาทำได้

ในช่วงคริสต์มาสแต่ละปี ทุกคนภายในครอบครัวก็จะยังคงรักษาธรรมเนียมการหาของขวัญให้แก่กันอย่างเป็นเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ฟารีดานั้นได้รับของขวัญเยอะแยะไปหมดในทุกปี แม้กระทั่งของขวัญจากพี่เรย์และพี่เจเดน

ฟารีดาแอบตื่นเต้นทุกครั้งเวลาหล่อนแกะกล่องของขวัญของพี่เรย์ ในใจลุ้นระทึกว่าเขาได้เตรียมอะไรให้แก่หล่อน

ปีที่ฟารีดาอายุครบสิบแปดปี ของขวัญวันคริสต์มาสที่พี่เรย์ได้ให้แก่หล่อนนั้นคือ จี้เพชรดอกกุหลาบสลัก F.F ตัวอักษรย่อของชื่อและนามสกุลหล่อน สาวน้อยรู้สึกถูกใจกับมันมาก หล่อนได้หาสร้อยทองคำขาวเส้นน่ารักมาใส่มันคล้องกับคอตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

คริสต์มาสปีนั้น ฟารีดารู้สึกดีใจมากที่พี่เรย์นั่งใกล้กับหล่อนที่โต๊ะทานข้าว รวมทั้งตอนที่ทุกคนย้ายไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นหน้าเตาผิงใหญ่

ร่างสูงใหญ่สง่างามดุจเจ้าชายของเขาดูช่างอบอุ่นน่าซบเหลือเกินในหัวใจของสาวน้อยฟารีดาขณะนั้น พี่เรย์ชายหนุ่มอายุยี่สิบหกปีผู้กำลังจะเป็นผู้กุมอำนาจของตระกูล