บทที่ 6 Chapter 5 เริ่มงานกับนายใหญ่
“เรียกว่าอะไรก็ช่างเธอ แต่คำว่าพี่ใหญ่นั่น สำหรับเจเดนคนเดียวเท่านั้น จำไว้”
ฟารีดานั่งบีบมือตัวเอง ดวงตาดำขลับรีบหลุบมองลงพื้นพรมตรงหน้า ด้วยกลัวเขาจะเห็นแววตาเจ็บช้ำและน้อยใจที่หล่อนพยายามซ่อนมันไว้อย่างเต็มที่
“ค่ะ”
เสียงแผ่วเบาเอ่ยรับอย่างสั้นๆ เรย์ชำเลืองมองร่างบางที่นั่งกุมมือตัวเองไม่ยอมมองมาทางเขา หึ. ให้รู้ซะบ้างว่าไม่ได้เป็นคนโปรดของใครต่อใครเสียทั้งหมด ทำท่าทางนิ่งเงียบเรียบร้อยจนคนสงสารและเอาใจสารพัด เสียใจด้วยฟารีดา ฉันไม่ใช่คนพวกนั้นที่เธอจะมาปั่นหัวได้ง่ายๆ...
“เริ่มวันพรุ่งนี้เลยถ้าเธอพร้อม ฉันจะให้คนจัดโต๊ะให้”
เสียงเรียบเย็นชาเอ่ยบอกออกมา หึ.อยากทำดีนัก ก็เริ่มเลย ไม่ต้องพักให้หายเหนื่อยก่อนหรอก ทำงานให้รู้ซะบ้างว่าไอ้ที่หล่อนอยู่สุขสบายมาตลอดชีวิตนั้นน่ะ คนอื่นเขาลำบากกันแค่ไหน... เรย์นึกเยาะอยู่ในใจ
“ค่ะ”
“เธอมีอะไรอีกไหม”
“เอ่อ...เริ่มงานกี่โมงคะ ฟาจะได้รู้ไว้”
น้ำเสียงอ่อนเอ่ยถามออกมา เรย์หันไปมองดวงหน้าขาวใสที่ก้มมองพื้นอยู่
“เริ่มงานแปดโมง และอย่าสายเด็ดขาด จะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีแก่คนอื่น”
น้ำเสียงห้าวเอ่ยสั่งออกมา
“ค่ะ”
ฟารีดารับคำอย่างสั้นๆ
“ถ้าไม่มีอะไรอีกเธอก็ไปได้แล้ว”
เรย์กล่าวน้ำเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาเฉยเมย ฟารีดารีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ
ณ โต๊ะอาหารเช้า วันต่อมา
“พ่อฝากน้องด้วยนะเรย์ ช่วยดูแลกันหน่อย มีอะไรก็ช่วยแนะนำกัน”
เสียงจอร์จเอ่ยบอกกับเรย์ เมื่อเขาเตรียมลุกขึ้นจากโต๊ะอาหาร ฟารีดาอิ่มนานแล้ว หล่อนได้บอกลุงปีเตอร์ไว้เรียบร้อยแล้วว่าให้ขับรถไปส่งหล่อน
“ผมจะให้แมดดี้ดูให้”
เสียงเรียบของเรย์ตอบออกมา ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่แยแส จอร์จถอนหายใจออกมากับท่าทางแข็งกร้าวและไม่แคร์ใครของลูกชายคนโต
“ฟาอย่าไปถือโกรธพี่เขานะลูก พี่เขาเป็นแบบนั้นมานานแล้ว ฟาอดทนเอานะลูก”
เสียงจอร์จเอ่ยออกมากับฟารีดา ลูกสาวที่ไม่เคยมีปากมีเสียงกับพ่อแม่ ไม่เคยทำอะไรให้เขาไม่สบายใจ ดูหล่อนบอบบางดังดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์
“ฟาไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณพ่อ ฟาชินแล้ว”
น้ำเสียงอ่อนหวานเอ่ยออกมาพร้อมกับรอยยิ้มร่าเริง จอร์จรู้ดีว่าลูกสาวไม่อยากให้ทำให้เขาและภรรยาเป็นห่วง
“ตอนนี้ฟาตื่นเต้นที่จะได้ทำงานเสียที ฟาจะได้ตอบแทนคุณพ่อคุณแม่แล้วตั้งแต่นี้ต่อไป”
ฟารีดากล่าวออกมาพร้อมกับลุกเดินไปหอมแก้มคุณพ่อคุณแม่
“ฟาไปนะคะ ลุงปีเตอร์รออยู่”
กล่าวเสร็จฟารีดาก็เดินออกไป
ณ ที่ทำงาน ตึกเฟรย์บิวดิ้ง ฟารีดาถูกจัดให้นั่งที่โต๊ะตัวหนึ่งเหมือนพนักงานทั่วไป ภายในออฟฟิศกว้างที่มีพนักงานอยู่ในนั้นหลายสิบโต๊ะ แบ่งเป็นบล็อคใครบล็อคมันโดยมีผนังกั้นเป็นสี่เหลี่ยมพื้นที่สองคูณสองเมตร
“สวัสดีค่ะคุณหนูฟารีดา...แมดดี้ เลขาของนายใหญ่ค่ะ”
แมดดี้ เลขาวัยสี่สิบปีของเรย์เอ่ยทักอย่างเป็นมิตร เธอได้รับแจ้งว่าน้องสาวนายใหญ่จะมาฝึกงานที่นี่ นายใหญ่แจ้งว่าให้เริ่มฝึกเหมือนพนักงานทั่วไป แมดดี้จึงจัดโต๊ะให้เธอที่หนึ่ง นายใหญ่เน้นว่าให้เหมือนกับคนอื่นๆ ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษ แมดดี้คิดว่าคงจะอยากฝึกคุณหนูเฟรย์ให้รู้งานตั้งแต่ระดับเล็กๆ ขึ้นไปก่อน แมดดี้คิดว่าตระกูลนี้เลี้ยงลูกเป็น หล่อนนึกชื่นชมอยู่ในใจ
“สวัสดีค่ะ”
“นายใหญ่ให้จัดโต๊ะให้คุณหนูเรียบร้อยแล้วค่ะ”
แมดดี้กล่าวพร้อมกับเดินนำฟารีดาไปยังโต๊ะทำงานตัวหนึ่งที่อยู่ในบล็อคสี่เหลี่ยม พนักงานทุกคนแอบมองคุณหนูแห่งตระกูลเฟรย์เดินตามเลขานายใหญ่มา หนุ่มๆ ตาแทบทะลักออกมาจากเบ้าอย่างตื่นเต้น แต่ก็คงได้แต่พยายามเก็บอาการเพราะใครจะกล้าหือจีบน้องสาวของนายใหญ่ แค่ได้ยินชื่อนายใหญ่ทุกคนต่างก็หงอไปหมดแล้ว นายใหญ่ที่พวกเขาทั้งรักและเกรงกลัวในคราวเดียวกัน
“นี่คือโต๊ะทำงานของคุณหนูค่ะ”
แมดดี้กล่าว ฟารีดาวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะก่อนจะหันไปยิ้มให้แมดดี้อย่างน่ารัก
“ขอบคุณค่ะคุณแมดดี้”
น้ำเสียงอ่อนหวานพอๆ กับใบหน้า แมดดี้รู้สึกชอบและถูกชะตากับคุณหนูฟารีดายิ่งนัก ท่าทางไม่ถือเนื้อถือตัวเลย แมดดี้กวาดสายตาไปทั่วออฟฟิศกว้างพร้อมกับส่งสายตาดุไปปรามพวกหนุ่มๆ ทั้งหลายที่แอบโผล่หัวพ้นมาจากบล็อคของตัวเองอย่างสนใจอยากรู้อยากเห็น ทุกคนรีบหลุบหัวหายลงไปทันที
เมื่อฟารีดาทำความคุ้นเคยกับบรรยากาศเรียบร้อยแล้ว แมดดี้ก็หอบแฟ้มงานมาให้หล่อนสามสี่แฟ้ม นายใหญ่บอกว่าให้เธอสอนงานให้คุณฟารีดาให้งานเธอเยอะๆ ไม่ต้องเกรงใจ แมดดี้คิดว่านายใหญ่คงอยากจะฝึกน้องสาวให้เก่งเร็วๆ
“คุณหนูฟารีดามีอะไรที่ไม่เข้าใจ แมดดี้นั่งอยู่ตรงหน้าห้องของนายใหญ่ตรงโน้นนะคะ”
แมดดี้กล่าวขึ้นพร้อมกับชี้มือไปทางออฟฟิศห้องใหญ่ที่แยกห่างออกจากทุกห้องอยู่ตรงมุมในสุด ตรงประตูบานใหญ่มีป้ายเขียนติดไว้ว่า “เพรสซิเด้นท์”
“ขอบคุณค่ะ เอ่อ...เรียกฟา ก็พอค่ะ ไม่ต้องเรียกคุณหนูหรอกค่ะคุณแมดดี้”
ฟารีดาบอกเลขาของเรย์ด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
“เอ่อ...ค่ะ คุณฟา”
เสียงแมดดี้เรียกเธอพร้อมกับยิ้มให้ก่อนที่จะเดินไปยังโต๊ะของตัวเองตรงหน้าห้องฝั่งโน้นที่ไกลออกไป
เวลาเที่ยงวันเมื่อเรย์ก้าวออกมาจากห้อง เขาเห็นร่างบางของฟารีดายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตรงฟากห้องไกลออกไป ในขณะที่พนักงานทุกคนได้ลงไปทานข้าวที่ศูนย์อาหารชั้นล่างที่บริษัทจัดไว้ให้อย่างดีและฟรีทุกอย่าง
ฮึ. ทำเป็นขยันเอาหน้า จะรอดูซิว่าจะไปได้กี่น้ำ ท่าทางอ่อนแอขนาดนั้น... เรย์กระตุกยิ้มตรงมุมปากก่อนจะเดินลงไปยังศูนย์อาหารข้างล่าง
ตรงศูนย์อาหารนั้น ได้จัดให้มีห้องทานอาหารสำหรับนายใหญ่และครอบครัวแยกเป็นส่วนตัว แม่ครัวที่ทำหน้าที่ประจำในการจัดเตรียมอาหารให้นายใหญ่ ได้จัดเตรียมอาหารน่าทานตั้งบนโต๊ะไว้เรียบร้อย เป็นเช่นนี้อยู่เป็นประจำ
แมดดี้แปลกใจที่ไม่เห็นคุณฟารีดาเดินมากับนายใหญ่ เธอเห็นฟารีดายังคงอยู่ที่โต๊ะทำงานตอนที่เธอเดินออกมา แมดดี้ก็คิดว่าคุณหนูฟารีดานั่งรอพี่ชายใหญ่เสียอีก เมื่อแมดดี้ทานเสร็จเธอจึงรีบขึ้นไปออฟฟิศ
“เอ่อ...คุณฟาคะ เวลาพักเที่ยงแล้วนะคะ คุณลงไปทานข้าวข้างล่างเถอะค่ะ”
เสียงของแมดดี้ทำให้ฟารีดาเงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า หล่อนกำลังทำงานเพลินและไม่รู้ตัวเลยว่ามันเที่ยงวันแล้ว
“อ้าวเหรอคะ ฟามัวแต่ทำงานเพลินเลย”
“ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปดูที่ฟู้ดเซนเตอร์ มีแต่อาหารน่าทานทั้งนั้น”
แมดดี้กล่าวพร้อมกับเดินนำฟารีดาลงลิฟท์ไปชั้นล่าง
“คุณฟาไปทานที่ห้องส่วนตัวกับนายใหญ่นะคะ”
เสียงแมดดี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเท้านำเดินไปยังห้องอาหารของครอบครัว หากแต่ฟารีดารีบคว้าแขนเธอไปเสียก่อน
“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะคุณแมดดี้...ฟาอยากทานที่ข้างนอกนี่เหมือนกับคนอื่นๆ”
ฟารีดารีบเอ่ยขึ้น แมดดี้หันมามองใบหน้าสวยหวานของฟารีดาแล้วยิ้มอย่างชื่นชมในความเรียบง่ายและไม่เจ้ายศเจ้าอย่างของหญิงสาวตรงหน้า
“งั้นเดี๋ยวฉันจะพาคุณไปเลือกอาหารค่ะ”
แมดดี้พาฟารีดาเดินดูอาหารที่เป็นแบบบุฟเฟ่ต์เยอะแยะไปหมด ฟารีดาตักแค่นิดหน่อย แมดดี้พาหญิงสาวมานั่งยังโต๊ะข้างผนังกระจกที่มองออกไปเห็นวิวยอดเขาแอลป์ถูกปกคลุมด้วยหิมะอยู่ลิบๆ สวยงามยิ่งนัก
“เชิญคุณแมดดี้ตามสบายเถอะค่ะ ฟาทานคนเดียวได้ไม่ต้องห่วง”
ฟารีดาบอกเลขาสาวใหญ่ของเรย์ออกไปด้วยความเกรงใจ
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ วันนี้เป็นวันแรกของคุณ ฉันจะดูแลคุณเอง ไว้ให้คุณคุ้นเคยกับที่นี่เสียก่อน”
และวันนั้นก็ผ่านไปได้ดีสำหรับฟารีดา ลุงปีเตอร์มารับหล่อนกลับบ้านตามเวลาที่ได้ตกลงกันไว้ ฟารีดาไม่ได้เผชิญหน้ากับพี่เรย์เลย หญิงสาวรู้สึกดีและสนุก ถ้าหากมันง่ายแบบนี้ฟารีดาก็ไม่มายด์และไม่เกี่ยงเลย
