บทที่ 7 Chapter 6 ร่วมห้องกับนายใหญ่
<strong>เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน</strong> เมื่อเรย์เดินเข้าไปตรงศูนย์อาหารเห็นฟารีดากำลังทานข้าวและคุยสนุกร่าเริงกับพนักงานหลายคนโดยเฉพาะพวกผู้ชายที่นั่งทานข้าวที่โต๊ะตัวยาวในส่วนของพนักงานนั้น เสียงหัวเราะดังมาเป็นระยะ ใบหน้าหวานของหล่อนยิ้มร่าดวงตาดำขลับกลมโตนั้นเต้นเป็นประกายระยิบระยับเวลาหล่อนหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่
เรย์ขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่สบอารมณ์ แค่เดือนเดียวหล่อนก็หว่านเสน่ห์เสียจนผู้ชายในออฟฟิศไม่เป็นอันทำอะไรสินะ ดูสิหัวเราะพูดคุยและปล่อยตัวอยู่ท่ามกลางผู้ชายอย่างไร้ยางอาย เหมือนแม่ของหล่อนไม่มีผิด!
ตอนสายของอีกวันหนึ่งเมื่อเรย์เดินออกจากลิฟท์เข้ามายังออฟฟิศ เขาได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากออฟฟิศของพนักงานทั่วไป สายตาคมเข้มมองตรงไป เห็นโต๊ะของฟารีดามีหนุ่มๆ สองสามคนยืนอยู่รอบๆ โต๊ะหล่อนพร้อมกับคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เรย์รู้สึกฉุนเฉียวและไม่พอใจขึ้นมาทันที นี่หล่อนเห็นออฟฟิศเป็นที่คุยเล่นหัวไปแล้วหรือยังไง! เขาเดินตรงไปยังออฟฟิศของตัวเอง แมดดี้นั่งอยู่หน้าห้อง เห็นใบหน้าหล่อเหลาของนายใหญ่ดูบึ้งตึงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
“เสียงดังอะไรกันที่ออฟฟิศข้างนอกนั่นแมดดี้”
น้ำเสียงห้วนและเข้มงวดเอ่ยถามออกมา แมดดี้รีบหุบยิ้มที่หล่อนเพิ่งส่งไปให้เจ้านายทันทีพร้อมกับทำหน้าเจื่อนๆ
“เอ่อ...คุณฟารีดาเธอคงจะกำลังสอนเอ่อ...เพื่อนร่วมงานทำโปรแกรมการเงินค่ะ”
เสียงแมดดี้ตอบออกมา เธอพอรู้มาบ้างเพราะบางทีเธอก็ชอบแว๊บไปคุยเล่นกับเธอ คุณฟารีดาเธอร่าเริงและเก่งในเรื่องเทคนิคใหม่ๆ เกี่ยวกับการจัดการกับโปรแกรมที่ซับซ้อน เวลาหนึ่งเดือนนี้เธอได้สร้างมิตรภาพที่ดีกับคนรอบข้าง ทุกคนหายเกร็งและต้อนรับเธอดุจเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง หากก็ให้ความเกรงใจและนับถือเธอในฐานะคุณหนูแห่งตระกูลเฟรย์อยู่ในเวลาเดียวกัน
“พรุ่งนี้ให้ย้ายโต๊ะเขาเข้ามาให้ห้องนี้”
เสียงสั่งห้วนสั้นไม่สบอารมณ์ของนายใหญ่ดังขึ้นก่อนร่างสูงสง่าของเขาจะเดินหายเข้าไปภายใน
ฮึ...ไม่ทันไรก็หว่านเสน่ห์ไปทั่ว ผู้ชายล้อมหน้าล้อมหลัง ขืนเขาปล่อยให้หล่อนทำตัวเละเทะตามใจหล่อนแบบนั้นเดี๋ยวก็เป็นเรื่องอื้อฉาวไปทั่ว เสียการปกครองของเขาหมด!
<strong>วันรุ่งขึ้น</strong> โต๊ะทำงานของฟารีดาถูกย้ายมาตั้งอยู่ตรงด้านในข้างประตู ฟารีดายังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร และเวลานี้หน้าที่และงานของหล่อนคืออะไรกัน หญิงสาววางกระเป๋าลงตรงโต๊ะทำงานใหม่
หากยังไม่ทันทำอะไร ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออก ร่างสูงสง่าของเรย์เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขาที่ตั้งอยู่ด้านในติดกับผนังกระจกมองเห็นวิวเทือกเขาแอลป์ที่สูงทมึนปกคลุมไปด้วยหิมะขาว...ดูสวยงามยิ่ง...
สูงใหญ่และสง่างาม หากทว่าเยือกเย็นและหนาวเหน็บ...เหมือนใครนะ... ฟารีดาแอบเปรียบเทียบอยู่ในใจ
“สวัสดีค่ะ นายใหญ่”
ฟารีดาส่งเสียงทักทายเขาอย่างเป็นทางการ หล่อนแอบไปคิดอยู่นานว่าจะเรียกเขาว่าอย่างไรดี และในเมื่อเวลานี้หล่อนทำงานให้เขา เขาเป็นเจ้านายหล่อน ฟารีดาน่าจะเรียกเขาแบบนั้นเหมือนกับคนอื่นๆ หญิงสาวสรุปในใจ
หากทว่ายังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ ร่างสูงตรงนั้นก็หันขวับมามองหล่อนด้วยใบหน้าถมึงทึงและสายตาแทบจะให้ฟารีดาอยากหายตัวได้ในพริบตานั้น
“นี่เธอประชดฉันรึ!”
เสียงห้วนสั้นกระชากถาม สายตาคมเข้มของเขามองหล่อนอย่างฉุนเฉียวไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง ฟารีดาสะดุ้งหน้าซีดเผือดกับเสียงดุของเขา
“เปล่า...เปล่าค่ะพี่ใหญ่”
หล่อนตอบได้เพียงเท่านั้น ร่างสูงของเขาก็เดินก้าวยาวๆ เข้ามาหาอย่างที่ฟารีดาคาดไม่ถึงและไม่ทันตั้งตัว มือใหญ่จับแขนทั้งสองข้างของหล่อนไว้แน่นจนฟารีดาเจ็บ หญิงสาวเงยมองใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องมองลงมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อหล่อนอยู่นั้นด้วยความตื่นตระหนก
“อย่ามาเล่นลิ้นหรือปั่นหัวฉันฟารีดา ฉันไม่หลงเล่นเกมกับเธอหรอก! อย่าคิดว่าฉันจะใช้เวลาอันมีค่าของฉันมาต่อปากต่อคำกับเธอ เพียงแค่นี้ฉันก็เสียเวลาและเสียอารมณ์มากพอแล้ว”
เขาจ้องมองหล่อนด้วยสายตาดุดันแฝงความเกลียดชังที่เปิดเผย น้ำเสียงเข้มเย้ยหยันที่เค้นออกมาแต่ละคำพูดบ่งบอกชัดเจนว่าเขาหมายความอย่างที่เขาพูด คำพูดที่บ่งว่าหล่อนไร้ค่านั้นมันกรีดเข้าไปในความรู้สึกอันอ่อนไหวของฟารีดาราวกับมีดโกนที่กรีดไปบนเนื้อสดๆ จนรู้สึกปวดหนึบและเจ็บแปลบอยู่ภายใน
“ฟาไม่ได้เล่นลิ้นกับพี่...เอ่อ...กับคุณนะคะ...เพียงแต่...”
เขาผลักหล่อนแรงๆ จนไปชนกับโต๊ะข้างหลังก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เรย์ขบกรามจนเป็นสันนูนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ ที่มันไหลหลากเข้ามามากเสียทุกครั้งเวลาเขาเห็นหล่อนอยู่ในสายตา อารมณ์อยากทำร้ายและทำลายความรู้สึกของคนร่างบางตรงหน้านั้นมันรุนแรงเสียจนเรย์ต้องสะกดกั้นมันไว้อย่างเต็มที่
