บทที่ 9 Chapter 7 ตบ-จูบ
“งั้นเธอก็ฟังให้ดีฟารีดา ความจริงที่เธอไม่เคยรู้ ความจริงที่อัปยศอดสูจนแม่เธอไม่แม้แต่กล้าจะเปิดเผยให้ลูกรักอย่างเธอฟัง!”
น้ำเสียงดุดันเย้ยเยาะพร้อมกับสายตาจงเกลียดจงชังจ้องสบตาดำขลับที่มีน้ำตาคลอเบ้า แววตาเต้นระริกด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปน ทั้งผิดหวังน้อยใจและตื่นกลัวกับความจริงที่เขากำลังจะบอกหล่อน
“ฟังให้ดีนะฟารีดา...ความจริงที่เธออยากรู้นักหนาน่ะ...ความจริงที่ว่าแม่ของเธอหลอกล่อพ่อของฉันจนเขาหลงและขอหย่ากับคุณแม่ของฉัน และยังไม่ทันได้หย่าคุณแม่ก็ขับรถประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตยังไงเล่า! ฟารีดา! คุณแม่ของเธอร่านเป็นเลขาไม่พอ ยังอยากเลื่อนขั้นเป็นคุณนายเฟรย์! สะใจเธอดีไหมฮึ นี่ไงความจริงที่เธออยากรู้น่ะฮ๊ะ!”
ฟารีดาส่ายหน้าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้อยู่ที่ต่อไป
“ไม่จริง! คุณโกหก! คุณแม่ไม่มีทางทำอย่างนั้นแน่ คุณโกหก!”
ฟารีดาตะโกนใส่หน้าเขาอย่างลืมตัว เขาบังอาจมากล่าวหาแม่ของหล่อนอย่างน่าอัปยศอดสูเช่นนี้ได้อย่างไร เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นความจริงเด็ดขาด
“คุณใส่ความแม่ของฉัน คุณแม่ไม่ใช่คนแบบนั้น!”
ฟารีดาตะโกนใส่เขาต่อไป หล่อนไม่เชื่อเด็ดขาดว่าคุณแม่จะทำเช่นนั้นได้ คุณแม่จะเป็นชู้กับคุณพ่อจนแม่ของเขาตาย ฟารีดาไม่มีวันเชื่ออย่างเด็ดขาด!
“หึนั่นล่ะตัวตนที่แท้จริงของแม่เธอน่ะฟารีดา และอุบัติเหตุในช่วงเวลานั้นมันช่างเหมาะเจาะพอดีเหลือเกิน...สมบัติจากการได้ครอบครองทั้งหมดย่อมดีกว่าได้เพียงครึ่งเดียวจากการหย่า จริงไหมหึ!”
เพียงเท่านั้นเอง เพี๊ยะ!
เสียงฝ่ามือเรียวของฟารีดาฟาดกระทบไปบนใบหน้าหล่อเหลาของเรย์อย่างแรงจนหน้าของเขาหันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือแดงเป็นปื้นปรากฎขึ้นอย่างชัดเจนทันตาเห็น
“นี่สำหรับปากอันสกปรกโสมมของคุณ!”
เรย์ตาลุกใบหน้าถมึงทึงด้วยความโกรธจัด เขาคว้าเอวหล่อนเข้ามากอดจนร่างบางระหงแนบกดไปกับร่างสูงใหญ่ของเขา ใบหน้าถมึงทึงฉกลงมาหาหน้าหล่อนอย่างรวดเร็ว
ปากได้รูปบดขยี้ลงไปบนเรียวปากงามของฟารีดาอย่างหนักหน่วงรุนแรงและไร้ความปราณี จนหล่อนครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาบดขยี้และเม้มกัดมันอย่างจงใจลงโทษจนสาสมใจจึงถอนปากออก
ฟารีดาน้ำตาไหลพราก หล่อนตะหวัดมือไปบนใบหน้าของเขาซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง
“คนใจร้าย! นี่แน่ะ!”
ฟารีดาดิ้นขลุกขลักไปมาในอ้อมแขนแข็งแรงราวคีมเหล็กนั้น เรย์โมโหจัดที่หล่อนบังอาจด่าและตบหน้าเขาถึงสองครั้ง ชายหนุ่มย่อตัวอุ้มร่างบางของหล่อนขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานใหญ่
“บังอาจตบฉันรึฟารีดา! ในเมื่อเธออยากรู้ความจริง ก็ได้รู้สมใจเธอยังไงล่ะฮ๊ะ! ทำไม! ความจริงมันชั่วช้าสกปรกจนเธอยอมรับมันไม่ได้เลยใช่ไหม หึ! นั่นมันยังน้อยไป และต่อไปนี้จะเป็นโทษทัณฑ์ที่เธอบังอาจมาตบฉัน!”
กล่าวเสร็จใบหน้าที่โกรธจัดของเขาก็ก้มลงมาหาหน้าหล่อนอีกครั้ง ริมฝีปากหนาได้รูปบดขยี้ลงไปซ้ำรอยเดิมที่กำลังเริ่มบวมช้ำ ฟารีดาดิ้นและพยายามถีบเขาแต่ร่างสูงใหญ่ที่กดร่างของเธอจนนอนราบไปกับโต๊ะนั้นแข็งแกร่งดังภูผา จนฟารีดาทำอะไรเขาไม่ได้เลย
หญิงสาวได้แต่ร้องอึกอักๆ อยู่ในลำคอ กำปั้นน้อยทุบรัวไปบนหน้าอกกว้างของเขาอย่างไม่ยั้ง หากทว่าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสะดุ้งสะเทือนเลยสักนิดเดียว
เรย์บดจูบไปบนริมฝีปากงามที่มันช่างหอมหวานยิ่งนักอย่างที่เขาคาดไม่ถึง ลิ้นนุ่มหนาฉกเข้าไปในปากที่เปิดออกร้องอู้อี้ เขาจูบหล่อนอย่างจ้วงจาบและเร่าร้อนตั้งใจจะปลุกป่วนลงโทษที่หล่อนบังอาจมาตบหน้าคนอย่างเรย์ควิน เฟรย์ นายใหญ่ที่ไม่เคยมีใครกล้าหือด้วยมาก่อน
รสจูบที่รุนแรงเร่าร้อนที่เขาปลุกเร้า ทำให้อารมณ์โกรธที่ฟารีดากำลังเป็นอยู่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จากสัมผัสอันจงใจกลั่นแกล้งด้วยประสบการณ์อันช่ำชองจัดเจนโลกของเขา ร่างสาวน้อยในอ้อมแขนอ่อนระทวยลงอย่างรวดเร็ว ลิ้นนุ่มที่เกี่ยวกระหวัดรัดพันลิ้นหล่อน ทำให้หัวใจของฟารีดากระตุกเต้นระส่ำระสาย ร่างกายสาวน้อยสั่นระริกด้วยประสบการณ์การถูกจูบครั้งแรก
มือใหญ่ไม่อยู่นิ่ง เริ่มทำการสำรวจบีบเค้นไปทั่วร่างแบบบางภายใต้ชุดกระโปรงพริ้วเหนือเข่าตัวสวย มือนั้นบีบเค้นไปบนหน้าอกอิ่มและจงใจลูบไล้ปลุกเร้า จนฟารีดาครางเสียงแผ่วเบาออกมาอย่างไม่รู้ตัว ร่างกายรู้สึกปั่นป่วนด้วยความร้อนภายในที่ระอุขึ้นมาด้วยปากและมือของเขาที่รุกรานไปทั่วร่างกายของหล่อน
เรย์รู้สึกถึงร่างงามที่อ่อนแรงอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ของตัวเอง ริมฝีปากงามที่ช่างหอมหวานกับร่างกายอ่อนนุ่มนิ่มที่ตื่นตัวไปกับสัมผัสจากมือเขา ทำให้อารมณ์หนุ่มของเขากระเจิดกระเจิงอย่างแทบกู่ไม่กลับ เขาเลื่อนหน้าลงไปจูบไซ้ตรงซอกคอระหงของหล่อน
