บทที่ 30 จากป่าสู่เมือง...

เรย์เอ่ยบอก คามิล่าค่อยคลายอาการสะอึกสะอื้นแล้วเวลานี้ หญิงสาวพยายามที่จะควบคุมสติของตัวเองไม่ให้ฟูมฟายมากเกินไป เดี๋ยวพี่เรย์จะว่าหล่อนบ้าคลั่งไปอีกคน...เหมือน...เหมือนที่ไอ้พี่โจรมันว่าหล่อน...ไอ้พี่โจร...ฮือๆ...

คามิล่าพยายามจะไม่ร้องไห้โฮออกมาอีก หล่อนกัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่น พี่เรย์บอกว...