บทที่ 11 เด็กดื้อ...

“จีน่าไม่เป็นแล้วค่ะ อยู่ที่นี่จีน่าเรียนโยคะ มันช่วยเรื่องของสุขภาพทั้งกายและจิตดีมาก จีน่าแข็งแรงกว่าแต่ก่อนมาก คุณป้าไม่ต้องห่วงนะคะ”

หล่อนตอบเสียงอ่อนหวาน นิคยกมุมปากยิ้มเยาะคนโกหกนิดหนึ่ง ก็เขาเพิ่งสัมผัสผิวของหล่อนไปเมื่อกี้นี้เอง ตัวหล่อนรุมๆ แหมือนมีอุณหภูมิสูงกว่าปกติ

“ไม่ต้องมาหลอกคนแก่ ป้าไม่เชื่อจนกว่าจะเห็นหนูกลับมาพิสูจน์ แล้วพี่เขาดูแลเราดีหรือเปล่า”

เป็นคำถามที่ท่านถามจนติดปากไปเสียแล้ว จีน่าเหลือบตามองร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าจ้องมองหล่อนอย่างสำรวจ สายตาคมเข้มนั้นทำใหจีน่าหน้าแดงและเผลอดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มถึงใต้คาง

“เอ่อ...ค่ะ” หล่อนตอบเสียงเบานิดหนึ่ง

“ตานิค พรุ่งนี้น้องจะไปไหนก็พาไปนะ อย่าให้น้องโดนฝนมากนักเข้าใจไหม จีน่าอย่าลืมทานข้าวเป็นเวลา หนูอย่ากินอาหารสำเร็จให้มากนัก ตานิคทำกับข้าวให้น้องทานบ้าง แม่ถามน้องทีไรกินแต่ไข่เจียว มันอะไรกันนักหนาฮึ อยู่กับเชฟแต่กินแต่ไข่กินแต่อาหารแช่แข็งแบบนั้น”

คุณแม่ของเขาดูจะรู้ดีไปเสียหมดจริงๆ

“ผมไม่มีเวลาครับแม่ โตๆ กันแล้ว ดูแลตัวเองได้ อยู่ที่นี่ต้องเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่ทำตัวเป็นลูกแหง่”

เสียงห้าวขรึมพูดเหน็บมาถึงคนที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ จีน่าพิงศีรษะไปกับพนักเตียง รู้สึกอยากหลับต่ออีกหน่อย มือบางยื่นโทรศัพท์ให้เขาถือ นิคจึงหย่อนตัวลงนั่งตรงขอบเตียง

“ปากเรามันเหลือเกินจริงๆ จีน่าอย่าไปฟังนะลูก หนูไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แค่นี้นะลูก นิคดูน้องดีๆ ล่ะ”

มารดาสั่งกำชับอีกครั้งก่อนจะวางสายไม่สนใจว่าเขาจะมีอะไรพูดต่อหรือไม่ นิคเก็บโทรศัพท์แล้วหันไปมองคนที่นั่งหลับตาพิงหัวเตียงอยู่

“ตัวคุณร้อน ไม่สบายหรือเปล่า แล้วไม่หิวหรือยังไง”

ชายหนุ่มเอ่ยถาม หล่อนไม่ตอบ ดูเหมือนเวลานี้หล่อนจะทำสงครามเงียบกับเขาอยู่ เด็กดีของคุณแม่ ไม่ดื้อเลย คุณแม่รับรองมาตลอดอย่างหนักแน่น เวลานี้ดูเหมือนเด็กไม่ดื้อจะเริ่มแสดงฤทธิ์เดชกับเขาแล้ว

“จีน่า ไม่ได้ยินที่คุณแม่สั่งหรือยังไง กินข้าว เดี๋ยวผมจะโทรไปสั่งให้เอาไหม ตัวคุณร้อนกินข้าวแล้วจะได้กินยาเผื่อเอาไว้ก่อน หากไม่สบายขึ้นมาผมบอกไว้ก่อนว่าไม่มีเวลาดูแลคุณนะ”

“ใครอยากให้ดูแลเล่า ออกไปเถอะค่ะ จีน่าจะนอน”

หล่อนตอบเสียงเบาออกมาพร้อมกับล้มตัวลงนอน นิคส่ายหน้าพร้อมกับเอื้อมมือไปแตะตรงหน้าผากเกลี้ยงเกลา

“ตัวร้อนนิดหนึ่ง ตกลงจะกินไหมข้าวน่ะ ถ้ากินจะสั่งขึ้นมาให้”

“ไม่” หล่อนตอบสั้นๆ แล้วดึงผ้าคลุมโปง

“ดื้อ”

“ช่างจีน่า คุณออกไปแล้วปิดประตูให้ด้วย” หล่อนไล่เขาอีกครั้ง นิคยักไหล่ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ตามใจ” เสียงห้าวเอ่ยเข้มนิดหนึ่งแล้วหันหลังก้าวออกไปจากห้อง

จีน่านอนหลับยาวและตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเวลาประมาณตีหนึ่ง รู้สึกหิวจนท้องร้องจ๊อกและร้อนวาบเลยทีเดียว หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง ลมหายใจร้อนกรุ่นจึงยกมือขึ้นแตะตรงลำคอและหน้าผาก ตัวหล่อนร้อนนิดหนึ่ง แบบนี้ต้องกินยาแก้ไข้ดักไข้ เพราะเป็นบ่อยจึงรู้ดีว่าหากมีอาการแบบนี้ต้องรีบกินยากันเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นจะเป็นหนัก

หญิงสาวลุกขึ้นยกโทรศัพท์สั่งรูมเซอร์วิส โชคดีที่ห้องอาหารเปิดตลอด จากนั้นจึงเข้าห้องน้ำล้างหน้าเพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้น

จีน่าเดินออกมานั่งรออาหารที่ห้องรับแขก มองไปรอบๆ ห้องกว้าง การตกแต่งเป็นโทนสีครีมและสีทองดูหรูหราตามสไตล์ห้องสวีทของโรงแรมห้าดาว หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปเลื่อนประตูกระจกตัดแสงออกสู่ระเบียงกว้างด้านหน้า ภาพแสงไฟจากตึกสูงใจกลางเมืองดูสว่างไสวมีชีวิตชีวา ฝนหยุดตกนานแล้วไอความชื้นถูกลมพัดมากระทบผิวกายจนรู้สึกหนาวจึงเดินกลับเข้าไปในห้อง อดไม่ได้ที่จะชำเลืองดูประตูห้องนอนที่ติดกัน เขาคงหลับไปนานแล้ว

จีน่าได้ยินเสียงเคาะประตูเมื่ออาหารมาถึง หญิงสาวจัดการอย่างไม่รีบเร่ง เสียงเปิดประตูห้องนอนทำให้หญิงสาวชะงักช้อนที่กำลังตักอาหารใส่ปาก เงยหน้าขึ้นไปมองยังทิศทางของเสียง ร่างสูงท่อนบนเปลือยเปล่ามีเพียงกางเกงนอนสีเทา ผมยักศกยุ่งชี้ขึ้นนิดหนึ่งดั่งคนที่เพิ่งลุกจากเตียง

จีน่ารีบก้มหน้ามองจานอาหาร ไม่เคยเห็นเขาในลักษณะค่อนข้างเป็นส่วนตัวเช่นนี้มาก่อน การได้เห็นนิโคลัส คอสต้าในท่าที่เพิ่งลุกจากเตียงทำให้จีน่าหน้าแดงเรื่ออย่างช่วยไม่ได้ ความเป็นแฟนคลับที่พยายามขจัดออกไปยังคงตามมาหลอกหลอน นี่ขนาดหล่อนแอบเผารูปเขาไปเกือบหมด ลบไฟล์ภาพในคอมพิวเตอร์ไปเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วนะ

“หิวล่ะสิ” เสียงทักลอยมา ร่างสูงยืนพิงขอบประตูมองดูหล่อนอย่างเงียบๆ จีน่าเลือกที่จะเงียบแทนการตอบ หล่อนสังเกตเห็นว่าเขาหงุดหงิดเวลาหล่อนเงียบ ดีเหมือนกันอยากแกล้งหล่อนดีนัก คิดว่าหล่อนจะง้อเขาหรือยังไง อยู่เองมาได้ตั้งสองเดือนกว่าแล้วไม่เห็นมีปัญหาอะไรสักนิด