บทที่ 12 เด็กดื้อ...

“พรุ่งนี้จะไปไหนบ้าง ผมไม่รู้ตารางของคุณเลย”

เขาเอ่ยถามในสิ่งที่ต้องการรู้ ได้ยินเสียงกุกกักดังอยู่นอกห้องจึงเข้าใจว่าหล่อนคงตื่นมาหาอะไรทานซึ่งก็เป็นไปดังที่คาด คิดว่าจะเก่งตลอดคืนเสียอีก ชายหนุ่มนึกค่อนแคะเด็กดื้ออยู่ในใจ

“จีน่านัดกับพอลเอาไว้แล้ว คุณไม่ต้องห่วง ตอนนี้คุณป้าก็เข้าใจว่าคุณไม่ได้ปล่อยให้จีน่ามาคนเดียว คุณคงไม่ถูกตำหนิแล้ว เชิญคุณตามสบายเถอะค่ะ”

เสียงเล็กเอ่ยตอบ นิคขมวดคิ้วหนาเข้าหากันทันที

“ผมไม่ใช่คนหน้าไหว้หลังหลอก ต่อหน้าผู้ใหญ่ทำอย่าง ลับหลังทำอีกอย่างนะ ผมรับปากกับคุณแม่เอาไว้แล้วก็ต้องทำตาม คุณบอกตารางมาว่าจะไปไหนบ้างและไม่ต้องเถียงอีก มันเสียเวลาของผม”

เสียงเข้มเอ่ยดุ จีน่าชะงักกับคำพูดของเขา หล่อนรวบช้อนอิ่มทันที หญิงสาวยกน้ำขึ้นดื่มจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเก็บถาดอาหารไปวางไว้ตรงโต๊ะทานข้าวเพื่อแม่บ้านจะได้มาเก็บต่อไป

“จีน่าไม่ได้หน้าไหว้หลังหลอก แต่เกรงใจคุณ ไม่อยากรบกวนคุณมากไปกว่านี้เท่านั้นเอง คุณเองก็ไม่ได้เต็มใจอยู่แล้ว แค่นี้ก็ถือว่ามากพอแล้วที่คุณทำให้ แค่คุณป้าไม่เป็นห่วงและคุณไม่ถูกตำหนิเพราะจีน่าเป็นต้นเหตุ แค่นี้ที่จีน่าต้องการ”

เสียงราบเรียบและติดขุ่นขึ้งนิดหนึ่งเอ่ยอธิบายออกมา ร่างอรชรเดินผ่านหน้าเขาไปดึงประตูห้องนอนของตัวเอง

“ผมพูดกับคุณอยู่นะ” เสียงห้าวเอ่ยต่อไป เมื่อเห็นหล่อนเงียบและทำหน้าเรียบเฉยเขาจึงเอื้อมมือไปรั้งแขนเรียวเอาไว้ หล่อนหยุดชะงักหันมามอง

“คุณนิค จีน่าขอพูดตรงๆ ว่าจีน่าไม่ได้มีเจตนาทำให้คุณลำบากต้องคอยติดตามดูแลจีน่าขนาดนี้ จีน่าเองพยายามทุกอย่างที่จะรบกวนคุณให้น้อยที่สุด คุณจะให้จีน่าทำยังไงอีก ทำยังไงคุณถึงจะพอใจคะ”

หล่อนเงยหน้าขึ้นถาม พยายามระงับอาการใจเต้นและความรู้สึกสั่นภายในเอาไว้อย่างเต็มที่ อาการทั้งสั่นกลัวและสั่นหวั่นไหวไปกับการที่มีร่างสูงของเขายืนอยู่ไม่ห่างเช่นนี้

“นี่หรือเด็กไม่ดื้อของคุณแม่ เถียงเก่งไม่เบานี่”

เขาเอ่ยประชดไปอีกทาง ดวงตาเข้มจ้องมองสบกับดวงตาโตที่พยายามเต็มที่จะไม่ยอมหลบให้เขาในครั้งนี้ นิคเลิกคิ้วก่อนจะหรี่ตามองใบหน้าเรียวเล็กที่ทำเชิดใส่เขาอย่างไม่ยอมลงให้ หล่อนมีมุมนี้อย่างไม่น่าเชื่อ ความอยากแกล้งคนตัวเล็กทำให้ชายหนุ่มกระตุกแขนเรียวเพียงเล็กน้อยหล่อนก็เซมาปะทะอก จีน่าทำตาเบิกกว้างด้วยความตกใจกับการกระทำที่คาดไม่ถึงของเขา

“เก่งจริงหรือเปล่า คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร อยากท้าทายผมอย่างนั้นหรือ”

น้ำเสียงหาเรื่องเต็มที่ ความรู้สึกเหมือนราชสีห์ถูกกวางน้อยที่เคยคิดว่าเป็นเหยื่อในกำมือไร้พิษสงเกิดแข็งข้อใส่เข้าให้ นิคได้กลิ่นหอมของแชมพูและแป้งเด็กจากร่างอรชร ดวงตากลมโตของหล่อนไหวระริก เขาเห็นความหวั่นเกรงอยู่ในนั้น ชายหนุ่มกระตุกยิ้มพอใจ รู้สึกดีที่เห็นหล่อนยังคงกลัวเขาอยู่ ฮึ...คิดว่าจะแน่ หล่อนกัดริมฝีปากล่างที่เริ่มสั่น

“ปล่อยจีน่านะ”

หล่อนเปล่งเสียงสั่งออกมาในที่สุด นิคใช้แขนรวบเอวเล็ก เขาพิงขอบประตูด้วยท่าสบายๆ โดยมีหล่อนอยู่ในอ้อมแขน และกำลังดิ้นฝืนตัวออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างเต็มที่ นิคไม่ยอมปล่อยยังคงแกล้งรัดเอวและมองดูหล่อนดิ้นอย่างขบขันรู้สึกสนุกและจ้องมองหน้านวลที่แดงก่ำกับปฏิกิริยาขัดขืนของหล่อนต่อไป

จีน่ายกมือขึ้นมาผลักอกเขา เงยหน้ามองเห็นสายตาสนุกที่ได้เห็นหล่อนจะร้องไห้ของเขาก็ให้รู้สึกเคียดแค้น ไอ้คนโรคจิต หล่อนพยายามระงับความกลัวและหัวใจที่กระโดดเต้นอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงชัดเจนในหูตัวเองอย่างเต็มที่ จีน่ายกมือขึ้นทุบไปบนไหล่ของเขารัวๆ แต่เขาไม่สะดุ้งสะเทือนสักนิดเดียว ยังคงให้สายตาดุเข้มจ้องมองปฏิกิริยาของหล่อนอย่างสนใจ

“คุณจะบ้าหรือไง ปล่อยจีน่าเดี๋ยวนี้นะ”

หล่อนเริ่มเสียงสั่นเพราะไม่อาจควบคุมอารมณ์ที่สับสนและสั่นไหวภายในได้

“อยากเห็นคนเก่งว่าจะเก่งไปได้สักกี่น้ำ” เสียงห้าวเอ่ยอยู่เหนือศีรษะ

“คุณกอดจีน่าทำไม คนไม่ชอบหน้ากัน ปล่อยสิคะ”

หล่อนรวบรวมกำลังใจเอ่ยออกไป ดวงตาโตมองเขา

“รู้ก็ดีแล้วนี่ คนไม่ชอบหน้ากันบางทีก็หมั่นไส้อยากเห็นคนบางคนที่แกล้งทำเก่งร้องไห้ไงล่ะ”

เขาก้มหน้ามาตอบจนใกล้ จีน่าแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นิครู้สึกสนุกและสะใจที่เห็นหล่อนหน้าซีดและกลับมาแดงสลับกัน เป็นปฏิกิริยาที่น่าสนใจมาก เขาไม่คิดว่าการแกล้งหล่อนมันจะสนุกแบบนี้

ชายหนุ่มจึงรัดเอวเล็กดึงร่างอรชรมาแนบชิดมากขึ้น หล่อนสะดุ้งและฝืนร่างไว้อย่างเต็มที่พร้อมกับทุบอกของเขาอย่างแรง แต่นิคเพียงจุดยิ้ม ตัวหล่อนบางนิดเดียวเมื่อแนบเทียบอยู่กับร่างสูงใหญ่ของเขา ศีรษะเล็กอยู่ใต้คางของเขาพอดี หากความหอมกรุ่นอ่อนหวานกับร่างบางที่นุ่มนิ่มกว่าที่คิดไว้ทำให้นิคแปลกใจ คิดว่าจะมีแต่กระดูกเสียอีก