บทที่ 163 ส่งตัว

โอ พระเจ้า...รูปปั้นเดวิดที่ว่าเจ๋ง ยังสู้ เอ่อ...คนตรงหน้านี้ไม่ได้ ไอร่าหน้าแดงเป็นลูกตำลึงกับความคิดและอาการที่ควบคุมไม่ได้ของตัวเอง...

“อืม...ถอดอีกไหม”

เสียงทุ้มกลั้วยิ้มเอ่ยถาม ไอร่าได้สติรีบโยนชุดไปโปะตรงเป้าของเขาแล้วสะบัดหน้าค้อนคว่ำให้เพื่อกลบเกลื่อนอาการที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองกั...