บทที่ 10 ของขวัญ...
เจฟิโอเลี้ยวรถเข้าไปจอดในที่จอดรถประจำตำแหน่ง คว้ากระเป๋าเป้ของหล่อนมาสะพายแล้วพาไอริสขึ้นลิฟต์ส่วนตัวไปยังเพนต์เฮาส์ ไอริสคุ้นเคยกับสถานที่นี้ตั้งแต่เล็กจนโต มาบ่อยจนนับครั้งไม่ถ้วน ทุกคนที่ทำงานที่นี่ย่อมรู้จักประวัติของตระกูลแม็คเคนซี่กับตระกูลคอสต้าดีว่าผูกพันแน่นแฟ้นต่อกันมานานอย่างที่ยากจะแยกได้
“โทรไปบอกคุณพ่อคุณแม่ให้หน่อยสิว่าริสจะเที่ยวกะเจฟ ริสจะไปอาบน้ำก่อน เหนียวตัวสุดๆ”
หล่อนเอ่ยบอกเขา ดึงเป้มาถือแล้วเดินเข้าห้องรับรองแขกที่ยึดเป็นห้องส่วนตัวเวลามาที่นี่ เสื้อผ้าก็มีอยู่ในตู้พร้อมใช้
บิดานั้นขึ้นชื่อว่าหวงลูกสาวอย่างที่สุด ทุกคนในกลุ่มในแก๊งค์ต่างพากันแปลกใจยิ่งนักครั้งที่เบอร์นาโด คอสต้า ยอมให้ไอริสเซ็นสัญญาเป็นนักร้องกับค่ายเพลง แต่ท่านก็ชี้แจงเหตุผลว่าถ้าเป็นเรื่องทำงานหาประสบการณ์ชีวิตนั้นไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นเรื่องเที่ยวหรือไปไหนกับเพื่อนผู้ชายต้องขออนุญาตพวกท่านหรือเจฟิโอก่อน เจฟิโอเดินตามเข้าไป ไอริสวางกระเป๋าไปบนโซฟาแล้วเดินไปล้มหงายหลังผึ่งลงตรงปลายเตียง
“งั้นเที่ยวเสร็จก็ค้างที่นี่เลยละกัน...ว่าไง เพราะมันจะดึกมากนะ”
เจฟิโอเอ่ยชวนซึ่งเป็นเรื่องปกติหากไอริสจะค้างที่นี่ เจฟิโอสืบทอดเจตนารมณ์ของบิดาเรื่องที่ว่า ไม่พาผู้หญิงขึ้นมาบนนี้หากไม่ใช่คนสำคัญ ซึ่งก็ยังไม่มีใครหน้าไหนที่เขาเดตได้มีโอกาสขึ้นมาที่นี่แม้แต่คนเดียว
“อืม...ดึกเหรอ...งั้นริสว่าริสขอบายดีกว่า เปลี่ยนใจละ ริสคิดถึงคุณพ่อคุณแม่น่ะ เอาไว้วันหลังละกัน ริสจะขับรถกลับบ้านเอง ยูไปเที่ยวเถอะไม่ต้องห่วงหรอก ริสขับได้ นัดผู้หญิงไว้ เดี๋ยวผู้หญิงของยูเขาจะรอ”
จู่ๆ ไอริสก็เปลี่ยนใจเสียอย่างนั้น ทำให้คนตัวสูงถึงกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดและส่ายหน้าระอา เขาเท้าสะเอวมองดูคนที่นอนขี้เกียจอยู่ปลายเตียง
“เป็นแบบนี้อีกละ ไอเอาใจไม่เคยถูกเลยสักครั้ง ปุบปับก็เปลี่ยนใจ ไอไม่เคยตามยูทัน โคตรเซ็งนะริสแบบนี้”
เขาเอ่ยบ่นพร้อมกับถอดเสื้อออกโยนไปบนโซฟาอย่างไม่แยแส ถอดกางเกงยีนส์ออกเหลือเพียงกางเกงใน ไอริสย่นจมูกใส่แล้วขยับลุกขึ้นเดินไปยังหยิบเป้มาสะพาย เดินออกประตูห้องนอนผ่านห้องรับแขกไปยังประตู เอื้อมมือไปหยิบกุญแจรถคันมินิคูเป้ที่หล่อนยืมขับประจำ
“เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป ไม่เอารึไงของขวัญน่ะ”
เสียงห้าวดังขึ้น ไอริสหันไปมองร่างสูงที่บัดนี้มีผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างอยู่ ไอริสเห็นเขาแบบนี้ค่อนข้างบ่อย แต่ก็ไม่เคยกล้ามองตรงๆ
ตอนยังเล็กไปทะเลเล่นน้ำด้วยกันประจำ หรือว่ายน้ำด้วยกันที่บ้านเขาและบ้านหล่อน เห็นเขาตัวผอมสูงตามลักษณะของเด็กชาย แต่ตอนโตมานี้ เมื่อรูปร่างของเขาเป็นอย่างที่เห็น หล่อนรู้สึกว่ามันแปลกประหลาดในใจเวลามอง ไอริสเลิกคิ้วก่อนจะยิ้มกับคำว่าของขวัญ ทำไมหล่อนลืมไปได้นะ
“เอามาสิ”
หล่อนเดินยิ้มกลับไปหา เขาดึงเป้จากไหล่หล่อนวางไปบนโซฟาห้องรับแขก โอบแขนไปรอบไหล่แล้วพาเดินไปยังห้องที่ติดกับห้องทำงาน
ห้องนี้เคยเป็นที่อยู่ของซัมเมอร์ สุนัขพันธุ์ยอร์กเชอร์ที่เกิดก่อนเจฟิโออีก ถ้าหากมันยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะอายุย่างยี่สิบเจ็ดปีแล้ว แต่เจ้าซัมเมอร์อยู่ได้จนเจฟิโออายุยี่สิบปีก็จากไปด้วยโรคชรา ถือว่ามันอยู่ได้นานเกินอายุเฉลี่ยของสุนัขโดยทั่วไปหลายปีเลยทีเดียว เมื่อตอนที่ซัมเมอร์ไปสวรรค์อย่างสงบนั้นทุกคนเศร้าสลดกันถ้วนหน้า และหลายคนก็ร้องไห้ให้กับการจากไปของมันรวมถึงเจฟิโอและไอริส เจฟิโอไม่ยอมเลี้ยงสัตว์อีกเลยนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาซึ่งก็เป็นเวลาห้าปีแล้ว
ชายหนุ่มดึงประตูห้องที่มีรูปของซัมเมอร์กับทุกคนในครอบครัวและในกลุ่มเพื่อนฝูงติดเต็มผนัง และตรงโต๊ะมีรูปของมันพร้อมกับโถแจกันใส่เถ้ากระดูก
“หงิงๆ” เสียงเล็กดังตรงมุมห้องที่มีเปลผ้าวางอยู่ ไอริสทำตาโตทันที หันไปมองตามเสียง
“เจฟ...นั่นมัน...นั่นมัน...ลูกหมานี่ อั๊ย...น่ารักจังเลย”
ไอริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ เดินตรงรี่ไปยังเจ้าลูกหมาน้อยตัวสีน้ำตาลปนดำ หญิงสาวอุ้มมันขึ้นมาแนบอก ตัวมันเท่าฝ่ามือของเจฟิโอเท่านั้นเอง
“อุย น่ารักสุดๆ เลย เจฟให้ริสเหรอ มันเหมือนซัมเมอร์มากๆ เลยนะเจฟ ให้ริสใช่มั้ย”
หล่อนเงยหน้าขึ้นพูดกับคนที่ยืนมองอยู่
“เห็นริสอยากได้ไม่ใช่เหรอ เจฟเห็นแล้วนึกถึงซัมเมอร์”
เขาเอ่ยเสียงขรึมใบหน้าคมเข้มเศร้าลงไป เจฟิโอไม่เคยลืมซัมเมอร์และรู้สึกเหมือนเขาเป็นพี่ชาย เพราะบิดามักพูดเช่นนั้นเสมอตั้งแต่เขายังเล็กว่าซัมเมอร์เป็นพี่ชายของเจฟิโอ ไอริสรีบพยักหน้า ลุกขึ้นแล้วอุ้มมันเดินไปมาเหมือนกล่อมเด็ก สลับกับยกมันขึ้นหอม เห็นคนเกเรจ้องมองเจ้าหมาน้อยแล้วเคร่งขรึมไป ไอริสเข้าใจดีว่าเขาคิดถึงซัมเมอร์ หล่อนเองก็เช่นกัน หญิงสาวเดินเข้าไปยืนชิดแล้วซบหน้ากับอกของเขา เจฟิโอกอดร่างเล็กที่อุ้มหมาน้อยอยู่แล้วกดคางไปบนศีรษะของหล่อน ต่างคนต่างเข้าใจความรู้สึกของกันและกัน
“ริสอยากได้มากๆ มานานแล้ว ขอบคุณนะ นี่เจฟเอามาจากไหน”
หญิงสาวถามเบาๆ เจ้าหมาน้อยตัวนิดเดียวเหมือนตุ๊กตา มันจ้องมองไอริสตาโต แลบลิ้นสีชมพูมาเลียหน้าหล่อนแผลบๆ
“ไม่สำคัญหรอก ชอบหรือเปล่าล่ะ”
เขาผละออกแล้วยกมือขึ้นลูบหัวของมัน มันดูดนิ้วเขาใหญ่
“สงสัยหิวแน่เลย เจฟมีนมในตู้เย็น”
เขาเอ่ยพร้อมกับเดินไปยังครัวแล้วถือขวดนมมาให้มันดูด
“หือ...น่ารักอ่ะ เจฟได้มากี่วันแล้ว มันอายุเท่าไหร่ แล้วชื่ออะไร”
ไอริสเอ่ยถามรัว เดินไปนั่งที่โซฟามุมห้อง เจฟิโอเดินไปนั่งลงใกล้ๆ ไอริสเอนตัวไปพิงไหล่ของเขามีเจ้าหมาน้อยอยู่บนตัก เขาเป็นคนถือขวดนมใส่ปากให้มันดูด
“เพิ่งได้มาเมื่อวาน มันอายุได้ยี่สิบวันเอง ยังไม่มีชื่อ รอให้ริสเป็นคนตั้งให้มัน มันเป็นของยูนี่”
เขาเอ่ยพร้อมกับจุดยิ้ม ไอริสเงยหน้าขึ้นยิ้มดีใจ ยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาเป็นการขอบคุณ
“ขอบคุณนะ อืม...ริสจะเรียกมันว่า...วินเทอร์ดีไหม”
หล่อนเงยหน้ามาปรึกษา เจฟิโอมองใบหน้าเรียวเล็กที่มีดวงตาวาววับเต็มไปด้วยความสุข เขายิ้มออกมา
“เหมือนวินเทอร์ตรงไหน มันไม่ใช่สีขาวสักหน่อย”
“แต่ริสอยากตั้งให้มันคล้องกับซัมเมอร์นี่นา”
หล่อนเอ่ยทำหน้าเหมือนเด็กน้อยถูกขัดใจ
