บทที่ 11 ของขวัญ...
“ก็แล้วแต่...ว่าไงวินเทอร์ แกชอบชื่อนี้หรือเปล่า แม่แกตั้งให้แบบนี้ พ่อว่าแกน่าจะเป็นออทัมน์มากกว่านะสีน้ำตาลเหมือนใบไม้แห้งแบบนี้”
เขาเอ่ยกับเจ้าหมาน้อยอย่างอารมณ์ดี มันหยุดดูดนมแล้วทำตาปริบๆ มองคนโน้นทีคนนี้ที
“ริสจะเอามันไปบ้านนะ เดี๋ยวจะถามแม่ไวน์ว่าต้องเลี้ยงมันยังไง”
“ทำไมต้องถามแม่ เจฟรู้ดีว่าเลี้ยงหมายังไง” เสียงห้าวเอ่ยท้วง
“แต่ยูไม่มีเวลาหรอกริสรู้ดี แค่หามาให้ริสก็ขอบคุณแล้ว ไม่รบกวนยูมากหรอก เกรงใจ” ไอริสเอ่ย
“เหอะ...เกรงใจเหรอ...มาเกรงใจอะไรตอนนี้ กวนมาตลอดจนไอชินแล้วล่ะ ยูไม่ต้องพูดให้มันสวยหรูหรอกริส ไอบอกแล้วว่าชินกับการเป็นขี้ข้ายู เอาไว้นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปช้อป ไปซื้อของให้มันกัน”
เขาเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้น เอาเจ้าหมาน้อยไปวางในเปลนอนที่มุมห้อง หาถ้วยเล็กใส่นมและน้ำให้มัน ภาชนะที่ใช้เป็นห้องน้ำของซัมเมอร์นั้นยังถูกเก็บไว้ที่ห้องเก็บของตรงสวนลอย เจฟิโอไปเดินเอาแบบที่เป็นกระบะทรายมาวางในห้องอันหนึ่ง
“สี่ทุ่มแล้วริส ยูนอนที่นี่เถอะ เจฟจะโทรไปบอกคุณลุงกับน้าแอมให้เอง”
เจฟิโอเอ่ย ไอริสลังเล ระหว่างกลับบ้านไปหาบิดามารดากับอยู่กับเจ้าหมาน้อย
“อืม...ก็ได้ พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับก็แล้วกัน” หญิงสาวตัดสินใจ
“ไปอาบน้ำสิ ไอจะโทรบอกพ่อแม่ยู แล้วออกไปข้างนอกหน่อย ยูก็อยู่กับเจ้าวินเทอร์ไปก็แล้วกัน”
เขาเอ่ยพร้อมกับเดินออกไปยังห้องรับแขก ค้นโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงกดโทรไปยังบ้านคอสต้า
ไอริสเล่นกับหมาน้อย มองดูมันหลับ จากนั้นก็เดินกลับไปห้องนอนแล้วอาบน้ำ ใส่ชุดนอนกางเกงเป็นลายการ์ตูนซันตาคลอสสีแดง หญิงสาวออกมาข้างนอก ร่างสูงสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกับกางเกงยีนส์เดินออกมาจากห้อง ผมสีทรายใส่เจลตั้ง ใบหน้าคมสันดูอารมณ์ดี
“จะกลับดึกมั้ย”
หล่อนถาม สมัยอยู่ที่คฤหาสน์แม็คเคนซี่ในบอสตันไม่เคยเห็นตอนเขากลับจากเที่ยวเพราะหล่อนนอนหลับก่อนทุกครั้ง
“ยังไม่รู้”
เขาตอบมองหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเดินมายืนตรงหน้า ไอริสมองสบตาสีน้ำเงินเข้ม เขามองหล่อนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมือมาขยี้ผมแล้วผลักเบาๆ
“ไปนอนซะเด็กดื้อ”
เสียงห้าวเอ่ยพร้อมกับก้าวไปยังประตู ไอริสมองตามร่างสูงสมาร์ต รู้สึกแปลกประหลาดในหัวใจอย่างที่ไม่เข้าใจนัก เขาเอื้อมมือไปคว้าเสื้อแจ็คเก็ตที่แขวนตรงผนังข้างประตู พาดมันไปบนไหล่แล้วหันมามองนิ่ง ไอริสก็มองสบตาของเขานิ่งอยู่ตรงนั้น
“อ้าว มายืนมองอีก ไปนอน พรุ่งนี้ไอจะพาไปช้อป จะพาไปกินของอร่อยร้านโปรดของยู”
เขาเอ่ยพร้อมกับยกมือโบกแล้วเปิดประตู ร่างสูงก้าวออกไปแล้วดึงประตูปิดตามหลัง
ไอริสถอนหายใจ มองดูเวลาสี่ทุ่มกว่า หญิงสาวจึงกลับไปห้องนอน โทรหามารดา
“ลูกริส ไหนว่าจะกลับมาบ้าน แม่เลยรอเก้อเลย คิดว่าจะได้กอดลูกสาวให้หายคิดถึงเสียหน่อย”
เสียงมารดาเอ่ยตามมาตามสาย ได้ยินเสียงบิดากล่าวแว่วๆ ว่าจะให้ท่านไปรับหรือไม่ ไอริสยิ้มกับโทรศัพท์รู้ดีว่าตัวเองโชคดีอย่างที่สุดที่เกิดมาในครอบครัวที่แสนอบอุ่นและเติบโตมาท่ามกลางผู้คนที่รักหล่อน
ครอบครัวในความรู้สึกของไอริสนั้น ไม่ได้หมายถึงเฉพาะที่บ้านคอสต้าเท่านั้น แต่หมายรวมถึง ครอบครัวแม็คเคนซี่ ครอบครัวสกินเบิร์ต ครอบครัวฮาร์ตสัน ครอบครัวมาร์กอส ครอบครัวเดลสัน ครอบครัวสตีเวนสัน และทุกครอบครัวที่เป็นคนสนิทรักใคร่ตั้งแต่รุ่นของบิดามารดา
“เจฟว่ามันดึกแล้ว เจฟให้หมาน้อยเป็นของขวัญริสด้วยค่ะแม่ มันน่ารักเหมือนซัมเมอร์ที่สุดเลย ริสเลยอยู่เป็นเพื่อนมันคืนนี้ แม่อย่างอนริสน้า”
“แม่ไม่งอนหรอกจ้ะ แต่อีกคนไม่แน่”
เสียงมารดาเอ่ยกระเซ้าไปถึงบิดาของไอริส หญิงสาวหัวเราะเสียงใส
“บอกคุณพ่อนะคะว่าริสจะไปช่วยดูกาสิโนให้ในช่วงที่ได้หยุดเป็นการตอบแทนที่คุณพ่อซื้อเปียโนให้ริส” ไอริสเอ่ย
“ฮัลโหลไอริส” เสียงบิดาดังขึ้น
“ฮัลโหลแฮนด์ซั่ม คิดถึงที่สุด” หล่อนทักบิดาไปตามสาย
“ไม่ต้องมาปากหวานกับพ่อ หน็อย บ้านตัวเองมีไม่ยอมกลับ มาถึงเวกัสแล้วไปบ้านแม็คเคนซี่ก่อนบ้านพ่อแม่ มีอย่างที่ไหน แล้วอย่างนี้จะให้พ่อคิดยังไงหือ” เบอร์นาโด คอสต้า กล่าวทำเสียงเหมือนน้อยใจลูกสาว
“โถ พ่อขา ริสให้เจฟไปรับก็เลยเป็นแบบนี้ คุณพ่ออยากตามใจเจฟี่ทำไมละคะ พรุ่งนี้ริสจะรีบไปหาคุณพ่อแต่เช้าเลยค่ะ จะซื้อขนมอร่อยๆ ไปฝากนะคะ จุ๊บๆ”
หล่อนทำเสียงง้อและเอาใจ ได้ยินเสียงหัวเราะดังเบาๆ มาตามสาย
“ไม่ต้อง เอาแค่ตัวลูกสาวพ่อมาถึงบ้านโดยเร็วและปลอดภัยก็พอแล้ว แต่จะให้พ่อไปรับตอนนี้ก็ได้นะ ยังไม่ดึกเท่าไหร่นี่” เสียงบิดาเอ่ยเสนอ
“อืม...ริสไม่อยากปลุกเจ้าวินเทอร์ค่ะพ่อ”
“เจ้าวินเทอร์?”
“หมาน้อย เจฟเขาหามาให้ริส มันน่ารักมากๆ เลยค่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะคะพ่อ จุ๊บแก้มสองที และฝากจุ๊บคุณแม่ให้ริสด้วยนะคะ กู๊ดไนท์ค่ะพ่อ”
หญิงสาวคุยเสร็จก็กดวางโทรศัพท์ จากนั้นก็ลุกจากเตียงไปยังห้องครัวเปิดตู้เย็นหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม เดินไปดูเจ้าวินเทอร์ มันนอนหลับลิ้นสีชมพูเล็กห้อยออกมา ไอริสหยิบโทรศัพท์มาถ่ายภาพไว้ หล่อนตั้งใจว่าจะบันทึกภาพเก็บเป็นไดอารี่เกี่ยวกับมันตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
เดินดูรูปของเจ้าซัมเมอร์ที่ติดอยู่บนผนัง มีรูปหล่อนกับเจฟิโอเมื่อตอนเขาอายุสิบห้า หล่อนอายุสิบสองปี กำลังช่วยกันอาบน้ำให้มัน คุณลุงสเตฟานเป็นคนถ่ายภาพให้ เจฟิโอเอาน้ำสายยางฉีดทั้งหล่อนทั้งเจ้าซัมเมอร์จนเปียกม่อล่อกม่อแล่กทั้งคู่
ไอริสจำได้ว่าวันนั้นสิ้นสุดลงด้วยการที่หล่อนแย่งสายยางแล้วจัดการฉีดน้ำใส่เขาจนเปียกโชกพอกัน เขาโมโหหล่อนมากที่ทำให้เสื้อยืดตัวใหม่ของเขาขาดเพราะหล่อนดึงตอนเขาวิ่งหนี เขาจึงแอบเอาตุ๊กตาหมีตัวโปรดของหล่อนที่พี่อัศณ์ส่งมาให้เป็นของขวัญวันเกิดไปบริจาคให้เด็กอนาถา ไอริสร้องไห้อยู่หลายวัน ไอ้คนชอบแกล้งยังไม่เคยสำนึกและยังคงแกล้งหล่อนทุกครั้งหากมีโอกาส ไอริสคิดว่าเขาเป็นโรคจิตที่ชอบเห็นหล่อนเจ็บตัวเพราะน้ำมือของเขา
แต่ต่อมาไอริสก็ได้หาโอกาสแก้แค้นคืน เมื่อหล่อนเอาตุ๊กตาที่ผู้หญิงให้เขาไปบริจาคบ้าง แต่เขาดูจะไม่ค่อยแคร์เท่าไหร่ แต่ก็นั่นแหละ เจฟิโอไม่ใส่ใจตุ๊กตาอยู่แล้วเพราะเขาเป็นผู้ชายชอบเล่นของเล่นแบบผู้ชายมากกว่า เช่น ปืนและรถแข่ง
