บทที่ 135 รอด...ไม่รอด...?

เขาพิมพ์สารภาพมา ไอริสหัวเราะเบาๆ กับประโยคอ้อนๆ คิดถึงอ้อมกอดและรสจุมพิตอ่อนโยนที่เขาปรนเปรอให้ทั้งคืนเมื่อคืนนี้ เป็นการสั่งลาที่แสนโรแมนติกและเร่าร้อนอ่อนหวานจนไอริสแทบสำลักความสุข

'<strong>ทนเอาสิ แค่หกเดือนเอง</strong>'

หล่อนแกล้งพิมพ์กลับไป เพราะความจริงก็ไม่รู้ว่าจะพิมพ์อะไรเหมือนกัน

'<strong...