บทที่ 170 เดินหน้าลุย...

"โธ่ พ่อ... เจฟรักเขามากนะฮะ มันคิดถึงจนอกจะแตกตายเสียให้ได้ เจฟทนไม่ไหวจริงๆ ฮะ พ่อไม่เคยคิดถึงแม่จนรู้สึกเหมือนความคิดถึงมันจุกอกจนหายใจไม่ออกบ้างเหรอฮะ ถ้าพ่อเคยเป็นพ่อจะเข้าใจเจฟ"

เขาเอ่ย พยายามให้ท่านคิดถึงหัวอกของเขา สเตฟานกระแอมกระไอแล้วเสยกกาแฟขึ้นดื่ม เข้าใจที่เจ้าลูกชายพูดเป็นอย่างดี เพราะ...