บทที่ 6 เลขาจำยอม

ดีนมองดูร่างบางสวมชุดเดรสสีน้ำเงินมีเสื้อสูทเข้ารูปสีดำสวมทับ ผมมัดครึ่งศีรษะ ไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้มใบหน้านอกจากปากจิ้มลิ้มที่มันวาวด้วยลิปกลอส ร่างสูงเดินนำมาที่หน้าโรงแรม วันนี้เขาอาศัยให้บอดีการ์ดขับรถให้ ปกติชอบขับเอง แต่วันนี้มีเลขานั่งไปด้วย เขาต้องการอธิบายงานคร่าวๆ ให้เจ้าหล่อนฟัง

พาลิซ่าก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลังตามคนร่างสูง บอดีการ์ดปิดประตูให้เรียบร้อยก็เคลื่อนรถออกจากหน้าโรงแรม

"งานพี่ค่อนข้างยุ่งและหนักในส่วนของเอกสาร พลีสรับตรงนั้นไปก็แล้วกัน ช่วยสกรีนให้พี่ก่อนจะส่งมาที่โต๊ะ"

เขาอธิบาย พาลิซ่านิ่งฟังเสียงทุ้มที่เอ่ยอย่างเป็นงานเป็นการ เมื่อเขาคุยเรื่องงานทำให้พาลิซ่าผ่อนคลายลงไม่รู้ตัว ตั้งใจฟังจนกระทั่งถึงบริษัท

ออฟฟิศบริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ในเครือแม็คเคนซี่สาขาลาสเวกัสได้รางวัลยอดเยี่ยมหลายปีติดต่อกันจนมาถึงรุ่นลูก แต่สาขาใหญ่ที่บอสตัน ซึ่ง ลีย์กับดิรัสยา แม็คเคนซี่ดูแลอยู่ก็เป็นอันดับหนึ่งไม่ทิ้งห่าง ความเป็นมาของธุรกิจเงินตราของบรรพบุรุษนั้นสืบทอดมาเนิ่นนาน จนกระทั่งรุ่นคุณปู่คือ มิคาเอล แม็คเคนซี่ ท่านได้ปลดภาระที่ล้นมือด้วยการขายบริษัทย่อยๆ ไปหลายแห่ง แต่มารุ่นของสเตฟาน แม็คเคนซี่ ผู้เป็นบิดาของดีน ท่านก็ขยายสาขาเพิ่มขึ้นอีกตามความเจริญเติบโตของเศรษฐกิจ มันเป็นครรลองของมันอย่างนั้น เรียกว่าน้ำขึ้นให้รีบตัก ธุรกิจอะไรจะผลิดอกออกผลงดงามเท่าธุรกิจเงินตราเป็นไม่มี สาขาอื่นๆ นั้นมีพวกหุ้นส่วนใหญ่เป็นผู้บริหารตามความเหมาะสม

ดีนมองดูร่างบางที่เดินถือกระเป๋าโน้ตบุ๊กให้เขา ท่าเดินเงียบเรียบร้อย ใบหน้านิ่ง ดวงตาสีแซพไฟร์กะพริบปริบๆ ดีนจุดยิ้ม เรียนจบปริญญาโทมาได้ยังไงกันหว่า ท่าทางยังเป็นเบบี้ขนาดนี้ ดีนคว้ากระเป๋าไปถือเสียเองอย่างอดไม่ได้ คิดว่าจะแกล้งเสียหน่อยแต่เห็นท่าแล้วก็รู้สึกสงสาร เขาไม่ควรแกล้งเด็กที่ตื่นกลัวอยู่แล้วให้รู้สึกแย่ลงไปอีก

"เคยมาแล้วนี่ พี่ต้องแนะนำอะไรอีกไหม"

เสียงทุ้มเอ่ยถามพาขึ้นลิฟต์สำหรับผู้บริหารไปยังชั้นบนสุด พาลิซ่าเคยติดตามบิดามาเที่ยวบ้าง ตอนที่ท่านยังเทรนงานให้พี่ดีนเมื่อหลายปีก่อน แต่ก็ไม่ได้มาอีกเมื่อพี่ดีนมาเป็นผู้บริหารของที่นี่

"เดี๋ยวถ้ามีเวลาค่อยดูก็ได้ค่ะ"

เสียงเรียบร้อยเอ่ยขึ้น เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งดีนกับพาลิซ่าก้าวออกมาก็ต้องชะงักกึก เมื่อมีผู้หญิงสาวสองคนกรูเข้ามา

"ดีนขาดีน จูเลียตมารอตั้งนาน เมื่อคืนนัดไว้ทำไมไม่ไปหาจูเลียตล่ะคะ โทรไปก็ไม่รับ"

เสียงนางหนึ่งเอ่ยพร้อมกับโผเข้าเกาะแขนขวาของดีน

"โมนี่ผ่านมาลาสเวกัส ผ่านออฟฟิศคุณ เลยแวะค่ะ คิดถึงคุณจัง"

หญิงสาวนามโมนี่โผเข้าไปเกาะข้างซ้าย พาลิซ่าขยับตัวหนีแทบไม่ทัน เกือบโดนโมนี่ชนเข้าอย่างหวุดหวิด เห็นใบหน้าคนเนื้อหอมขมวดมุ่น คิ้วเข้มชนกันยุ่งก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว มุมปากได้รูปจุดยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านกับสถานการณ์รถไฟชนกันแต่เช้า

"สวัสดีจูเลียต ผมขอโทษที เมื่อคืนมีธุระกะทันหันลืมโทรไปบอกคุณ สวัสดีโมนี่ คุณแวะมาไกลจัง ตื่นแต่เช้าแบบนี้ทานอะไรกันมาหรือยัง ถ้ายังจะให้เลขาของผมพาไปทานที่แคนทีนของเรา ผมขอเคลียร์งานสักครู่แล้วจะตามไป"

ดีนเอ่ยเสียงเป็นกันเองพลางพยักพเยิดไปที่ เลขา ที่ยืนกุมมือหน้าตาตื่นๆ มองสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยอยู่

ทั้งจูเลียตและโมนี่ต่างก็หันไปมองเลขาส่วนตัวของชายหนุ่มที่เนื้อหอมที่สุดคนหนึ่งแห่งลาสเวกัส

"โมนี่รอคุณได้ค่ะ ไปทานร้านสิคะ ทานโรงอาหารมันจะอร่อยอะไรคะดีน"

โมนี่เอ่ยทำท่าไม่ถูกใจกับข้อเสนอ ซบศีรษะกับต้นแขนของดีนอย่างออเซาะ พาลิซ่าเมินสายตาไปมองทางอื่นทันที

"แสดงว่าคุณต้องลอง จูเลียตคุณเคยไปทานกับผมแล้ว อร่อยหรือเปล่า"

ชายหนุ่มหันไปถามจูเลียต ใช้มือแกะปลิงทะเลที่แต่งชุดหรูราวกับเดินออกมาจากแม็กกาซีนออกทั้งสองคน พาลิซ่าฟังดูก็รู้ว่าเขาเป็นพวกมีจิตวิทยาสูงปรี๊ดแค่ไหน มีการถามซาวนด์เสียงเพื่อหาพวกอย่างแนบเนียน

"อุ๊ย อร่อยสิคะ คาเฟทีเรียของที่นี่เหมือนที่อื่นซะที่ไหนกัน ออกจะหรูและอาหารระดับภัตตาคารทุกเมนูย่ะเธอ"

จูเลียตเอ่ยเสียงอวดกับโมนี่ ซึ่งก็ทำหน้าเชิดคอตั้งแหงนเหมือนยีราฟใส่อีกคน

ดีนก้าวไปยืนที่หน้าห้อง หันไปทางพาลิซ่า

"คุณสองคนรอที่โซฟาก่อน ผมจะคุยกับเลขาสักเดี๋ยว"

ชายหนุ่มกล่าว ส่งสายตาเข้มเรียกพาลิซ่าให้เดินตามเข้าไปในออฟฟิศ วางกระเป๋าไปบนโต๊ะ พาลิซ่าเห็นคนเจ้าเสน่ห์ยกมือขึ้นเสยผมทำหน้ายุ่ง ร่างสูงเดินมาหาพาลิซ่า จ้องมองตาราวกับต้องการสะกดจิตเพื่อหลอกใช้

"ต่อไปนั่นเป็นอีกงานหนึ่งของเรา"

เขาเอ่ยเสียงจริงจัง ปุ้ยปากไปทางนอกห้อง พาลิซ่าทำหน้าเหลอหลาหันไปมองตาม

"งานอะไรคะ" เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

"สกรีน แขก ให้พี่ อย่าให้มาบนนี้โดยไม่ได้เชิญอีกเด็ดขาด ไม่รู้ว่าโรเจอร์ปล่อยขึ้นมาได้ยังไง"

ดีนกล่าวเสียงติดรำคาญ โรเจอร์คือผู้จัดการทั่วไปอยู่ชั้นออฟฟิศถัดลงไปชั้นหนึ่ง

"เอ่อ สกรีนยังไงคะ" พาลิซ่ายังงุนงงและไม่เก็ตกับหน้าที่ เลขา ที่เพิ่งได้รับแต่งตั้งสดๆ ร้อนๆ

"อย่างสองคนนี้ ห้ามมาอีกเด็ดขาด"

"อ้าว จะไปห้ามเขาได้ยังไงคะ" พาลิซ่าทำเสียงอ่อนแย้งเขา