บทนำ
บท 1
<strong>ดือนพฤศจิกายน</strong> ลมหนาวพัดหอบเอาความเย็นมาปะทะผิวหน้า ร่างบางห่อหุ้มกายด้วยเสื้อโค้ตตัวหนาสีเทา สวมหมวกไหมพรมสีแดงดึงมาปิดใบหู รองเท้าบู๊ทยาวครึ่งน่องส้นสูงสองนิ้วเดินเร่งรีบข้ามถนนเมื่อสัญญาณไฟบอกว่าข้ามได้ ผู้คนหลายสิบคนพากันเดินข้ามเมื่อสัญญาณไฟเขียวบอกว่าข้ามได้
พาลิซ่ากระชับผ้าพันคอผ้าไหมนุ่มให้แนบลำคอมากขึ้น ผ้าผืนสวยที่ได้เป็นของขวัญจากเมืองไทยเมื่อไม่นานมานี้ พาลิซ่าเพิ่งมาถึงหลังจากการไปเที่ยวอิตาลีและประเทศใกล้เคียงนานหลายสัปดาห์ติดต่อกัน
รถบนถนนติดยาวเหยียดเวลาเย็นเช่นนี้ พาลิซ่าจึงเลือกที่จะลงแท็กซี่ฝั่งตรงกันข้ามกับโรงแรมแล้วเดินลากกระเป๋าข้ามถนนเอา มันง่ายดี ไม่มีใครรู้ว่าพาลิซ่ากลับวันนี้แม้แต่บิดามารดา เพราะไม่ต้องการให้ท่านต้องส่งคนไปรับ เหตุผลง่ายๆ ก็คือ พาลิซ่าเรียนจบปริญญาโทด้านการตกแต่งภายในมาหลายเดือนแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่พอ ไม่อยากให้ใครๆ มองว่าพาลิซ่าเป็นเด็กน้อยต้องคอยประคบประหงมและระวังดั่งไข่ในหินตลอดเวลา
การไปทริปคนเดียวครั้งนี้จึงเป็นเหมือนการประกาศตัวออกไปว่าพาลิซ่าโตแล้วจริงๆ และเหตุผลที่ซ่อนอยู่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ การหลีกเลี่ยงที่จะต้องไปทำงานกับ <strong>ดิเอโก้ แม็คเคนซี่!</strong>
หลังจากกลับจากงานแต่งงานของจอร์แดนกับอินทิรัศม์ที่เมืองไทยเมื่อสองเดือนก่อน บิดามารดาและผู้ใหญ่ทุกคนลงความเห็นว่าพาลิซ่าควรไปฝึกงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของพี่ดีนที่บริษัทของตระกูลแม็คเคนซี่สาขาลาสเวกัส แต่พาลิซ่าไม่ต้องการอย่างยิ่งยวด เพราะอะไรนั้นไม่มีใครรู้นอกจากพาลิซ่าคนเดียวเท่านั้น
<strong>ดิเอโก้หรือดีน แม็คเคนซี่</strong> ยืนอยู่ตรงระเบียงกว้างของเพนต์เฮาส์ที่อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมแกรนด์เอ็มซี โรงแรมระดับเจ็ดดาวของครอบครัว กำลังลองเลนส์กล้องที่เพิ่งซื้อมาใหม่ พลันก็ต้องชะงักเมื่อส่องไปยังพื้นถนนเบื้องล่าง เห็นร่างบางระหงของคนคนหนึ่งห่อหุ้มตัวด้วยเสื้อโค้ตตัวยาวสีเทา สวมหมวกสีแดงเดินลากกระเป๋าข้ามถนนมา ชายหนุ่มเลิกคิ้วแปลกใจที่เห็นสาวน้อยเดินลากกระเป๋าแบบนั้น ทำไมไม่มีคนรถไปรับ เขาจำได้ว่าหลังจากกลับจากเมืองไทย พาลิซ่าก็ขอทางบ้านไปเที่ยวที่อิตาลีและยุโรปตามลำพัง จนเขาเองก็ลืมไปแล้ว ถ้าไม่เห็นก็คงจะนึกไม่ออก แต่จำได้ว่าเขาได้ชวนพาลิซ่าให้มาช่วยงาน อยากให้เจ้าหล่อนได้ลองฝึกงานด้านนี้ดูเผื่อจะชอบ และดีนรู้สึกว่าพาลิซ่าจะมีปัญหาบางอย่างที่ไม่ยอมบอกใคร ดีนคิดว่าถ้าหากเอาตัวมาอยู่ใกล้ๆ เขาอาจจะสามารถช่วยได้ นึกถึงบุญคุณของอาเบนกับอาโจ บิดามารดาของพาลิซ่าที่รักดีนมาก ตั้งแต่เล็กจนโต ดีนเป็นคนโปรดของอาเบนกับอาโจเสมอ เขาจะถือเป็นการตอบแทนท่านทั้งสองด้วยการดึงเอาพาลิซ่ามาฝึกงานด้วย
ดีนกดชัตเตอร์ถ่ายภาพไปหลายภาพ อากาศค่อนข้างเย็นและมีลมพัดแรง เด็กนั่นบ้าไม่น้อยที่ไม่ยอมนั่งรถแท็กซี่หรือโทรให้ใครไปรับที่สนามบิน ดีนจุดยิ้มพลางส่ายหน้า... เด็กเอ่ยเด็ก...ทำอะไรไม่คิดแบบนี้อาเบนอาโจถึงได้เป็นห่วง ไม่ยอมปล่อยมือเสียที
<br/>บทล่าสุด
#280 บทที่ 280 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#279 บทที่ 279 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#278 บทที่ 278 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#277 บทที่ 277 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#276 บทที่ 276 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#275 บทที่ 275 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#274 บทที่ 274 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#273 บทที่ 273 รักยกกำลังสอง NC 25+ (โรม & ทาริต้า 28) จบ
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#272 บทที่ 272 วันของเรา NC 25+ (โรม & ทาริต้า 27)
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026#271 บทที่ 271 วันของเรา NC 25+ (โรม & ทาริต้า 27)
อัปเดตล่าสุด: 4/1/2026
คุณอาจชอบ 😍
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ













