บทที่ 7 เลขาจำยอม
"ก็แล้วแต่เราสิ จะห้ามยังไงก็ไปคิดเอา"
เขาตอบแบบกำปั้นทุบดิน พาลิซ่าได้แต่กะพริบตากับประโยคนั้น
"เอาเป็นว่า แก้ปัญหาเฉพาะหน้าตอนนี้ให้พี่ก่อน พาไปแคนทีนแล้วก็ทำยังไงก็ได้ให้เขาหายไปจากชีวิตพี่"
ดีนเอ่ยสรุปง่ายๆ อย่างที่คนรับคำสั่งต้องอ้าปากค้าง ไม่อยากเชื่อว่าแบบนี้ก็มีด้วย
"ก็ทำไมพี่ดีนไม่พูดบอกเขาตรงๆ ละคะ ไม่ชอบไม่คบก็บอกเขาไปสิ จะได้ไม่ทำให้ผู้หญิงเขาเสียเวลามาวิ่งตามแบบนี้"
พาลิซ่าเอ่ยตรงๆ ตามความรู้สึก อดทำเสียงฉุนใส่เขานิดหนึ่งไม่ได้ ไม่คิดว่าพี่ดีนจะมีมุมเหลวใหลแบบนี้
"พี่เคยบอกแล้ว แต่ก็อย่างที่เห็น มีใครฟังไหม แม่โมนี่โมน่าอะไรนั่นก็อยู่ถึงบอสตัน มาทำไมก็ไม่รู้ จูเลียตนั่น ครั้งก่อนทะเลาะกับจิลลี่ถึงขั้นลงไม้ลงมือ ทำไมยังมาอีก"
เขาเอ่ยแล้วก็จับไหล่พาลิซ่า จ้องมองดวงตาโตของเจ้าหล่อน พาลิซ่าจ้องตอบทำตาโต จิลลี่นั่นใครอีกล่ะ...จะบ้าตาย!
"ต่อไปนี้พลีสรับหน้าที่คัดกรองคนพวกนี้ให้พี่ที...นะน้องรัก"
เขาพูดเสร็จก็ก้มมาจูบหน้าผากพาลิซ่าดื้อๆ ทำเอา น้องรัก ถึงกับตัวแข็งทื่อกับกิริยาที่ไม่คิดว่าเขาจะทำ
ร่างสูงเดินไปนั่งที่โต๊ะ
"โทรไปที่แคนทีน สั่งแบล็คคอฟฟีเข้มข้นมาให้พี่ที ต่อไปพลีสเป็นคนชง มีห้องครัวเล็กอยู่ติดกับห้องนี้"
สั่งงานแบบรัวๆ อย่างคนที่คุ้นเคยกับการออกคำสั่ง พาลิซ่ายังยืนงง จับต้นชนปลายไม่ถูก
"อ้าว งงอะไรหือ งานง่ายๆ แค่นี้เอง ตอนนี้ยังไม่ต้องจับงานเอกสารหรอก เอาแค่นี้ก่อน ถือเป็นการวอร์มอัปก็แล้วกัน ออกไปแล้วปิดประตูให้พี่ด้วย"
เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับส่งรอยยิ้มมีเมตตาปรานีมาให้เหมือนบอสใหญ่ใจดี มือใหญ่จับกระเป๋าไปเปิดหยิบเอาโน้ตบุ๊กออกมากางแล้วก็ก้มหน้าก้มตาพิมพ์อะไรก็ไม่ทราบ ไม่สนใจพาลิซ่าอีกต่อไป
พาลิซ่าถอนหายใจ หมุนตัวเดินออกไปหน้าห้อง เห็นผู้หญิงสองคนนั่งหน้าเชิด กอดอกหันข้างใส่กันอยู่ พอพาลิซ่าเดินไปหา ต่างก็เงยหน้าขึ้นมามองพาลิซ่า หญิงสาวรู้สึกสมเพชพวกผู้หญิงเหล่านี้จริงๆ ที่วิ่งตามผู้ชายที่ไม่เคยจริงจังด้วย ต้องการเพียงแค่หาประโยชน์ชั่วคราวจากพวกเจ้าหล่อนเท่านั้นเอง พอเบื่อแล้วก็ไสหัวทิ้งแบบนี้
"คุณจูเลียต คุณโมน่า"
"โมนี่ย่ะ!" เสียงยายโมนี่เอ่ยแก้พร้อมกับค้อนให้พาลิซ่า
"โอเค คุณจูเลียต คุณโมนี่ คุณสองคนฟังฉันนะ เรื่องที่เป็นความลับสุดยอด ห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าคุณรู้มาจากฉัน"
พาลิซ่าเอ่ยทำหน้าขึงขังและทำเสียงกระซิบกระซาบ จูเลียตกับโมนี่รีบเอียงหน้ามาฟังโดยอัตโนมัติ เพราะคำว่า ลับสุดยอด นั่นมันเป็นเครื่องการันตีว่าสมควรได้รับการเอาใจใส่อย่างสุดยอดเช่นเดียวกัน
"อะไรยะเธอ" จูเลียตเอ่ยเร่งทำสีหน้าอยากรู้จัด พาลิซ่าทำเป็นหันซ้ายหันขวาเหมือนกลัวใครจะมาได้ยิน
"คุณรู้ไหมว่า เจ้านายของฉันน่ะ ตอนนี้เขาเป็นกามโรคหนองในอยู่ คุณจูเลียตคุณโชคดีมากที่เมื่อคืนเขาไม่ไปหาคุณ พอดีคุณหมอโทรมาบอกเขาไงว่าให้หยุดกิจกรรมสานสัมพันธ์กับพวกคุณไว้ชั่วคราวจนกว่าจะรักษาหาย แต่ถ้าใช้ถุงยางก็โอเคพออนุโลมได้ ก็แล้วแต่พวกคุณนะ แต่เรื่องนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาดฉันขอให้พวกคุณสาบานด้วย เจ้านายต้องฆ่าฉันแน่ถ้าหากเขารู้ว่าฉันเอา ของลับ เอ๊ย ความลับสุดยอดของเขามาบอกพวกคุณแบบนี้"
พาลิซ่าพูดกระซิบจบก็เห็นสองสาวนั่นหน้าซีดเผือด ทำตาเบิกกว้างถลน อ้าปากค้างจนน้ำลายเกือบไหลยืดออกมา
"เฮ้ย อย่าบอกนะว่าพวกคุณนอนกับเขาแล้วไม่ได้ป้องกันน่ะ?"
พาลิซ่าทำเสียงตกใจถาม ทำสีหน้ากังวลเป็นห่วงคนแปลกหน้าที่เพิ่งได้เห็นแค่สิบนาที รู้สึกสนุกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่คิดว่าตัวเองจะทำอะไรแบบนี้ได้ แต่ก็ทำไปแล้ว ทำยังไงได้ล่ะ พี่ดีนบอกว่าให้จัดการขั้นเด็ดขาดนี่...
จูเลียตกับโมนี่ต่างพากันส่ายหัวหลุกหลิกทั้งคู่
"เขาไม่เคยประมาท กลัวโดนจับทำผัวยิ่งกว่าอะไร ป้องกันทุกครั้งย่ะ"
จูเลียตพูดเสียงหงุดหงิด แต่ที่ไม่ได้พูดออกไปก็คือได้ยินมาแบบนั้น เพราะจูเลียตได้มีโอกาสขึ้นเตียงกับเขาครั้งเดียวเท่านั้น แถมตอนเขาเมาอีกต่างหากและก็ไม่ได้สอดใส่ จูเลียตใช้ปากทำออรัลเซ็กส์ให้เขาด้วยความหลงใหลกับความสง่างามสมชายชาตรีทุกกระเบียดนิ้วของดิเอโก้ แม็คเคนซี่ แล้วทำไมเขาถึงเป็นโรคได้ โธ่ น่าเสียดายที่สุด
"ฉันยังไม่เคยย่ะ โชคดีจริงๆ"
โมนี่เอ่ยเสียงเบาโหวงเหมือนโล่งอกปนเสียดาย ใครจะไม่อยากจับทายาทแม็คเคนซี่ผู้มั่งคั่ง โมนี่อุตส่าห์บินมาที่นี่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ แต่ก็ต้องมาพบกับข่าวร้ายอย่างไม่อยากเชื่อดวงของตัวเอง ทั้งสองลุกพรึ่บขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
"พอดีฉันมีธุระด่วน ไปละย่ะ" โมนี่เป็นคนกล่าวขึ้นก่อนจากนั้นก็เดินสะบัดก้นไปทันที
"ฉันก็เหมือนกัน"
จูเลียตรีบเอ่ยแล้วก็ก้าวซอยเท้าเดินลิ่วตามโมนี่ไปยังลิฟต์ พาลิซ่าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หวังว่าจะเป็นการกำจัดตลอดไปนะ... ตามคำสั่งบอสใหญ่เป๊ะเลย!
<br/>
