บทที่ 8 เอาให้แน่สิพี่ดีน

พาลิซ่าเดินกลับเข้ามาในห้อง เจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์

"เรียบร้อยแล้วค่ะ" หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงเรียบร้อยตามเคย ดีนเลิกคิ้วแปลกใจ

"พลีสต้อนไปแคนทีนแล้วเหรอ"

"เปล่าค่ะ หมายถึงกลับไปแล้ว และคงจะหายไปเลยไม่มาอีก" พาลิซ่าตอบหน้านิ่ง

"ว้าว เก่งนี่เรา กาแฟพี่ล่ะ"

เอ่ยชมอย่างไม่ค่อยใส่ใจพร้อมกับถามถึงออเดอร์ต่อไป

"พลีสต้องโทรจากที่ไหนคะ"

หญิงสาวเอ่ยถามเพราะยังไม่รู้เบอร์ภายในและที่สำคัญยังไม่มีโต๊ะ

"มาใช้โทรศัพท์ที่โต๊ะพี่ก่อน นั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะพี่นี่แหละ ตอนบ่ายพี่จะให้คนยกเอาโต๊ะเข้ามาให้"

ดีนกล่าว ความจริงจะให้ยกโต๊ะเข้ามาตอนนี้เลยก็ยังได้ แต่มีไอเดียผุดขึ้นมาว่าลองให้นั่งใกล้ๆ ให้คุ้นเคยกับเขาไปก่อนก็แล้วกัน ตอนนี้ดูเหมือนเด็กน้อยจะลดอาการเกร็งและเกรงกลัวเขาลงไปพอสมควรแล้ว ดีนคิด

พาลิซ่าจึงเดินไปนั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดีนผลักโทรศัพท์ให้ หญิงสาวมองดูจากลิสต์บนเครื่องโทรศัพท์ว่าร้านกาแฟคือเบอร์ไหน จากนั้นก็กดสั่งแบล็คค็อฟฟีให้ จำได้ว่าปกติถ้าชงกินเอง พี่ดีนชอบกาแฟใส่น้ำตาลหนึ่งก้อนและใส่ครีม แต่วันนี้ไหงสั่งกาแฟดำ ถ้าสั่งจากร้านพี่ดีนชอบดื่มม็อคค่า

"พลีสสั่งอะไรมากินด้วย เรายังไม่ได้ทานเช้านี่"

ดีนเอ่ย เงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังพูดโทรศัพท์ พาลิซ่ายังไม่หิวเพราะความตื่นเต้นกับหน้าที่ใหม่ในวันนี้ และก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องวางตัวอย่างไรและจะต้องรับผิดชอบอะไรบ้าง พี่ดีนดูเหมือนจะเอาแน่เอานอนไม่ค่อยได้ ทีแรกก็ว่าให้พาลิซ่าทำพวกเอกสาร แต่นี่ก็สั่งให้ทำอะไรที่นอกเหนือสิ่งที่ได้บอกเอาไว้ สรุปว่า ต้องสกรีนแขกให้เขา ต้องชงกาแฟให้ ต้องช่วยงานเอกสาร แล้วก็ไม่รู้ว่าจะสั่งให้ทำอะไรอีกในเวลาต่อไป

"พี่ดีนจะทานหรือเปล่าคะ พลีสจะได้สั่งให้"

หญิงสาวเอ่ยถามเจ้านายใหญ่ เขาเองก็ยังไม่เห็นทานอะไรเมื่อเช้าก่อนออกมา

"สั่งแซนด์วิชขึ้นมาละกัน เรากินเป็นเพื่อนพี่หน่อย"

ดีนเอ่ย ความจริงไม่ได้หิว แต่คิดว่าคนตัวเล็กควรจะทานอะไรเสียหน่อย ถ้าเขาไม่สั่งให้เจ้าหล่อนคงจะไม่กินแน่ เห็นหน้าตาซีดไร้สีสันเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อแบบนั้น จำได้ว่าพาลิซ่าเป็นลมบ่อยมาก แบบต่อหน้าต่อตาเขานี่เห็นอย่างน้อยสามครั้งแล้ว น่าจะไปตรวจสุขภาพสักนิด ไม่รู้ว่าอาโจบังคับให้ไปหาหมอบ้างหรือเปล่า

พาลิซ่าสั่งแซนด์วิชเสร็จก็วางสาย เงยหน้าขึ้นมาเห็นสายตาคมเข้มจ้องมองอย่างสำรวจ หญิงสาวแก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เขาจ้องเหมือนกำลังจับผิดหรือครุ่นคิดอะไรอยู่

"เอ่อ พี่ดีนจะให้พลีสช่วยเรื่องเอกสารไม่ใช่เหรอคะ..."

เอ่ยเตือนเขาออกมา ดีนจึงเบนสายตาหันไปมองแฟ้มที่กองเป็นตั้งอยู่บนโต๊ะ รอให้เขาอ่านและเซ็นอนุมัติ

"กองนั้น พลีสช่วยอ่านดูหน่อย แล้วก็เปิดหน้าที่พี่จะต้องเซ็นไว้ให้ด้วย"

"อ่านแล้วยังไงคะ"

พาลิซ่าเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจคำสั่ง อ่านแล้วเงียบ หรืออ่านแล้วจะให้รายงานอะไรให้ฟัง...?

"ก็อ่านแล้วเปิดไว้ให้เซ็นไง" ดีนเอ่ยทวน เด็กน้อยจริงๆ ดีนคิด

"แล้วพี่ดีนจะอ่านด้วยหรือเปล่าคะ" พาลิซ่าถามย้ำ

"ก็ถ้าเราอ่านแล้วพี่จะอ่านไปทำไม"

"อ้าว แล้วพี่ดีนจะรู้ได้ยังไงคะว่ามันเกี่ยวกับอะไรและจะต้องเซ็นหรือไม่ต้องเซ็น"

"ก็ให้เราอ่าน เราก็บอกพี่สิว่าแต่ละแฟ้มเกี่ยวกับอะไร"

พาลิซ่าฟังแล้วลอบถอนหายใจ การสื่อสารกับพี่ดีนทำไมมันปวดหัวอย่างนี้ ก็นี่แหละที่อยากรู้ ทำไมเขาเป็นคนเข้าใจยากแบบนี้ สรุปว่าจะต้องรายงานเขาก่อนที่เขาจะเซ็น จะบ้าตาย!

"อะไรกันทำหน้าเมื่อยแล้วเหรอ ยังไม่ถึงชั่วโมงเลย เอางี้ดีกว่า พลีสดูห้องนี้ทีว่าจะต้องจัดใหม่หรือเปล่า"

ดีนเอ่ยอย่างหวังดีไม่อยากให้เจ้าหล่อนเบื่อ ให้ทำอะไรที่เจ้าตัวถนัดอาจจะทำหน้าสนุกขึ้นมากกว่านี้ เพราะเวลานี้ทำหน้าเซ็งจิตเหลือขนาด อย่างที่เจ้าตัวคิดว่าจะซ่อนจากสายตาของเขาได้ พาลิซ่าพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหลืออด

"พี่ดีนคะ จะเอายังไงก็เอาให้แน่สิคะ ถ้าพี่ดีนเปลี่ยนใจพูดจากลับไปกลับมาอีกรอบ พลีสจะกลับบ้าน"

คนที่ดีนไม่คิดว่าจะจะกล้าหือกับใครเอ่ยออกมาทำหน้าตึงจัดในเวลานี้ ดีนอ้าปากหวอ เออ! ให้มันได้อย่างนี้สิ อุตส่าห์หวังดีไม่อยากให้เซ็ง กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นคนเอาแน่ด้วยไม่ได้ไปซะนี่

"โอเค พลีสอยากทำอะไรก็ทำเถอะถ้างั้น"

ชายหนุ่มเอ่ยสรุปอย่างตามใจเลขาเฉพาะกิจ จากนั้นก็ก้มหน้าไปทำงานต่อ พาลิซ่าถอนหายใจอีกครั้งแล้วก็หยิบแฟ้มที่ตั้งอยู่ตรงหัวโต๊ะมาเปิดอ่านทีละแฟ้ม

"แผนกบุคคลเสนอ ดอรี่ สตาร์ค เป็นหัวหน้าแผนก"

หญิงสาวรายงาน กางแฟ้มให้เขาตรงหน้าที่จะต้องเซ็น ดีนดึงไปเซ็นแกร่กเดียวก็ผลักคืนให้ พาลิซ่าก็ปิดแฟ้มนั้นเอาวางไปอีกมุมหนึ่ง