บทที่ 10 ประจันหน้า

พลิดาชะโงกมอง เห็นร่างเป้าหมายนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้นจึงรีบย่องแฝงพุ่มไม้เข้าไปใกล้เรื่อยๆ ร่างนั้นนอนเหยียดยาวไม่ไหวติง มีเลือดไหลตรงหน้าผาก เดาว่าน่าจะหมดสติ หญิงสาวเข้าไปยืนดู

"ใจเสาะฉิบเป๋ง!"

ใบหน้ามอมแมมด้วยฝุ่นกระตุกยิ้มเยาะ ทดสอบให้แน่ใจว่าเจ้าโจรสลบจริงๆ โดยการใช้เท้าเขี่ยดู เมื่อคิดว่าสลบชัวร์แล้วจึงค้นตัว แต่ไม่พบอะไรที่เป็นหลักฐานว่าบุคคลผู้นี้เป็นใคร นอกจากหมากฝรั่งที่เหลือแค่สองเม็ด

"ฉลาดนี่หว่า!"

พลิดาพึมพำ โยนหมากฝรั่งเข้าปากเคี้ยวแจ่บๆ เจ้าหมอนี่ต้องเป็นพวกมืออาชีพแน่ พลิดาเข้าใจวิธีการทำงานของพวกมิจฉาชีพเป็นอย่างดี ว่าเวลาออกปฏิบัติการนั้น พวกมันจะไม่พกบัตรประชาชนติดตัว ถ้าขืนพก หากโดนจับก็ซวยกันพอดี

เจ้าตัวยืนเท้าสะเอวก้มลงไปจ้องมองใบหน้าที่มีเลือดอาบจนดูไม่ได้ เอานิ้วเคาะคางคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะทำยังไงดี สิ่งแรกที่ทำคือล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเพื่อเก็บเอาไว้เป็นหลักฐาน

"เฮ้ย! ตื่นโว้ย!"

ลองเรียกดูโดยการเตะป้าบเข้าที่ปลายเท้าซึ่งสวมรองเท้าบู๊ทสั้นเหมือนพวกไบเกอร์ ร่างสูงสวมเสื้อหนังสีดำกางเกงยีนส์สีซีดนอนนิ่งเงียบ

"แต่งตัวแบบนี้เป็นพวกแก๊งแมงกะไซรุ่นลิงโหนชัวร์ป้าบ"

คนวิจารณ์ทำท่าเบ้หน้าหมั่นไส้ เห็นว่าเลือดหยุดไหลแล้ว จึงหย่อนตัวลงนั่งยองๆ เอามือลูบใบหน้าเปรอะเลือด เพื่อให้เห็นหน้าชัดเจน แต่มันยิ่งเลอะมองไม่ได้ชัดไปกว่าเดิม นอกจากเห็นว่าเขามีคิ้วเข้มกับจมูกโด่ง ผิวขาว ท่าทางเป็นสิงห์สำอาง

ชนแดนรู้สึกถึงสิ่งที่กำลังวุ่นวายที่ใบหน้าของเขา ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทีแรกนั้นสายตาเบลอมากจนไม่สามารถจับโฟกัสได้ รู้สึกปวดหัวตุบๆ ชายหนุ่มกะพริบตา ใบหน้ามอมเหมือนแมวคราวของใครคนหนึ่งกำลังกวาดสายตามองตัวเขาอย่างสำรวจ มีหมวกสีดำสวมปิดผมทั้งหมด เด็กหรือนั่น...จะต้องใช่คนที่ทำร้ายเขาแน่ๆ เพราะท่าทางมันไม่ได้มีความตกใจหรือสะดุ้งสะเทือนกับการเห็นคนบาดเจ็บแม้แต่น้อย

"โอย...เด็กเวร" ชายหนุ่มสบถแล้วคว้าหมับที่ข้อมือเล็ก พลิดาสะดุ้งโหยงตกใจ เนื่องจากไม่ได้มองหน้าคนสลบ มัวแต่มองจี้รูปทรงแปลกที่เขาห้อยคออยู่ จึงไม่ทันเห็นว่าเขาฟื้นแล้ว

หญิงสาวรีบสะบัดแขนโดยแรงจนหลุด ร่างเพรียวขยับลุกพรวดหันหลังวิ่ง แต่ขาก้าวไปได้เพียงสองก้าวก็ถูกเท้าใหญ่ยกขึ้นสกัด พลิดาสะดุดจนหน้าคะมำ ร่างล้มคว่ำตะครุบกบไปบนพื้นดิน ร่างสูงที่เพิ่งฟื้นจากการสลบเคลื่อนไหวรวดเร็ว กระโดดมาคร่อมหลังของเธอแล้วกดเอาไว้

"จะหนีไปไหนไอ้หนู! ยิงฉันทำไมหา!"

เสียงห้าวดุตวาดถาม ชนแดนรู้ว่าอาวุธเป็นหนังสะติ๊กเพราะเขานั่งทับมันอยู่ ชายหนุ่มกดร่างเล็กไปกับพื้นมากขึ้น เด็กผู้ชายวัยรุ่นบ้านป่าเมืองเถื่อนคงไม่รู้ว่าการยิงหน้าคนแตกแบบนี้สามารถเข้าคุกได้!

"ปล่อยโว้ย!" เสียงตวาดกลับอย่างไม่กลัวพร้อมกับดิ้น มือเล็กไวเป็นลิง กำดินได้ก็ขว้างใส่หน้าเขาทันที ชนแดนไม่ทันระวังตัว แต่ก็รีบหลับตาตามสัญชาตญาณ ถึงกระนั้นก็ยังโดนเข้าไปเต็มหน้า

"โอ๊ย! ฟัค!"

เขาขยี้ตาทันที ร่างเล็กพลิกกลับอย่างรวดเร็ว ผลักเขาไปข้างหลังแล้วถีบส่งอย่างแรงจนร่างของชนแดนกลิ้งไปนอนแอ้งแม้งกับพื้นดิน ชายหนุ่มทั้งแสบตาและเจ็บไปทั่วร่าง ทั้งจากการตกจากที่สูง ถูกหนังสะติ๊กยิงและโดนถีบหน้าอกอย่างแรง ร่างเพรียวขยับลุกแล้ววิ่งลิ่ว ชนแดนกลั้นเจ็บแล้วลุกขึ้นวิ่งตามไป หรี่ตาที่แสนเจ็บแสบมองเห็นเพียงรางๆ วิ่งจี้หลังอย่างไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

"ไอ้เด็กเวร แน่จริงอย่างหนีซิวะ!"

เขาตะโกนแล้วกวดไล่ตามอย่างไม่ลดละ คนวิ่งข้างหน้าก็วิ่งลัดเลาะไปตามทางเล็ก วกวนไปตามสุมทุมพุ่มไม้อย่างคนที่เจนพื้นที่เป็นอย่างดี เมื่อวิ่งผ่านกิ่งไม้ก็จับติดมือ จนมันง้างออกกว้าง หันไปมองเห็นคนวิ่งตามมา เมื่อกะได้ระยะก็ปล่อยมือ กิ่งไม้สปริงตัวคืน ดีดเพียะเข้าที่หน้าอกของคนที่วิ่งตามมาอย่างแรง!

"ฟัค! อย่าให้จับได้นะไอ้เด็กเปรต! พ่อจะจับผ่าท้อง ควักไส้แล้วสับๆๆๆ โยนให้หมากินให้สิ้นซาก!"

พลิดาได้ยินก็รู้สึกขนหัวลุกซู่กับภาพการถูกสับๆๆๆ คิดเอาไว้ไม่ผิดว่ามันเป็นคนร้าย เพราะจากวาจาที่ได้ฟังก็รู้ว่าสามารถฆ่าคนได้อย่างโหดเหี้ยมอำมหิต!

หญิงสาววิ่งไปทางสวนของตัวเอง แต่ก็เปลี่ยนใจ เพราะเดี๋ยวมันจะรู้ว่าเธอมาจากที่นั่น จึงวิ่งวนไปทั่วพื้นที่ สวนกว้างของคุณนายทองธารมีหลายสิบไร่ พลิดาวิ่งเล่นแถวนี้จนรู้ทุกซอกทุกมุม ตั้งแต่สมัยตาเสาร์ยังอยู่จนกระทั่งตาเสาร์ลาโลกไปเฝ้ายมบาล

"แน่จริงก็ตามมาเล้ย! ไอ้โจรสารเลว ริอ่านแอบเข้ามาในเขตที่ไม่ใช่ถิ่นของแกงั้นเหรอ! ใครจ้างแกมา ฉันมีหลักฐานจะส่งให้ตำรวจ แกโดนแน่ เตรียมตัวเข้าซังเตได้เลย!"

เสียงเด็กเปรตหันมาตะโกนท้าทายและด่าส่ง ชนแดนขบกรามแน่นด้วยความโมโห วิ่งตามแต่ก็ชักเริ่มเหนื่อย เหงื่อไหลท่วมจนร้อนเพราะสวมเสื้อหนัง รองเท้าบู๊ทเริ่มกัดเท้าเพราะมันไม่ได้มีไว้สำหรับใส่วิ่งมาราธอนในป่ารก ร่างโปร่งเพรียวตรงหน้าเคลื่อนไหวปราดเปรียวและวิ่งหายไปจากสายตา ชนแดนเร่งฝีเท้า เมื่อเลี้ยวตรงพุ่มไม้ก็ต้องสะดุ้งเพราะมีบางสิ่งบางอย่างถูกโยนมาใส่ จากนั้นก็โดนกัดและรู้สึกแสบผิวจนสุดจะทนไหว

"เฮ้ย!...มดแดง แม่งเอ๊ย..." เขาสบถด่าออกมาอีกหลายคำที่ไม่ผ่านการเซนเซอร์ รีบปัดมดแดงออกเป็นพัลวัน หยุดวิ่งแล้วถอดเสื้อหนังโยนทิ้ง ถอดเสื้อยืดโยนทิ้ง ร่างกายรู้สึกเคล็ดขัดยอกไปแทบทุกส่วน มดแดงมันไต่เข้าไปในกางเกง เขาเอามือล้วงหมุบหมับไปทั่ว จับบี้ได้ด้านหน้า ก็โดนกัดที่ด้านหลัง บั้นท้ายมันก็ไม่ยอมเว้นให้!

"ฮ่าๆ... นี่คือบทเรียนแค่เบาะๆ สำหรับไอ้พวกหัวขโมยอย่างแก ฉันจะไปแจ้งตำรวจ มีรูปแกเรียบร้อยแล้วโว้ยไอ้โจรกระจอก!"

"ไอ้เด็กเวร! หน็อย! อย่าให้จับได้นะ ฉันจัดการแกแน่!"

ชนแดนกัดฟันกรอดๆ ทั้งแสบทั้งคันและทั้งเจ็บไปทั่วร่าง แถมรู้สึกใจสั่นหวิวๆ เพราะเสียเลือดไปไม่น้อย ไอ้เด็กนรกนี่มันหัวหมออย่างเห็นได้ชัด มาขู่เขาเรื่องตำรวจ ทั้งที่ตัวมันเองนั่นแหละที่บุกรุกเข้ามาในที่ดินของคนอื่น

"เชอะ! จ้างก็ไม่กลัว แน่จริงก็จับให้ได้ ธ่อ! เอาตัวจะไม่รอดเห็นๆ เอ้า! เอาไปอีกรัง!"

สิ้นเสียงตะโกน รังมดแดงก็ถูกขว้างมาโดนเต็มหน้าอก ชนแดนกระโดดโหยงๆ เสียงหัวเราะชอบใจของเด็กนรกดังก้องไปทั่วบริเวณก่อนจะเงียบหายไป ชนแดนรีบปัดมดแดงออก จนต้องถึงขนาดถอดกางเกงยีนส์แล้วจัดการไล่บี้ เวลานี้เขารู้สึกเหนื่อยและเจ็บตูด รวมทั้งแสบผิวเหมือนโดนน้ำกรด

"อย่าให้เจอนะ...พ่อจะจัดหนักให้จนหัวเราะไม่ออกเลยทีเดียว!"

ชนแดนครางฮึ่มในลำคอด้วยความโมโหโกรธา หันไปมองรอบๆ คิดว่าไอ้เด็กทโมนนั่นคงจะไปแล้ว กระท่อมตาเสาร์ยังคงอยู่ แต่เอียงกะเท่เร่เพราะขาดการดูแลเอาใจใส่ ชนแดนจำได้ว่ามีสระน้ำและมีบ่อน้ำอยู่หลังกระท่อม ชายหนุ่มคว้าเสื้อผ้า เดินไปยังแคร่หน้ากระท่อม นั่งลง ล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหามารดา

"ผมลืมกุญแจรั้ว แม่ช่วยให้ใครเอามาให้หน่อยนะฮะ"

ชนแดนกล่าว จากนั้นก็นั่งเกาตุ่มที่โดนมดแดงกัด มีรอยแดงไปทั่วหน้าอก ที่แขน และที่หลังก็คงจะโดนไม่น้อยหน้าไปกว่ากัน ก้มมองขา มีบ้างนิดหน่อย โชคดีที่มันไม่ได้กัดตรงที่สำคัญให้รู้สึกแสบคันคะเยอเหมือนที่รู้สึกบริเวณหน้าอกในเวลานี้

เด็กร้ายกาจนั่นแอบเข้ามาทำอะไรในสวนของแม่เขา... ผลไม้มีอยู่หลากหลายชนิด เข้ามาขโมยของแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย ชายหนุ่มสวมเสื้อและกางเกงอีกครั้ง ทิ้งเสื้อหนังวางไว้บนแคร่ เดินสำรวจไปทางหลังกระท่อม แต่รู้สึกเจ็บก้นจึงเปลี่ยนใจเดินกลับมานั่งที่เดิม ตอนตกจากรั้วเอาบั้นท้ายลงกระแทก หวังว่าก้นกบคงจะไม่พัง เอามือลูบคลำแผลที่หน้าผากก็ต้องสะดุ้งเพราะเจ็บจี๊ดขึ้นมาจนต้องสูดปาก

"แม่งร้ายฉิบ!...คอยดูเถอะ จะจับตัวมาเฆี่ยนเอาน้ำเกลือราดให้เจ็บแสบให้เข็ด เด็กบ้าอะไร คนแถวนี้เขาไม่สั่งสอนลูกหลานกันมั่งรึยังไง"