ดอกผักบุ้งวุ่นรัก NC 25+

ปรื๊นนนนนน....ปรืนนนน.....

เสียงรถมอเตอร์ไซค์พ่วงซาเล้งดังมาแต่ไกล ก่อนจะดังขึ้นตามระยะทางที่ใกล้เข้ามา

"ยาย! ยายจ๋า เฮ้ย ไอ้อาม ยายอยู่ไหน ย้ายยยยยย!"

เสียงใสเรียกดังพร้อมกับพุ่งรถเข้ามาตรงหน้าเด็กหนุ่มนามว่าอาม เจ้าตัวเหยียบเบรกตีนอย่างรวดเร็ว จนรถทั้งคันเกือบยกท้ายขึ้นได้ เฉียดหัวแม่เท้าของอามไปเพียงเส้นยาแดงผ่าสิบหก! เด็กหนุ่มรีบกระโดดหนีแทบไม่ทัน หน้าตาตื่นตระหนกสุดขีด

"ปัดโธ่โว้ย พี่บุ้ง! จะฆ่ากันรึไงวะ!" อามตะโกนใส่คนขับซาเล้งด้วยความตกใจ

ตรงลานดิน หน้าบ้านชั้นเดียวหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ ด้านหน้าเปิดเป็นร้านขายของชำ ด้านหลังเป็นที่อยู่อาศัย

"ยายอยู่ไหนวะ" คนขี่รถซิ่งเอ่ยถาม ไม่แคร์กับการที่เกือบจะทำให้อามหัวใจวาย

"ยายอยู่ในบ้าน" อามตอบพลางบุ้ยปากไปทางร้าน

ร่างโปร่งเพรียวตวัดขาขวับลงจากเบาะรถมอเตอร์ไซค์อย่างคล่องแคล่ว เสื้อลายตารางสีน้ำตาลสลับดำตัวโคร่งผูกชายที่เอวเล็ก กางเกงยีนส์สีซีดเก่าขาดตรงเข่าและปลายขาเพราะการใช้งาน ไม่ใช่เพราะขาดตามแฟชั่น

"แหกปากอะไรของเอ็งนักหนาหา! ไอ้ผักบุ้ง!"

เสียงผู้หญิงแก่ตะโกนดัง พร้อมกับร่างผอมแต่กระฉับกระเฉงเดินออกมา ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัย 65 ปี ผมสีดอกเลาเกล้าม้วนจุกไว้ด้านหลัง มีผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้หลากสีผูกอยู่

"ยาย! ที่ตลาดเขาลือกันให้แซ่ดว่าคุณนายทองถี่แกจะขึ้นดอกเบี้ยเงินกู้เป็นสองเท่าถ้าหากใครไม่จ่ายตามกำหนด!"

เสียงใสประกาศลั่น ทำให้ลูกค้าที่นั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่ หันมามองกันและทำตาเหลือกกันเป็นแถว เพราะในหมู่บ้านแห่งนี้ แทบไม่มีใครที่ไม่เป็นลูกหนี้เงินกู้คุณนายทองธาร วิสุรวัฒน์ หรือชาวบ้านแอบตั้งฉายาให้ว่า คุณนายทองถี่ เศรษฐีนีประจำตำบลบางกระเส่าแห่งนี้

"ฮะ! จริงเรอะวะไอ้ผักบุ้ง! อย่างงี้กูก็ซวยน่ะสิโว้ย งวดที่แล้วหมุนเงินไม่ทัน นังเมียมันเข้าโรงบาล เลยติดค้างคุณนายแกอยู่ กูยิ่งกู้แบบด่วนซะด้วยสิวะ"

น้าห้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลุ้มจิตพลางส่ายหน้าเซ็ง ใช้ตะเกียบคีบลูกชิ้นลูกสุดท้ายใส่ปาก

"ดอกร้อยละ 10 ถ้าสองเท่าก็ต้องจ่ายร้อยละ 20! ตายห่ากันพอดี"

น้าแห้วเอ่ยขึ้นบ้าง พร้อมกับทำหน้าเป็นกังวลสุดๆ

"จริงสิ คนในตลาดลือกันตรึม เห็นว่าลูกชายที่ไปเรียนเมืองนอกเมืองนากำลังจะกลับมา ยายคุณนายแกคงจะต้องการหาเงินด่วนพิเศษไปเป็นค่าจัดงานเลี้ยงต้อนรับ...มั้ง!"

ผู้สื่อข่าวเอ่ยรายงานต่อ ตอนท้ายทำเสียงไม่แน่ใจ น่าจะเป็นการบวกความคิดเห็นส่วนตัวเข้าไปด้วยตามปกติ

"อะไรกันวะ! พวกคนรวยทำไมมันไม่รู้จักเห็นใจคนจนอย่างพวกเรามั่ง ดอกมะลิของข้าบานเท่าไหร่ก็บานไม่ทันดอกเบี้ยของยัยคุณนายทองถี่เสียที"

ลุงแสงบ่นขึ้นอีกคน ผักบุ้งนิ่งฟังพลางถอนหายใจหนักๆ ออกมาแล้วพยักหน้าหงึกๆ อย่างเห็นด้วย

"ใช่ลุง! มันไม่ถูกที่คุณนายจะทำแบบนี้โดยไม่ปรึกษาลูกหนี้ก่อน จู่ๆ จะมาขึ้นดอกเบี้ยเอาตามใจหยั่งงี้ มันใช้ไม่ได้ มันไม่ถูกต้อง ว่ามั้ยทุกคน"

นางสาวผักบุ้งเอ่ยเสียงเข้ม ทำการซาวนด์เสียงชาวประชาที่เงยหน้าขึ้นมาฟังกันทุกคนอย่างตั้งใจ

"นั่นสิวะ อย่างนี้มันต้องประท้วงโว้ย!"

ลุงยูนตะโกนเป็นฝ่ายสนับสนุนทันที

"แจ้งตำรวจได้ไหมวะ มันเข้าข่ายผิดกฎหมายนี่หว่า ดอกร้อยละ 10 ก็ว่าโคตรแพงแล้ว นี่จะมาขึ้นเป็น 20 กูว่าแจ้งตำรวจจับเลยดีกว่า"

"แจ้งตำรวจที่ไหนเล่าลุง จ่าแม้นแกก็เป็นขาประจำคุณนายทองถี่แกอยู่" นางสาวผักบุ้งเอ่ยค้าน

"เฮ้ย...พวกเอ็งใจเย็นๆ กันก่อน ข่าวนี่มันจริงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ อย่าทำกระต่ายตื่นตูม ตื่นข่าวกันไปล่วงหน้า ถ้าหากมันเป็นความจริง คุณนายเขาก็จะต้องส่งหนังสือมาถึงมือพวกเอ็งเร็วๆ นี้แหละ รอดูไปก่อนโว้ย"

ยายจันทร์ หรือชื่อเต็มๆ ว่า ยายแจ่มจันทร์เอ่ยห้ามขึ้น ทุกคนจึงเงียบเสียงลงไป

"ว่าแต่ลูกชายยายคุณนายนั่นจะกลับมาเมื่อไหร่วะไอ้ผักบุ้ง"

ป้าแววตะโกนถาม หญิงสาวเบ้ปากเมื่อได้ยินคำถาม

"ได้ข่าวว่าจะ คัมมิ่งซูน นะป้า"

"แล้วมันเมื่อไหร่วะ ไอ้คัมมิ่งซูนอะไรของเอ็งน่ะโว้ย" ป้าแววตะโกนถามต่อ เพราะไม่เข้าใจภาษาประกิต

"ฉันจะไปรู้เรอะ ก็เห็นข่าวมีมาแค่นั้น เขามาเมื่อไหร่ เราก็เห็นเมื่อนั้นแหละป้า"

หญิงสาวตอบป้าแววเสร็จก็หันไปมองผู้เป็นยาย

"ยายจ๋า ผักบุ้งจะไปสวนเก็บผัก และจะกลับไปตลาดอีกรอบ เฮียเส็งให้ถามว่า ยายจะร่วมทำโรงทานอีกหรือเปล่า งานวัดประจำตำบลเดือนหน้าน่ะ"

"ทำสิวะ งานบุญใหญ่แบบนี้ บอกเฮียเส็งไปว่ายายจัดโรงทานขนมจีนก็แล้วกัน"

ยายจันทร์เอ่ย หลานสาวพยักหน้ารับทราบ จากนั้นก็ขึ้นควบรถมอเตอร์ไซค์สตาร์ทเสียงดังกระหึ่ม อามรีบกระโดดขึ้นนั่งบนซาเล้งที่ติดหน้ารถเครื่อง

"ไปเลย ลูกเพ่!"

สิ้นเสียงลูกสมุน มอเตอร์ไซค์ก็ถูกหักเลี้ยวขวับ ปัดฝุ่นกระจายเป็นวงกลมก่อนจะพุ่งออกไปจากลานหน้าร้าน ปล่อยให้ผู้เป็นยายยืนเท้าสะเอวส่ายหน้าด้วยความระอาตามหลัง

"เมื่อไหร่มันจะทำตัวเป็นผู้หญิงปกติเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาเสียทีก็ไม่รู้ เฮ้อ!"

ยายจันทร์บ่นกับตัวเอง หลานสาวกำพร้าที่ยายแจ่มจันทร์เลี้ยงมาตั้งแต่เกิด...รักมันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด