บทที่ 197 ศรุต & ปุษยา 11

ศรุตจุมพิตปากอิ่มงามอย่างอ้อยอิ่ง แสงตะวันลับลาฟากฟ้า ในสวนที่เต็มไปด้วยแมกไม้ครึ้มสลัวลงอย่างรวดเร็ว หางตาของเขาเหมือนเห็นแสงสะท้อนของวัตถุบางอย่าง สัญชาตญาณทำให้หมุนร่างบางให้เข้าไปหลบหลังต้นก้ามปูใหญ่ทันที

"มีอะไรคะ"

ปุษยากระซิบถาม รับรู้ถึงความผิดปกติเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกแต่ยังคงก้มหน้าชิดไหล่เ...