บทที่ 4 นกคืนรัง
รถยนต์โฟร์วีลสีดำแต่งด้วยสติกเกอร์ลายมังกรสีแดงเพลิงตัดกับสีรถเห็นแต่ไกล เป็นรถที่คนในตำบลบางกระเส่าทราบดีว่าเป็นของนายก้อนเพชร เกล็ดประกาย ลูกชายกำนัน พลิดาชะลอรถซาเล้ง เงยหน้ารับลมอย่างชิลล์ๆ ชำเลืองมองรถที่วิ่งเข้ามาชะลอเคียงรถซาเล้งอย่างไม่กลัวว่าจะมีรถสวนหรือวิ่งมาจากอีกเลน มันชอบโชว์ความยิ่งใหญ่อย่างนี้เป็นประจำ ชาวบ้านเห็นจนชาชิน และก็แน่นอนว่า 99 คนในหนึ่งร้อยจะภาวนาขอพรว่าให้มีรถวิ่งมาเสยรถไอ้ก้อนเพชรมันสักวัน แผ่นดินของตำบลบางกระเส่าจะได้สูงขึ้นอีกนิด
"บุ้งจ๋า ไปไหนมาจ๊ะ ก้อนคิดถึงจัง เย็นนี้ก้อนจะเข้าไปดูหนังในเมือง ว่าจะชวนตัวบุ้งไปด้วย สนใจมั้ยจ๊ะ"
"ไม่ว่างโว้ย!"
เสียงตอบห้วนสั้นเป็นมะนาวไม่มีน้ำตามบุคลิกห้าว มองเห็นรถโฟร์วีลมีลูกน้องของไอ้ก้อนเพชรยืนอยู่กระบะหลังหลายคน ส่วนมันนั่งเบาะหน้าโดยมีลูกน้องคนสนิทขับรถให้ เลื่อนกระจกเปิดเต็มที่แล้วยื่นหน้ากวนบาทาของมันออกมาลอยอยู่นอกรถ
"บุ้งขึ้นมานั่งกับก้อนดีกว่านะจ๊ะ ให้ไอ้อามมันขี่รถซาเล้งไปเหอะ เพราะก้อนกำลังจะไปหาน้านุ่มกับน้าโหน่งพอดี"
ก้อนเพชรชวนพร้อมกับยิ้มหวานให้ พลิดาได้ยินชื่อน้านุ่มกับน้าโหน่งจึงได้โอกาสจะหยิบเรื่องนี้มาเตือนไอ้ก้อนเพชรซะหน่อย
"พูดถึงน้านุ่มกับน้าโหน่ง เอ็งอย่าไปทำบาปเลยว่ะไอ้ก้อน คนเขาไม่อยากขายก็อย่าไปบังคับ เอ็งคงไม่รู้ว่าที่ดินผืนนั้น ปู่ย่าตาทวดเขาสาปแช่งเอาไว้ ว่าถ้าหากใครคิดขายหรือคิดไม่ดี เข้าไปยุ่งกับที่ดินเพื่อหาผลประโยชน์ในทางชั่วๆ ผีปู่ย่าตาทวดจะมาหักคอ หรือไม่ก็จะทำให้ฉิบหายวายวอดไปเจ็ดชั่วโคตร! ขอเตือนเอ็งในฐานะเคยเป็นหัวหน้าห้องที่เอ็งเคยกราบไหว้นับถือมาก่อน"
พลิดากล่าวพลางยกมุมปากกระตุกยิ้มนิดหนึ่ง ก้อนเพชรหน้าแดงด้วยความโกรธขึ้นมาทันทีที่ถูกเอาความลับมาเปิดเผยต่อหน้าลูกน้องทั้งโขยง เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากเขากับไอ้ผักบุ้งเท่านั้น!
"ไอ้บุ้ง! หน็อย! เอ็ง! ข้าอุตส่าห์พูดดีด้วยแล้วนะ ใครเคยกราบเอ็งกันวะ! ข้าไม่เคยกราบผู้หญิงคนไหนนอกจากแม่! ส่วนเรื่องที่ดินนั่น มันเป็นเรื่องของธุรกิจ! พ่อข้าเป็นกำนัน ย่อมมีสายตายาวไกลและเล็งเห็นผลประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับลูกบ้าน ถ้าหากน้านุ่มกับน้าโหน่งขาย ก็จะสบายไปทั้งชาติ ไม่ต้องมานั่งทำสวนทำไร่ให้เหนื่อย!"
"ถุย! ผลประโยชน์ของลูกบ้านหรือว่าผลประโยชน์ของคนบางคนกันแน่วะ!" อามตะโกนแทรกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
"นั่นสิวะ! ข้าก็สงสัยอยู่เหมือนกัน! แล้วน้านุ่มน้าโหน่งเขาเคยบ่นให้แกฟังเรอะว่าเขาเหนื่อย เขาทำกันมานานตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยจนผมเป็นสองสีอย่างที่เห็น ข้าก็เห็นเขามีความสุขสบายใจดี จะไม่ดีก็ตอนที่เอ็งไปขู่เขาให้ขายที่นั่นแหละ พวกเอ็งมันพวกทำนาบนหลังคน สักวันจะได้รู้ว่าบาปกรรมและนรกมันมีจริง!"
พลิดาเอ่ยเสียงเข้มอย่างไม่เกรงกลัว เพราะไอ้ก้อนเพชรนั้น มันแค่ชอบทำกร่างกับคนไปทั่วเพราะอาศัยว่าพ่อเป็นผู้มีอิทธิพล แต่เวลาปะทะกันทีไร มันไม่เคยชนะพลิดาได้สักครั้ง
"อ้าวๆ เล่นแรงนี่หว่าไอ้บุ้ง ข้าอุตส่าห์มาอย่างมิตร แต่เอ็งมันปากตะไกรแบบนี้ เดี๋ยวพ่อจะจับมาจูบซะให้เข็ด ไอ้หลง! จอด!"
สิ้นเสียงสั่งจากลูกพี่ ไอ้คนขับรถชื่อหลงก็รีบขับแซงรถซาเล้งแล้วปาดหน้า จอดฉึก! ทำให้พลิดารีบเหยียบเบรกกะทันหัน
"เวรเอ๊ย! เอาไงดีวะพี่บุ้ง" อามสบถด้วยน้ำเสียงอารมณ์เสียแล้วหันไปถามลูกพี่ ซึ่งก็หยุดรถแล้วนั่งกอดอกไม่หวั่นอยู่บนเบาะ
"เอาโทรศัพท์ออกมาไลฟ์สดให้ชาวประชาดูเป็นขวัญตาหน่อยสิวะไอ้อาม รออะไร"
ลูกพี่กระซิบตอบพลางยักคิ้วแผล็บ อามกระตุกยิ้มเข้าใจทันที รีบล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา จากนั้นก็ออนแอร์ในกลุ่มเฟซบุ๊กโซเชียลชื่อ รักจัง ณ บางกระเส่า ซึ่งเป็นกลุ่มที่มีสมาชิกหลายพันคน
หนังสดๆ ครับพี่น้อง เร่เข้ามา เร่เข้ามา!
อามจั่วหัวข้อบนไลฟ์วิดีโอเพื่อเรียกแขก ซึ่งก็มีคนเข้ามาดูทันทีเมื่อเห็นคำว่า... หนังสด
"มีอะไรก็จัดมาไอ้ก้อน"
เสียงไอ้ผักบุ้งของชาวบางกระเส่าดังขึ้น ก้อนเพชรที่เดินส่ายอาดกางแขน โชว์หุ่นผอมสูง แขนมีรอยสักอยู่เต็ม และตามตัวที่มีเสื้อปกปิดไว้ผู้คนก็ทราบว่าเต็มไปด้วย Tattoo ตามสมัยนิยม
"ชิชะ! มีถ่ายคลิปด้วยเรอะ ได้เลยไอ้บุ้ง พ่อจะได้จูบโชว์ให้น้องเอาไปโพสต์เรียกแขก มาดูว่านางเอกจะเข่าอ่อนร่างระทวยแค่ไหนตอนที่ถูกพระเอกอย่างพี่ก้อนจูบ เอ็งจะต้องประทับใจไปอีกนาน ฮ่าๆ"
ไอ้ก้อนเพชรเข้าใจว่าอามแค่ถ่ายคลิป ไม่ใช่ไลฟ์สด และก็มีความคิดว่าหลังจากอามอัดคลิปเสร็จก็จะแย่งโทรศัพท์เอามา แค่นี้ก็ไม่มีหลักฐานแล้ว ไอ้ก้อนเพชรคิดอย่างเป็นต่อ ย่างสามขุมตรงเข้ามายังพลิดา
"ก่อนที่มึงจะโชว์...มึงแน่ใจนะว่าจะชอบกินข้าวแดงแกงจับฉ่าย และชอบโดนอัดถั่วดำน่ะ ไอ้ก้อน!"
พลิดากอดอกถามอย่างใจเย็น หรี่ตามองมันด้วยท่าทางว่าเหนือชั้นกว่า
"ข้าวแดงข้าถนัด เพราะบ้านข้ากินข้าวกล้องประจำโว้ยไอ้บุ้ง แต่ถ้าเอ็งหมายถึงเรื่องจะถึงตำรวจแล้วละก็... เอ็งฝันมากไปแล้ว ฮ่าๆ เอ็งโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่วะไอ้บุ้ง ที่ไม่รู้ว่าเส้นพ่อกำนันของข้านั้นน่ะ ใหญ่ยิ่งกว่าเส้นก๋วยจั๊บคับจังหวัดขนาดไหน ฮ่าๆ"
ไอ้ก้อนเพชรพูดจบ ลูกน้องที่กำลังนั่งบนรถก็รีบกระโดดลงมา ถือโทรศัพท์ทำหน้าตาตื่น
"พี่ก้อนอย่าเห่า! เอ๊ย! อย่าพูดอีก หุบปาก หยุดต่อปากต่อคำกับพวกนี้เถอะพี่ เสียเวลาเปล่า รีบไปธุระดีกว่า"
ลูกน้องคนสนิทของมันกระซิบพลางยื่นโทรศัพท์ให้ดูว่าขณะนี้ลูกพี่กำลังเป็นพระเอกในไลฟ์สด มีคอมเมนต์ให้พรส่งมาอ่านแทบไม่ทัน
"ผู้ชมทุกท่านได้โปรดเป็นพยาน ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับพี่บุ้งและกระผม ก็มีหลักฐานแล้วนะครับท่านว่าไอ้พวกไหนมันเป็นคนทำ!"
เสียงอามพูดประกอบไลฟ์ ไอ้ก้อนเพชรหยุดชะงักเท้าทันที มันหน้าซีดไปนิดหนึ่งเมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ไอ้ผักบุ้งมันทันสมัยขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน รู้จักการไลฟ์สดบนโซเชียลมีเดียด้วย วันๆ ก้อนเพชรเห็นแต่มันคลุกดินคลุกโคลนอยู่ในสวนยายแจ่มจันทร์ท้ายหมู่บ้านโน่น
"โธ่เอ๊ย...ไอ้บุ้ง ไอ้อาม ข้าแค่หยอกพวกเอ็งเล่นเท่านั้นเอง ไอ้ที่พูดไปนั่นก็พูดเล่นทั้งเพ! เรามัน... คนบ้านเดียวกัน พอสบตากันก็เข้าใจอยู่ แม้จะเหนื่อยแค่ไหน จะหนักแค่ไหนบนหนทางสู้..."
ไอ้ก้อนทำเป็นร้องเพลงยอดฮิตตลอดกาล โดยมีลูกน้องช่วยประสานเสียงอย่างเฮฮาปาร์ตี้เพื่อโชว์ออกไลฟ์สด ผู้ชมเข้ามาดูยอดพุ่งกระฉูด อยากเห็นไอ้ผักบุ้งจัดการกับลูกชายกำนันที่ชาวบ้านเกลียดพฤติกรรมมันนัก มันร้องเพลงจบท่อนและปรับพฤติกรรมได้แล้วก็หยุดเห่า
"เคๆ เอาแค่พอหอมปากหอมคอ แล้วค่อยไลฟ์สดกันใหม่นะจ๊ะบุ้งที่รัก ไปโว้ย!"
ไอ้ก้อนเพชรทำเสียงเข้มสั่งลูกน้อง ทำท่าส่งจูบให้แล้วหันหลังเดินทำท่ากร่างส่ายอาดท่าเดิมกลับไปยังรถ ไอ้หลงรีบสตาร์ทรถเร่งเครื่องยนต์ทำเสียงกระหึ่มอย่างคึกคะนองแล้วก็เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไป
พลิดามองตามพลางส่ายหน้าระอา
