บทที่ 7 คอยเธออยู่ ณ บางกระเส่า
"ต่างจังหวัดเหรอคะ บ้านนอกอยู่ได้ยังไงคะ ลิลลี่เคยไปเที่ยว ไม่เห็นมีอะไรให้ดูเลย"
ลิลลี่กล่าวพลางเบ้หน้าไม่ชอบ เดินไปนั่งคร่อมตักของร่างสูงที่นั่งพิงพนักเตียงอยู่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด ไม่สนใจมือนุ่มที่ลูบไล้แผงอกเล่น
"สวัสดีครับแม่"
เสียงห้าวเอ่ยทักทายแล้วนิ่งฟังมารดาพร่ำเพ้อด้วยความดีใจ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกับความดราม่าของคุณนายแม่ที่ดูจะโอเวอร์โหลด แต่เขาก็รักท่าน รู้สึกผิดนิดหนึ่งที่ไม่เคยกลับมาเป็นเวลาห้าปี ได้แค่โทรหาท่านเอา
"แกมันใจร้ายเจ้าแดน พรุ่งนี้มาสุพรรณด่วนเลยนะยะ แม่เพิ่งคุยกับพี่ชายแกเมื่อกี้นี้เอง เรื่องปัญหาผลผลิตส่งป้อนโรงงาน เรามีที่ดินเยอะแยะทางนี้ ก็ทำไมเราไม่ปลูกเองบ้างล่ะ ตอนนี้แกกลับมาก็ดีแล้ว แกคุยกับพี่ชายแกซะให้เข้าใจ แล้วมาหาแม่เร็วๆ"
"ครับ...เอาเป็นว่า ผมจะคุยกับเฮีย แล้วจะไปหาแม่โดยเร็วที่สุด"
ชายหนุ่มกล่าวเสียงอ่อนโยนกว่าปกติ ฟังท่านตอกย้ำเรื่องให้ไปหาโดยเร็วอยู่อีกครู่หนึ่งก็วางสาย
ชนแดนปัดมือนุ่มออกจากอาวุธลับระหว่างขาที่นอนนิ่งสงบอย่างหมดอารมณ์
"ผมจะต้องไปบริษัท คุณนอนพักเถอะ เพิ่งมาถึง... หิวหรือเปล่า เดี๋ยวผมจะให้คนหาอะไรให้ทาน"
ชายหนุ่มกล่าว ตอนนี้เวลาบ่ายสองโมง คิดว่าจะออกไปดูออฟฟิศหน่อย ออฟฟิศที่เขาได้เห็นตอนที่ยังสร้างไม่เสร็จเพราะบิดามาสิ้นชีวิตเสียก่อน ผู้เป็นพ่อเป็นมะเร็งลำไส้ ท่านมีความต้องการผลิตอาหารเสริมที่ไม่มีสารปนเปื้อนให้กับโลก แต่ก็ทำไม่สำเร็จ
แต่เวลานี้ชลธิศเป็นผู้สืบสานปณิธานต่อ ทำให้ความฝันของพ่อเป็นจริง โดยที่ชนแดนแทบไม่มีส่วนช่วยเลย เขารู้ว่าเขาใจดำไปนิดหนึ่ง แต่เพราะเวลานั้นเขาเจ็บปวดมากกับการสูญเสียท่าน รู้สึกอยากหนีไปให้ไกลๆ พี่ชายจะโทรหาเมื่อต้องการปรึกษาเวลาจำเป็นเท่านั้น แต่ชนแดนเชื่อมั่นในตัวชลธิสเสมอว่า เมื่อตั้งใจทำอะไรแล้ว ไม่เคยเลยสักครั้งที่พี่ชายจะทำไม่สำเร็จ เขาถึงกล้าหันหลังให้ถึงห้าปีเต็ม
"โอเคค่ะ ถ้างั้นลิลลี่ขอนอนพักสักตื่นก็แล้วกัน"
ลิลลี่เอ่ย เมื่อ ปลุก แล้วเขาไม่ยอมเล่นด้วยก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจ ล้มตัวลงไปนอนอย่างง่ายๆ ชนแดนเปิดกระเป๋าดึงบ็อกเซอร์ เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ออกมาใส่ เสยผมลวกๆ คว้าโทรศัพท์ใส่กระเป๋า หันไปมองร่างอวบอั๋นที่นอนแผ่หลาหลับอย่างหมดสภาพอยู่กลางเตียง ชายหนุ่มจึงเดินออกไปและปิดประตูตามหลัง
"ฉันคุยกับแม่แล้ว... เราจะเริ่มทดลองปลูกพืชบางอย่างเอง ค่อยๆ เริ่ม ให้นายเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ไปเลย ฉันเคยคิดอยากจะทำเหมือนกันแต่เพราะมีแค่สองมือสองเท้า เลยหยุดความคิดนี้ไป แต่ตอนนี้นายกลับมาแล้วนี่ เริ่มโปรเจ็กต์นี้ได้เลย อยากพักกี่วันก็เชิญตามสบาย แต่ถ้าอิ่มพอแล้วก็เริ่มทำงานหลังจากนั้น"
เสียงทุ้มจริงจังเอ่ยกับน้องชายเป็นการสรุปปิดท้าย หลังจากที่ได้เล่าปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมด ชนแดนพยักหน้าเข้าใจ
"ผมพาเพื่อนมาด้วย เขาไม่ชอบบ้านนอก ฝากไว้ที่บ้านพี่ได้ไหม"
"เฮ้ย ไม่เอา อย่าหาภาระมาเพิ่มให้ฉันอีกเลยเจ้าแดน แค่นี้ก็ปวดหัวจนแทบจะแตกอยู่แล้ว"
ชลธิศปฏิเสธเสียงเด็ดขาด ชนแดนยักไหล่
"โอเค... ถ้างั้นก็เห็นจะต้องหิ้วเอาไปด้วย"
ชายหนุ่มพึมพำ นึกเสียใจนิดหนึ่งที่พาลิลลี่มาด้วย เพราะพอจะรู้นิสัยว่าเจ้าหล่อนไม่ชอบสถานที่ห่างไกลความเจริญ
"แล้วแกคิดว่าจะไปเมื่อไหร่" พี่ชายเอ่ยถาม
"พรุ่งนี้"
ชนแดนตอบทันที เขาต้องการไปพบมารดา คิดถึงท่านและยังรู้สึกผิดไม่หาย
"เฮียไม่ไปด้วยกันเหรอ" ชนแดนเอ่ยถาม
"ไปได้ยังไง ทางนี้ยังวุ่นวายอยู่แบบนี้ เอาไว้จัดการเสร็จก่อน"
ชลธิศตอบ ยกมือขึ้นเสยผม ถอนหายใจหนักหน่วงออกมา
"ถ้างั้นเย็นนี้กินอะไรดี ฉลองกันหน่อยนะเฮีย"
ชนแดนเอ่ยชวน ชลธิศมองใบหน้าที่คล้ายกับเขา... ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาและพยักหน้า
"ได้สิ ฉลองที่แกกลับมาบ้านเสียที...พ่อคงจะดีใจ"
พี่ชายกล่าวเสียงขรึม
"พ่อคงดีใจและภูมิใจในตัวเฮียมาก เวลามองลงมาเห็นสิ่งที่เฮียกำลังทำอยู่"
ชนแดนพึมพำ เขาเห็นอาณาจักรที่พี่ชายสร้างขึ้นภายในเวลาห้าปี... เพียงแค่อำนาจเงินอย่างเดียวนั้นจะไม่อาจสร้างได้ขนาดนี้ หากมันต้องอาศัยมันสมองและความอุตสาหะ บวกกับความมุ่งมั่นตั้งใจอย่างแรงกล้าด้วย ถึงจะออกมาเป็นอย่างที่เขาเห็นในเวลานี้
"ต่อไปก็เป็นทีของแกแล้วล่ะแดน ไปพิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าแกก็เป็นลูกพ่อคนหนึ่งเหมือนกัน"
พี่ชายกล่าว ชนแดนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมสันเงยขึ้นมองไปยังเพดานราวกับให้ทะลุขึ้นไปถึงเบื้องบน เขากำลังสัญญาบางอย่างกับบุคคลอันเป็นที่รัก ซึ่งเชื่อว่ากำลังเฝ้ามองดูพวกเขาอยู่อย่างใกล้ชิด
ชนแดนไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องเกี่ยวกับการเกษตรมาก่อน แต่ไม่มีอะไรใต้ฟ้าที่คนเราจะทำไม่ได้ถ้าหากตั้งใจ เขาจะหาครูและผู้รู้มาให้คำแนะนำในสิ่งที่อยากรู้ ซึ่งแน่นอนว่ามีอยู่เต็มเมืองไทย และเต็มยูทูปอย่างแน่นอน
เขากำลังจะได้ทำในสิ่งที่ท้าทายที่กำลังรออยู่ และที่สำคัญมีแม่ผู้กำลังเฝ้ารอคอยเขาอยู่... คอยให้ลูกอกตัญญูอย่างเขาไปกราบ
