บทที่ 11 ตัวติดกัน

รีวิวจากลูกค้าบนโซเชียลดีมาก จึงถือเป็นการประชาสัมพันธ์บอกต่ออย่างยอดเยี่ยมจนร้านอาหารบ้านสวนเป็นที่นิยม

ปรรณวัชรขับรถเข้าไปจอดที่ลานจอดของร้านบ้านสวน แวะทักทายน้าสาวก่อน แล้วถึงจะเข้าไปหาคุณยายที่เรือนซึ่งอยู่ลึกเข้าไปด้านในอีก

"โอ พระเจ้า... ตาปรรณ หนูปาว มาพอดี... มาๆ ลูกมา มาช่วยน้าดูแลแขกหน่อย น้ากำลังขาดคนอยู่พอดี เด็กเสิร์ฟโทรมาลางานฉุกเฉินน่ะ เลยไม่ได้เตรียมคนเอาไว้ เดี๋ยวน้าให้ทิปพิเศษ"

น้าแพรวลากแขนปรรณวัชรและปวรินทร์เข้าไปด้านหลังร้านทันที ทำเอาทั้งสองคนหันมามองหน้ากัน... งานเข้าซะแล้ว!

ปวรินทร์หัวเราะขำเมื่อเห็นหน้ายุ่งๆ ของปรรณวัชร เธอไม่มายด์ที่จะช่วยงานน้าแพรวอยู่แล้ว สนุกดีออก ได้เปลี่ยนบรรยากาศ แต่ไอ้คนที่กำลังอกหักมานี่สิ ไม่รู้ว่าจะสนุกไปกับเธอไหม ทำหน้ามุ่ยซะขนาดนั้น

บริเวณร้านอาหารแบ่งเป็นสามโซน โซนห้องแอร์ โซนเอาท์ดอร์ในสวน และโซนเอาท์ดอร์เป็นศาลาริมแม่น้ำ

"อ้าว ยัยปาว... เป็นเด็กเสิร์ฟร้านนี้เองเหรอเธอ"

เสียงทักทายดังจากโต๊ะมุมหนึ่งของโซนสวน ซึ่งปวรินทร์เดินผ่าน หญิงสาวหันไปมอง เห็นเป็นสาวิกา... นักศึกษาปีสาม คณะนิเทศ ยัยคนนี้ไม่กินเส้นกับเธอตั้งแต่เข้าปีหนึ่งแล้ว เพราะแม่นี่ชอบปรรณวัชร เคยขอให้เธอเป็นแม่สื่อให้ แต่ปวรินทร์ปฏิเสธ เลยโดนนางโกรธและไม่ชอบหน้าตั้งแต่ตอนนั้น

"มารับออร์เดอร์หน่อยสิ ยืนบื้ออยู่ได้"

สาวิกาเอ่ย ทำให้เพื่อนหล่อนอีกสามคนที่นั่งด้วยกันหัวเราะคิกๆ อย่างสนุก... ปวรินทร์เดินเข้าไปหา ล้วงปากกากับสมุดโน้ตออกมาจากผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินที่ผูกติดตัวอยู่เพื่อเตรียมทำหน้าที่ ปกติเธอเป็นคนใจเย็นและหนักแน่น ไม่ค่อยให้ค่ากับพวกนิสัยเสียที่ชอบดูถูกและบูลลี่คนอื่นอยู่แล้ว

"ปาว... มีอะไรหรือเปล่า"

เสียงห้าวของปรรณวัชรดังขึ้นข้างหลังเธอ พร้อมกับร่างสูงก้าวเข้ามายืนใกล้ๆ สาวิกาถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ใช้เวลาปรับสีหน้าอยู่สองวิแล้วเจ้าหล่อนก็ส่งยิ้มหวานให้ปรรณวัชรทันที

"ปรรณ... มาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอ ดีใจจังที่เจอ"

สาวิกาเห็นปรรณวัชรสวมผ้ากันเปื้อนเหมือนกับปวรินทร์ก็ทำหน้างุนงง เพราะสาวิการู้เหมือนที่คนทั่วไปรู้ว่าปรรณวัชรมีพ่อเป็นนักธุรกิจร่ำรวย ดูจากรถยนต์สปอร์ตหรูที่เขาขับและคอนโดราคาเลขแปดหลักที่พ่อซื้อให้

"มารับจ๊อบพิเศษ เธอจะสั่งอะไรล่ะ ว่ามาสิ รีบสั่งเพราะไม่ใช่แค่เธอคนเดียวที่หิว โต๊ะอื่นเขารอสั่งอยู่"

เขาเอ่ยเสียงแข็งๆ วาจาตรงๆ ที่ทำให้ปวรินทร์ต้องเบือนหน้าไปซ่อนยิ้ม ส่วนสาวิกาได้ฟังดังนั้นก็แทบวางสีหน้าไม่ถูก ไม่กล้าจะสั่งอาหารกับชายหนุ่มที่ตนพึงใจ แม้ตอนนี้เขากำลังทำหน้าที่เด็กเสิร์ฟอยู่ก็ตาม แต่ออร่าความหล่อเหลาและฟีโรโมนยังคงฟุ้งกระจาย มีสาวๆ หลายโต๊ะที่เมียงมองมา และตั้งท่าจะเรียกเด็กเสิร์ฟร่างสูงขาวหน้าหล่อระดับนายแบบไปรับออเดอร์กันหลายโต๊ะ

"เอ่อ เดี๋ยวสาสั่งกับยัยปาวดีกว่าจ้ะ" สาวิกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวาน พลางรีบปรับสีหน้าให้ดูดี

"สั่งกับใครก็เหมือนกันน่ะแหละ...เร็ว"

เขาสวนกลับอย่างไม่ยี่หระและไม่แคร์ความรู้สึกคนฟัง จากนั้นก็หันไปทางปวรินทร์

"ที่รัก...เข้าไปข้างในเถอะไป เดี๋ยวปรรณรับออเดอร์แทนเอง"

ประโยคที่ทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง แม้แต่ปวรินทร์เอง แต่เพียงแค่ชั่ววินาทีเธอก็ได้สติ รีบพยักหน้า

"โอเคจ้ะ... ที่รัก"

ปวรินทร์เอ่ยรับมุกแล้วก็รีบหันหลังเดินดุ่มๆ เข้าไปหลังร้าน ไม่ยอมหันไปมองคนตัวสูงที่เล่นมุกนี้ก็ไม่ยอมเตือนเธอล่วงหน้า หญิงสาวรู้สึกแก้มร้อนผ่าวทั้งอบอุ่นในส่วนลึกที่เขาออกหน้าปกป้องเธออย่างนั้น พอเดินไปยังโซนครัวก็เจอน้าแพรวเข้าพอดี

"เฮ้ย... ปาว มานี่ลูก เห็นโต๊ะโน้นมั้ย โซนศาลาเดี่ยวริมแม่น้ำโน่นน่ะ"

น้าแพรวชี้มือไปบอกจุด ซึ่งเป็นศาลาเดี่ยวติดแอร์ แต่สามารถเปิดหน้าต่างรับลมจากแม่น้ำได้ เป็นห้องที่ต้องโทรมาจองเอาไว้ก่อน

"อ๋อ ค่ะ... ให้ปาวไปรับออเดอร์เหรอคะ"

"ใช่ๆ โต๊ะนั้นมีซุปตาร์มาด้วยนะ ปาวไปรับออเดอร์หน่อยไปลูกไป แต่ระวังหน่อยนะ เพราะแขกเป็นผู้ใหญ่ระดับคุณหญิง"

"โห งั้นให้คนอื่นไปดีมั้ยคะ เดี๋ยวปาวทำขายหน้า ไม่ใช่เด็กเสิร์ฟมืออาชีพด้วยอะน้าแพรว"

ปวรินทร์รีบออกตัว

"เรานั่นแหละคล่องสุดๆ แล้ว นี่จองไว้เป็นลูกสะใภ้ได้ไหม มีแฟนหรือยังล่ะเราน่ะ"

น้าแพรวเอ่ยถาม พลางยื่นมือมาบีบแก้มเธอเหมือนมันเขี้ยวปนเอ็นดู ปวรินทร์หัวเราะแฮ่ะๆ กับคำถามนั้น ก็ลูกชายของน้าแพรวเพิ่งขึ้นมัธยมปลายเอง

"โห ไม่ชอบเลี้ยงต้อยอะน้าแพรว ขอที่โตพร้อมใช้เลยมีมั้ยคะ แบบสายเปย์ โอนไว ใจถึงพึ่งได้ด้วยยิ่งดี"

ปวรินทร์คุยเล่น ในขณะที่น้าแพรวก็หัวเราะและจับเธอหันหลังพาเดินออกไปข้างนอก

"ถ้าสายเปย์ก็ต้องน้าพร้าอะดิ... เอามั้ยละ หนุ่มใหญ่เจ้าของสวนร้อยไร่ โอนไวใจถึง สปอร์ตฝุดๆ ไปเลย"

สองสาวหัวเราะคิกคักพร้อมกัน น้าพร้า หรือ พสุ ผู้เป็นน้าชายของปรรณวัชรนั้น อายุสามสิบกว่า ยังโสดทั้งแท่งแถมหล่อคมเข้มผิวสีแทนซะด้วย

"ไม่เอาอะ ไม่อยากเป็นน้านายปรรณ" ปวรินทร์กล่าว

"อะไรน่ะ หัวเราะอะไรกันสองคนนี้"

เสียงห้าวดังขึ้น น้าแพรวพอหันไปเห็นหลานชายก็ยิ้มหน้าบานให้

"น้ากำลังจีบยัยปาวให้ตาพุกของน้าอยู่ แต่ยัยปาวว่าขี้เกียจเลี้ยงต้อยขอแบบโตพร้อมใช้ น้าเลยเสนอน้าพร้าให้ นางอยากได้แบบโอนไวใจถึง มันก็ต้องน้าพร้าของเราจริงไหม ช่วงนี้ก็เพิ่งเลิกรับปิ่นโตเจ้าเก่าไป กำลังหาเจ้าใหม่อยู่พอดีน่ะ"

น้าแพรวยังคุยเป็นตุเป็นตะแถมหัวเราะเสียงพลิ้วอย่างคนอารมณ์ดี และไม่ได้ดูเลยว่าหลานชายไม่ได้ขำไปด้วยเลยสักนิด

"น้าแพรวไม่ต้องยุ่งกับยัยคนนี้เลย... ปรรณจะหาให้เขาเอง น้าพร้าน่ะเจ้าชู้จะตาย และปรรณก็ไม่อยากได้ไอ้ปาวเป็นน้าสะใภ้ด้วย แล้วนี่ไม่มีงานเสิร์ฟแล้วใช่ไหม ปรรณจะได้เข้าไปกราบคุณยายซะที"

"เฮ้ย อย่าเพิ่งรมณ์บ่จอยสิว้าหลานน้า ไปช่วยปาวรับออเดอร์ที่ศาลาโน้นก่อนไป... แหม... หวงเพื่อนเหลือเกินนะพ่อคุณเอ๊ย"

น้าแพรวแกล้งทำท่าส่ายหน้าระอา แล้วรุนหลังปวรินทร์และปรรณวัชรไปทางศาลาที่มีแขกเป็นซูเปอร์ตาร์และคุณหญิงนั่งอยู่