บทที่ 2 คนแฟนทิ้ง

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่เข้าเรียนทั้งวัน วิชาอาจารย์หลุยส์นายแม็กซ์แล้วนะ ยังเทอมแรกอยู่เลยแต่นายขาดครบลิมิตของอาจารย์แล้ว ต่อไปขาดไม่ได้แล้วนะ รู้ใช่มั้ย"

"ฮื่อ..." เสียงครางรับในลำคอ

"แล้วตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หญิงสาวเอ่ยถามอีกครั้ง ใจหายกับสภาพของเขา สภาพที่เธอเห็นมาไม่ต่ำกว่าสามครั้งตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา และครั้งนี้รู้สึกว่าจะหนักหนากว่าทุกครั้ง

"พีชไปแล้ว" เสียงห้าวฟังดูเศร้าและขมขื่น จนหัวใจของปวรินทร์รู้สึกหน่วงหนึบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้แต่ก็รีบปัดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว

"ไปไหน เลิกกันเหรอ?" เธอเลิกคิ้วฉงน เมื่อไม่กี่วันมานี้ยังเห็นหวานแหววกันอยู่เลย

"ไปอังกฤษ... จู่ๆ ก็ไป ไม่บอกล่วงหน้า ไม่บอกอะไรเลย"

เขาเปิดปากเล่าด้วยสีหน้าขรึมดวงตาแดงก่ำ เธอนั่งเงียบรอฟังอย่างเคย พิชญาคือแฟนสาวคนปัจจุบันของปรรณวัชร นักศึกษาปีสาม สาวสวยดีกรีระดับอดีตดาวมหาวิทยาลัย

"เออ ให้มันได้ยังงี้... แล้วนายก็เลยต้องขาดเรียนเพื่อ...? โตเป็นควายแต่ไม่รู้จักแยกแยะอีกนะ"

ไม่บ่อยนักที่เธอจะเหลืออดและด่าเขาด้วยภาษารุนแรงแบบนี้ เขาหันมามองเธอด้วยสายตาปวดร้าว

"อย่างเธอจะเข้าใจอะไรล่ะปาว เธอไม่เข้าใจหัวอกเราหรอก เพราะเธอไม่เคยมีความรัก... แฟนหนีไปเมืองนอกทั้งคนนะ จะให้มีแก่ใจไปนั่งฟังอาจารย์พล่ามงั้นเหรอ... เชี่ย... เข้าใจกันหน่อยสิ"

ปวรินทร์สะอึก... หญิงสาวนั่งนิ่งเงียบไปทันที... เออ... เธอไม่เข้าใจหรอก หัวอกคนมีแฟนน่ะ เพราะเธอไม่เคยมีประสบการณ์

แต่ถ้าเป็นหัวอกคนแอบรักล่ะก็... เธอโคตรจะรู้ดี โคตรจะเข้าใจเลยละ!

ปรรณวัชรถอนหายใจหนักหน่วงออกมาเมื่อรู้สึกตัว... เอนศีรษะไปพิงไหล่บาง... ไหล่นี้ที่เป็นที่พักพิงของเขามานานหลายปี

สัส... ปากมึงนี่นะ เขาโอบแขนไปรอบเอวเล็กของเธอ

"ขอโทษ... เรามันเชี่ยเอง พูดไม่คิด อย่าโกรธนะ"

เขาเอ่ยเสียงอ่อยๆ ในโลกนี้มีไม่กี่อย่างที่ปรรณวัชรกลัว และหนึ่งในนั้นก็คือ กลัวผู้หญิงคนนี้โกรธและเกลียดจนไม่มองหน้า เขาเคยมีประสบการณ์ครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว มันทำให้เขาจดจำและเข็ดหลาบไปเลย และสาบานว่าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก

เพราะเขาได้เรียนรู้ว่ามันโคตรทรมานแค่ไหนตอนที่ปวรินทร์ไม่มองหน้าและไม่ยอมคุยด้วย ความเงียบและความเย็นชาหมางเมินของเธอคือความอึดอัดสำหรับเขา มันเป็นบรรยากาศที่เขาโคตรเกลียดเวลาที่มันเกิดขึ้น

"ปาว... อย่าโกรธ... นะ"

น้ำเสียงอ่อนเอ่ยอ้อน สีหน้าสำนึกผิดของเขาทำให้ปวรินทร์ถอดถอนใจ

"เออๆ... ไม่ได้โกรธหรอก แต่รำคาญพวกไร้สมอง อกหักก็กินเหล้า มานั่งทำมิวสิกไร้สาระ บ้าบอ!"

หญิงสาวตวัดสายตามองคนที่ทำหน้าเหมือนหมาหงอย ถอนหายใจอีกครั้งอย่างเบื่อหน่ายไม่ปิดบัง

"แล้วจะเอายังไง แล้วคนเป็นแฟนกันมันต้องคุยต้องบอกกันไม่ใช่หรือไง แฟนนายเขาไม่เคยเกริ่นอะไรเลยเหรอว่าไปเรียนต่อหรืออะไรทำนองนี้น่ะ"

"ไม่ วันก่อนไปดูหนังกัน เขาก็ยังปกติดีอยู่ เมื่อเช้าฉันโทรหาเขา คิดว่าจะไปรับไปมหา'ลัย แต่เขาบอกว่าอยู่สนามบิน เราเลยรีบบึ่งรถไปหา แต่พอไปถึงเขาก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ปิดเครื่องเฉยเลย ไอ้เราก็วิ่งไปทั่วแอร์พอร์ตเหมือนคนบ้า แม่งเป็นโมเม้นต์ที่โคตรงี่เง่าเลย"

น้ำเสียงขมขื่นเอ่ยระบาย ปวรินทร์เอื้อมมือไปตบบ่ากว้างสองสามทีเป็นการปลอบ หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อหาคำปลอบใจ

"อืม อย่างน้อยก็รู้ว่าเขาไปอังกฤษอะนะ และที่เขาปิดโทรศัพท์ก็อาจจะเป็นเพราะขึ้นเครื่องแล้วเลยต้องปิดไง ใจเย็นๆ เหอะ เอาไว้รอให้เขาไปถึงก่อน เดี๋ยวก็คงจะติดต่อหานายเองแหละ"

หญิงสาวเอ่ยเท่าที่คิดออก แม้จะยังไม่เข้าใจในสถานการณ์ของสองคนนี้ แต่ก็พยายามทำหน้าที่ของเพื่อนที่ดีอย่างที่เคยทำมาหลายปี เขายังคงนั่งพิงเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น นานครู่ใหญ่ คนตัวสูงถอนหายใจหนักหน่วงออกมา

"คบกันมาตั้งเกือบปี" คนแฟนหนีพึมพำ

ปวรินทร์ปรายตามอง ใช่ เกือบปี เอาเป๊ะๆ คือ สิบเดือน เธอไม่รู้ว่าทำไมต้องคอยแอบนับให้หมอนี่ด้วย เกือบจะทำลายสถิติแล้วนะคนนี้ เพราะปรรณวัชรไม่เคยคบแฟนคนไหนได้ถึงปีเลยสักคน!

"ถามจริง... รักมากเหรอคนนี้"

บางครั้งปวรินทร์ก็ไม่เข้าใจว่าคนเราสามารถรักใครได้ง่ายๆ จริงหรือ เพราะเพื่อนของเธอคนนี้มีความรักไม่เคยว่างเว้น บางครั้งมาในสถานะคู่ควงบ้าง คู่เดตบ้าง และบางคนก็ตกลงคบหาจริงจังอย่างที่เรียกว่าแฟน ระยะสั้นบ้างยาวบ้างแล้วแต่กรณี แต่มีตลอด ตั้งแต่ ม.4 ยันมหาวิทยาลัย แต่ระยะเวลาแม็กซ์สุดยังไงก็ไม่ถึงปี

"ฉันจริงใจกับทุกความสัมพันธ์นะปาว มีอะไรทำไมเขาไม่คุยให้เคลียร์ๆ ฉันชัดเจนและพร้อมฟังอยู่แล้ว พีชเองก็น่ารู้นิสัยฉันดี"

"แล้วไม่ได้ทะเลาะกันเลยใช่หรือเปล่า? ไม่มีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันใช่ไหม?"

เธอพยายามหาสาเหตุว่าการที่คู่รักจะเลิกรากันนั้นมันมีเหตุผลอะไรบ้าง หลักๆ เท่าที่เคยได้ยินได้ฟังมาก็เป็นต้นว่าเข้ากันไม่ได้ คบกันสักพักแล้วค้นพบว่านิสัยของอีกฝ่ายไม่ใช่อย่างที่ตนคิด หรือคบเพื่อเซ็กส์ฉาบฉวย พอเบื่อแล้วก็ต้องแยกย้ายทางใครทางมัน และอีกสาเหตุยอดฮิตคือ... มือที่สาม

"ก็ไม่นะ ทะเลาะก็มีบ้าง บางครั้งผู้หญิงก็มีโมเม้นต์งี่เง่า เธอก็รู้"

เขาหันมาเอ่ย ลมหายใจอุ่นตกกระทบผิวแก้มของเธอ ทำให้ปวรินทร์ต้องรีบเมินหน้าหนีไปมองฝั่งซ้ายที่ไม่มีใบหน้าของเขาลอยอยู่ รู้สึกถึงความร้อนเห่อที่แก้มอย่างช่วยไม่ได้

"เหรอ เราไม่รู้หรอก เพราะไม่ได้อยู่ด้วยนี่ แล้วกับคนนี้ส่วนใหญ่เขางอนอะไรนายล่ะ"

สาเหตุที่คนรักเขางอนกันนั้น โดยทั่วไปก็อย่างเช่น โทรหาไม่รับสาย ไม่ตอบข้อความ ผิดนัด ผิดสัญญา ฝ่ายชายติดเพื่อน ติดเกม ไม่มีเวลาให้ ฯลฯ ปวรินทร์เดาว่าสำหรับเคสนี้ก็คงหนีไม่พ้นข้อใดข้อหนึ่งข้างต้น

"อืม... นึกไม่ออก เรื่องมันไร้สาระ ขี้เกียจจำ"

ปรรณวัชรถอนหายใจ เรื่องส่วนใหญ่ที่เขาถูกงอนจากผู้หญิงที่คบหากันอยู่นั้น มีหลายครั้งที่มันเกี่ยวกับคนที่นั่งข้างๆ นี่แหละ

ครั้งล่าสุดที่พิชญาโกรธเขาก็เมื่อสองสัปดาห์ที่แล้ว เขาโทรไปแคนเซิลการไปดูคอนเสิร์ตกับเธอ เพราะรถของปวรินทร์เสียในขณะกำลังขับกลับบ้าน เพื่อนไม่ได้โทรหาเขาหรอก แต่ปรรณวัชรรู้จากแช็ตในกลุ่มที่ปวรินทร์ถามหาเบอร์อู่รถจากอิทธิพล

เขาเลยหมุนพวงมาลัยรถกลับทันทีอย่างไม่เสียเวลาคิด และตามไปเจอปวรินทร์ที่กำลังจอดรถริมถนนค่อนข้างเปลี่ยว ถ้าเป็นพิชญาเกิดเหตุการณ์แบบนั้น เขาก็จะทำอย่างเดียวกัน แต่พิชญาไม่ยอมเข้าใจ เขาต้องตามง้อเจ้าหล่อนอยู่เป็นอาทิตย์กว่าเธอจะยอมหายงอน

"นี่เพิ่งปีสามเทอมหนึ่ง เขาเคยบอกไหมว่าจะย้ายไปเรียนต่างประเทศน่ะ"