บทที่ 3 NO HEART : CHAPTER 3
อีฟจับจ้องใบหน้าหล่อโหดที่แสยะยิ้มอย่างเหนือกว่า มือหนาบีบเค้นทรวงอกอวบของเธออยู่แบบนั้น จนเธอเบือนหน้าหนีเขาทันที น้ำตามากมายไหลออกมาทั้งสองข้าง แต่หาให้คนที่อยู่ด้านบนรู้สึกอะไรไม่
“อีฟ หรือว่านอนไปแล้วนะ? ไหนว่าจะรอติวหนังสือด้วยกันไง”
“หึ ร้องสิ ก่อนที่โอกาสเธอจะหมดนะ”
“ฮึก ปล่อยอีฟ...”
“ไม่ปล่อย มีปัญหาไหม?”
“พี่ทำแบบนี้ทำไม? ในเมื่อคุณพ่อก็ดูรักพี่ ชันก็รักพี่ ทำไมพี่ต้องทำร้ายพวกเขาด้วย!!” ไวท์ไม่ตอบแต่กลับก้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมที่หอมมาก ดึงดูดความรู้สึกอยากของเขาได้อย่างมากเลยจริงๆ แต่เดี๋ยวก่อน... อยากได้นะ มันได้อยู่แล้ว แต่อยากจะทำลายมันสองคนพ่อลูกนี่สิ ต้องมาก่อน ไวท์ดูดขบเม้มซอกคอขาวจนเกิดรอยแดงสองจุดใหญ่
“อือ เจ็บ...”
“อีฟ ตกลงหลับแล้วใช่ไหมเนี้ย?”
“ตะโกนไปสิอีฟ ตะโกนออกไปว่า... ฉันกำลังทำอะไรเธอ อืม”
“อ๊า... บีบแรง อีฟเจ็บ” มือหนาบีบเค้นทรวงอกอวบทันทีอย่างแรง ก่อนจะค่อยๆ ดึงชั้นในที่ห่อหุ้มออกไป เผยให้เห็นยอดอกสีสวยที่ล่อตาล่อใจ และล่อปากเขามาก ใบหน้าหล่อโหดเลียริมฝีปากของตัวเองทันที ส่วนอีฟที่จ้องมองใบหน้าเขาด้วยสีหน้าที่รังเกียจเขา รังเกียจตัวเองด้วยที่ต้องสู้เขาไม่ได้
“บอกแล้วไงว่าฉัน จะทำให้เธอเสียวยิ่งกว่า ฉันเลียเนินนมเธออีก สาวน้อย...”
“ยะ อย่านะ พี่ไวท์จะทำอะ... อ๊า อ๊ะ!!”
“จ๊วบ!!” ริมฝีปากร้อนชื้นดูดดึงยอดอกสวยทั้งทีที่ครอบงำมัน อีฟที่ไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกเสียวแบบนี้ ถึงกับแอ่นอกให้เขาได้ดูดกลืนทันทีอย่างเสียไม่ได้ ความรู้สึกแปลกๆ ต่อร่างกายกำลังขัดขืนเขา แต่อีกส่วนกลับรู้สึกเสียวท้องน้อยแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าหวานแดงซ่านไปหมดเมื่อมองลงไปที่เห็นว่าร่างหนากำลังใช้ลิ้นเลียไปมาที่ยอดอกของตัวเองอย่างรุนแรง มืออีกข้างก็บีบขย้ำทรวงอกเธอที่ยังหุ้มอยู่ในบราเซีย
“พะ พี่ไวท์... อื้อ...”
“ทำไม? ติดใจแล้วใช่ไหม?”
“หยุดนะ พี่ไวท์พอที” ร่างบางที่ได้สติก็ดิ้นไปมาทันที แต่ไวท์กลับตรึงแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แบบนั้น โน้มใบหน้าไปประชิดกับใบหน้าหวานที่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ
“หยุดเหรอ? เธอคิดว่าเธอเป็นใคร ถึงกล้ามาหยุด หัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในแมโนทิบา ฮึ ตอบสิ”
“อีฟขอร้อง พี่อย่าทำอะไรอีฟเลย... อีฟไม่สามารถทำให้ชันกับคุณพ่อเจ็บได้ ปล่อยอีฟไปเถอะ”
“ใครบอกว่าเธอทำอะไรไม่ได้?”
“พี่หมายถึงอะไร?”
“หึ คิดดูสิ ถ้าไอ้ชันมันรู้เรื่องที่ฉันกับเธอ แอบลักลอบกันแบบนี้... เธอคิดว่ามันจะรู้สึกยังไงล่ะ?”
“!!!”
“เศร้า เสียใจ ตรอมใจหรือ... ฆ่าตัวตาย” ไวท์มองใบหน้าหวานที่น้ำตาไหลออกมา เขาคิดไว้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องทำแบบนี้ เพราะถ้าทำแบบนี้ คนที่เจ็บคือพวกมันสองคน สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาเนี้ยล่ะคือเครื่องการันตีว่า จะทำให้พวกมันสองคนตายทั้งเป็น
“ไม่...”
“ไม่อะไร? ต่อให้เธอขัดขืน เธอก็ไม่รอดน้ำมือฉันหรอกอีฟ เตรียมตัว เตรียมใจไว้เหอะ ปิดบังมันให้ดีนะ อย่าให้มันรู้ว่า... เราสองคน ลักลอบกัน หึ” ริมฝีปากร้อนกัดไปที่ใบหูของอีฟอย่างแรงจนเธอสะดุ้ง ไวท์ผละจากร่างบาง จนอีฟดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองทันทีอย่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“จะบอกอะไรให้นะ เธอมาอยู่ในน้ำมือฉันแล้ว ยากนะที่จะออกไป”
“ฮึก”
“ฉันแบมือเมื่อไหร่เธอคิดว่าเธอจะรอดเหรอ? เหอะ ฝันไปเถอะ นอนฝันไปว่าฉันปล่อยเธอ เพราะว่าตราบใดที่ไอ้ชันกับไอ้ริช ยังไม่เจ็บ เธอก็อยู่ในมือฉันต่อไป”
“พี่... มันเลว”
“ขอบคุณสำหรับคำชมนะ ฉันชอบมากเลยที่คนด่าฉันว่าเลว ว่าชั่ว... รู้อะไรไหมว่าคนพวกนั่นที่ด่าฉัน ผลสุดท้ายเป็นยังไง?”
“...”
“ตายไง” อีฟเบิกตาโพลงอีกครั้ง มองร่างหนาที่เท้าแขนลงกับเตียงนอน เอียงคอมองใบหน้าหวานที่ก้มอยู่แบบนั้น ก่อนจะช้อนใบหน้าของเธอขึ้นมาสบตากับเขา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้น
“แต่สำหรับเธอ ฉันไม่ให้ตายทรมานหรอก... ตายแบบนั้นมันน่ากลัวเกินไป อย่างเธอต้องตายคาร่างฉัน”
“!!!” ไวท์โน้มใบหน้าไปจูบริมฝีปากของอีฟเบาๆ จนเธอเบือหน้าหนี แต่เขากลับยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างร้ายกาจ อีฟจ้องมองร่างหนาที่เดินออกไปจากห้อง แต่ทว่า... ไวท์เปิดประตูออกไปก็พบกับร่างของราชันย์ที่กำลังเคาะประตูห้องของอีฟ ใบหน้าหล่อใสถึงกับตกใจทันทีที่มองไวท์ ร่างหนาอยู่สภาพบ๊อกเซอร์แค่ตัวเดียว แต่ทำไมถึงมาอยู่ที่ห้องของแฟนเขาล่ะ?
“พี่มาทำอะไรที่ห้องของอีฟ?”
“หึ อ่อพอดี... ฉันมาหาวิว แต่อีฟเขาบอกว่าก๊อกน้ำในห้องน้ำเสีย ฉันก็เลยไปจัดการให้”
“งั้นเหรอครับ? ยัยนั่นทำอะไรเปิ่นๆ อีกแล้วล่ะสิ” อีฟที่ได้ยินเสียงราชันย์กับไวท์คุยกัน ก็รีบแต่งตัวเองให้เรียบร้อย และวิ่งตรงมาที่หน้าประตูอย่างหน้าตาตื่นจนราชันย์ขมวดคิ้วอย่างมึนงง
“เธอเนี้ยน่า ทำอะไรเปิ่นๆ อีกแล้วนะ”
“อะ เอ๋?”
“พี่ไวท์บอกว่าเธอทำก๊อกน้ำเสีย ดีที่พี่ไวท์เดินมาหาพี่วิวพอดี ไม่งั้นน้ำคงท่วมบ้านฉัน” ราชันย์เดินไปจับหัวอีฟโยกไปมา ใบหน้าหวานมองไวท์ที่ยิ้มมุมปาก
“ขอบคุณพี่ไวท์มากนะครับ”
“ไม่เป็นไร แค่นี้เล็กน้อย... ช่วยดูๆ กันไง ไม่ดีเหรอ?”
“ดีสิครับ ยัยนี้ชอบทำอะไรเปิ่นๆ ตลอด ฮ่าๆ” อีฟขำไม่ออกกับสิ่งที่ราชันย์พูด ก่อนที่สายตาคมของราชันย์จะเหลือบไปเห็นที่ลำคอขาวของอีฟ ก็พบว่ามันเป็นรอยแดงสองจุด จนเขาชะโงกใบหน้าไปดูใกล้ๆ อย่างสงสัย
“คอเธอไปโดนอะไรมา แดงเชียว”
“เอ๋? มะ ไม่มีนี้”
“มีสิ ไม่เชื่อให้พี่ไวท์ดูสิ” ไวท์ชะโงกหน้าไปดูอย่างยิ้มๆ จนอีฟสบตากับใบหน้าหล่อโหดก็รับรู้ทันทีเลย ที่เธอรู้สึกเจ็บที่ซอกคอเพราะเขาทำรอยอะไรไว้แน่เลย แย่แน่!! ราชันย์มองไวท์ที่ทำหน้าตาย
“ใช่ มีจริงๆ นะอีฟ รอยเหมือน...”
“เหมือนอะไรครับ?”
“เหมือนรอยดู...”
“พะ พอดีอีฟแพ้กุ้งน่ะชัน”
“เหรอ? ไม่ยักรู้ว่าเธอแพ้กุ้งด้วย แต่เป็นไงล่ะ คันไหม?” ราชันย์ถามด้วยความห่วงใย จ้องมองลำคอขาวของอีฟ โดยไม่ได้สังเกตว่าไวท์เบ้ปากและส่ายหน้าไปมาอย่างชั่วร้าย พร้อมกับพูดไม่ออกเสียงให้อีฟได้จับใจความได้ว่า...
‘แม่งโคตรโง่เลยวะ’
“ฉันกลับห้องก่อนแล้วกัน ง่วงนอนแล้วล่ะ... ดูดนมมาแล้ว รู้สึกเพลียๆ”
“หือ? พี่ไวท์กินนมด้วยเหรอ ปกติไม่ชอบ”
“ชอบสิ ฉันชอบดูดนมมานานแล้ว นายไม่รู้เหรอ? โดยเฉพาะนมที่เป็นของคนอื่นด้วยนะ”
“เอ๋...”
“ก็หมายถึงนมที่คนอื่นซื้อมาไว้ที่บ้านไง นมที่มีเจ้าของอ่ะ... ดูดแล้วอร่อยมากเลยล่ะ หึ” ไวท์ทิ้งคำพูดกำกวมและสายตาที่แสนจะชั่วร้ายไว้กับราชันย์และอีฟ ก่อนจะเดินจากไป อีฟที่ได้ฟังก็ร้อนผ่าวไปทั่วร่างกาย มองราชันย์ที่ยังคงเป็นห่วงเธอเรื่องรอยแดงที่คอ ทั้งๆ ที่มันไม่เป็นอะไรเลยสักนิด
“ไปนอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้ค่อยติวหนังสือกัน”
“แต่ฉันเป็นห่วงเธอนะ นอนด้วยได้ป่ะ...”
“ทะลึ่ง!! ไปนอนเลยไป”
“ชิ หอมก่อน” อีฟหน้าแดงทันที มองใบหน้าหล่อใสที่ยื่นแก้มขวามาให้เธอ จนเธอหลับตาลงและโน้มใบหน้าไปจุ๊บแก้มเขาทันทีอย่างแผ่วเบา จนราชันย์ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“น่ารักที่สุด แฟนใครก็ไม่รู้... งั้นไปนอนก่อนะ ฝันถึงฉันด้วยล่ะ”
“ไม่!!”
“ใจร้าย งอนอีฟแล้วด้วย พรุ่งนี้ง้อด้วยการทำอาหารให้กิน... ไม่งั้นไม่หายงอน แบร่!!” ราชันย์พูดๆ เสร็จก็วิ่งไปทันทีอย่างแสนงอนจนอีฟยิ้มไม่หุบกับท่าทีของเขา แต่ทว่าสายตาของเธอมองไปที่หลังเสา ก็เห็นร่างหนาของไวท์ที่พิงเสาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ยกมือข้างหนึ่งโบกให้เธอ จนเธอหันหลังเดินเข้าห้องไปทันที หลับตาลงกับการกระทำของไวท์และเหตุผลของเขาที่ทำกับเธอแบบนี้ เธอกำลังอยู่ในดงแห่งไฟใช่ไหม? ไฟแห่งการทำลายที่น่ากลัว ไฟที่เรียกว่า ไวท์...
ริชาร์ดที่นั่งจัดเอกสารเรื่องธุรกิจให้หัวหน้าแก๊งคนใหม่อย่างไวท์อยู่อย่างเงียบๆ เขารู้ดีว่าไวท์เป็นคนยังไง และถึงยังไงมันอาจจะเสี่ยงที่มอบอำนาจเต็มๆ ให้กับไวท์ แต่เขาเชื่อมั่นว่า ไวท์จะทำมันได้ดีแน่นอน ตราบใดที่เขายังอยู่ตรงนี้ ถึงจะเป็นคนอารมณ์ร้ายและเลวทราม ใครก็เอาไม่อยู่ แต่มีสิ่งหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าไวท์ยังมีหัวใจ ก็คือวิเวียน เขารักและห่วงใยวิเวียนมาก เรื่องนี้เขาการันตีได้ว่าคนอย่างไวท์ก็มีด้านดีบ้าง ถึงแม้จะมีแค่0.0000000 ก็ตามที เฮ้อ... ริชาร์ดพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องไปคุยกับราชันย์เรื่องทุนการศึกษาของว่าที่ลูกสะใภ้ ร่างหนาที่สวมแค่กางเกงยีนเอวต่ำ เพราะอยู่ในบ้านเขามักจะถอดเสื้ออยู่ตลอดเวลาเนื่องจาก เขาออกกำลังกายบ่อย และเป็นคนที่ขี้ร้อนมากด้วย ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสัก ซิกแพค ไหนจะใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่อายุสามสิบหกปีทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด มือหนาเปิดประตูออกมา ก็ต้องตกใจกับร่างบางที่กำลังจะเคาะประตู ใบหน้าสวยของวิเวียนสะดุ้งทันทีเมื่อร่างหนายืนประชิดจนเธอถอยหลังออกไปสองก้าว ริชาร์ดจ้องมองใบหน้าสวยที่มีแววตาเศร้าและดวงตาที่บวมเป่ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอเป็นอะไร?
“มีอะไรหรือเปล่าวิว?”
“คือ เมื่อคืนวิวมัวแต่เสียใจอยู่ เลยไม่ได้ให้ของขวัญกับคุณ... นี่ค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะ” ริชาร์ดมองกล่องของขวัญที่ถูกยื่นมาให้ ก่อนจะรับมันมา เปิดดูของข้างในก็พบว่าเป็นเนกไทสีเทา ก็เผยรอยยิ้มออกมา มองร่างบางที่ยิ้มให้และเดินหันหลังไป
หมับ!!
“เดี๋ยวสิ...”
“คะ คุณริชมีอะไรจะใช้วิวหรือเปล่า?”
“เปล่า ขอบคุณสำหรับของขวัญนะวิว” วิเวียนพยักหน้ารับ ก่อนจะมองริชาร์ดที่มองเธอด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ ร่างหนาขยับไปยืนตรงหน้าวิเวียน จนเธอเงยหน้ามองเขา มือหนายกขึ้นลูบไปที่แก้มของวิเวียนทันทีจนเธอตกใจ
“คะ คุณริช...”
“อย่าร้องไห้สิ ฉันรับเธอมาอยู่ด้วย ก็เพราะไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอนะวิว”
“...”
“อย่าเสียใจกับเรื่องที่มันผ่านมาแล้ว เริ่มต้นใหม่ได้นี่น่า จริงไหมหืม...”
“ฮึก ค่ะ วิวขอโทษ” ร่างหนาใช้นิ้วโป้งเกี่ยไปที่ขอบตาของวิเวียนที่น้ำตาไหลออกมา จนเขารู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าหล่อก้มลงจนแทบจะชิดกับใบหน้าของวิเวียนที่ตกใจจนใช้มือยันอกแกร่งไว้และเบือนหน้าหนีทันที
“วะ วิวจะไม่ร้องไห้แล้ว คุณริช...”
“ทำอะไรวิววะ!!”
พลั่ก!!
“ไวท์!!” ไวท์ที่เดินจะมาหาริชาร์ดเพราะเขาบอกว่ามีเอกสารจะให้เขาดู แต่กลับมาเห็นภาพที่ริชาร์ดกำลังจะโน้มใบหน้าจูบวิเวียนยังไงยังงั้น จนเขากำหมัดแน่นเดินมาผลักร่างหนาจนติดกับกำแพง พร้อมกับใบหน้าที่โกรธจัด
“ไวท์หยุดก่อน คุณริชแค่เช็ดน้ำตาให้พี่”
“บอกแล้วไงว่าอย่าแม้แต่จะแตะต้องวิว!!”
“ฉันก็แค่ปลอบใจวิวเรื่องเมื่อคืน มีเหตุผลหน่อยไวท์...”
“เหอะ ให้มันได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน มานี่เลยวิว!!” ริชาร์ดมองไวท์ที่กระชากแขนวิเวียนไปทันที ใบหน้าหล่อหลับตาลงอย่างเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่เห็นวิเวียน เขาถึงห้ามใจไม่ให้แตะต้องตัวเธอได้ก็ไม่รู้ ยิ่งเห็นเธอร้องไห้ เขาก็ยิ่งไม่ชอบ ใบหน้าหล่อคมก้มลงมองเนกไทในมือ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ
ไวท์ที่ลากวิเวียนมาถึงโต๊ะอาหารก็ทำให้ราชันย์กับอีฟที่นั่งอยู่ก่อนแล้วตกใจทันทีกับใบหน้าหล่อโหดที่ฉายแววหงุดหงิด และโมโหอย่างสุดๆ
“อะ เออมีอะไรหรือเปล่าครับพี่วิว?”
“เปล่าจ๊ะ ว่าแต่ใครทำอาหารกัน... พี่ลืมเข้าครัวเลยวันนี้”
“อ่อ น้องสะใภ้พี่วิวไง อิอิ”
“นี่ชัน พูดน่าเกลียดอีกแล้วนะ!!” อีฟตีไหล่ราชันย์ทันที ก่อนจะยิ้มให้กับวิเวียน และเหลือบสายตาไปมองไวท์ที่จ้องมองเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างสุดๆ จนเธอหลบสายตาเขา ราชันย์มองริชาร์ดที่ลงมาจากบันไดก็ยิ้มรับทันที
“พ่อ มากินอาหารฝีมือลูกสะใภ้หน่อยเร็ว”
“อืม สดใสแต่เช้าเลยนะ”
“แหงล่ะ... วันนี้ผมจะติวหนังสือสอบเข้ามหาลัยแล้วนะ ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา” ทั้งห้าคนนั่งทานอาหารกันอย่างสนุก แต่คงจะมีแต่ราชันย์เท่านั้นที่สนุกอยู่คนเดียว เพราะไวท์เอาแต่จับจ้องมองริชาร์ดด้วยสีหน้าโหดร้าย ที่เขาหันมามองวิเวียนที่ตักอาหารกินอยู่
“ก็ถ้าจะมองวิวแบบนี้ ทีหลังถ่ายภาพวิวไว้ แล้วก็แปะไว้ตามห้องเลยนะ คุณอา!!”
“วะ ไวท์...”
“เงียบไปเลยวิว หึ มองจนแทบจะทะลุไปถึงตับไตไส้พุงของวิว แบบนี้จะไม่ให้ฉันคิดอะไรหรือไง!!”
“ฉันเปล่านะไวท์ ฉันบอกแล้วไงว่าเป็นห่วงวิวกับเรื่องเมื่อคืน...”
“อ่อเหรอ? ไม่ยักรู้ว่า ห่วงกับหวง มันอยู่ในโหมดเดียวกันด้วย!!”
“ไวท์!!”
“อย่าให้ผมเห็นว่าคุณอยู่ใกล้กับวิว แบบนั้นอีกนะคุณอา... แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือน!!” ไวท์กระแทกช้อนส้อมอย่างแรงจนจานกระเบื้องแตกออกเป็นสองเสี่ยง ราชันย์ที่กำลังเอาไส้กรอกเข้าปาก ถึงกับอ้าปากค้างทันทีกับท่าทีของไวท์
“โอ้โห พี่ไวท์เท่ชะมัด ผมเคยกระแทกช้อนกับจานแรงๆ นะ ยังไม่แตกเลย”
“...”
“อะ อ้าว? ผมทำอะไรผิดง่ะ”
“กินเสร็จก็ไปอ่านหนังสือซะราชันย์” ริชาร์ดถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้นเดินขึ้นห้องไปทันที อีฟมองตามอย่างไม่สบายใจ ยิ่งรับรู้เกี่ยวกับสิ่งที่ไวท์กำลังจะทำ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น แต่อีกคนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรอย่างราชันย์ก็ยิ้มแย้มไป ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำงาน วิเวียนก็ไปทำงานถ่ายแบบของตัวเอง ส่วนราชันย์กับอีฟก็กำลังอ่านหนังสืออยู่ที่ริมสระน้ำอย่างเคร่งเครียด จนกระทั่ง...
“โหย ปวดหัวจัง... พักก่อนได้ไหมอ่ะอีฟ”
“ตามใจสิ อีฟจะอ่านต่อ”
“งั้นชันไปนอนก่อนนะ ตื่นมาทำเค้กให้กินหน่อยดิ”
“ชิ ตอนกินกับตอนอ่านหนังสือเนี้ย คนละเรื่องเลยนะ!!”
“น่านะ แฟนเค้าน่ารักที่สุดล่ะ จุ๊บ!!”
“อ่ะ ชะ ชัน!!” อีฟยกมือจับแก้มตัวเองทันที มองร่างหนาที่วิ่งตรงเข้าบ้านไป จนเธอส่ายหน้าไปมา... ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว แต่ทว่า...
หมับ!!
“นี่หล่อน เห็นไวท์ไหม?”
“เอ๋? คุณเจสสิก้า...”
“ใช่ เธอเป็นแฟนกับราชันย์ใช่ไหม? ช่างเถอะ แต่เห็นไวท์หรือเปล่า?”
“พี่ไวท์? ไม่เห็นหรอกค่ะ ตั้งแต่ทานอาหารเช้าพี่เขาก็ออกไปไหนก็ไม่รู้...”
“ชิ กล้าดียังไงมาหนีคู่หมั้นอย่างฉัน!!” ร่างบางมองเจสสิก้าที่ปล่อยมือจากแขนเธอและเดินหนีไปอีกทาง อีฟส่ายหน้าไปมา เดินหนีไปที่ครัวแต่ก็โดนคว้าแขนไว้อีกครั้ง
หมับ!!
“อ่ะ คุณเจส ฉันไม่เจอ... พะ พี่ไวท์!!”
“มาด้วยกันหน่อยสิ”
“ไม่นะ คุณเจสตามหาพี่อยู่ อ่ะ!!” ไวท์ไม่สนอะไรทั้งนั้น ถ้ายัยเจสสิก้าเห็นว่าอีฟไปกับเขา จะต้องแจ้นไปฟ้องไอ้ริชาร์ดกับไอ้ชันแน่ๆ ร่างหนาเดินจูงมืออีฟที่ตีแขนเขาไปมาอย่างแรง
“ปล่อยอีฟนะพี่ไวท์ ปล่อย!!”
“หยุดตีฉันได้แล้ว ไม่งั้นเธอโดนฉันเลียนมตรงนี้แน่!!”
“!!!” อีฟชะงักทันที เดินตามร่างหนาไปที่รถแลมโบกินี่สีดำสนิทก่อนที่เขาจะผลักเธอเข้าไปในรถและตัวเขาก็อ้อมไปที่ที่นั่งคนขับ
“ไวท์... ไวท์ นายจะไปไหน? ไวท์!!”
“หึ ยัยร่าน ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องฉัน ไสหัวไปซะ!!”
“กรี๊ด!! ไวท์ กลับมานะ กลับมา!!” เจสสิก้ามองไวท์ที่ชูนิ้วกลางให้เธออย่างกวน Teen และขึ้นรถขับออกไปทันทีอย่างรวดเร็ว แต่ว่าสายตาของเจสสิก้ากลับเห็นใครบางคนที่นั่งไปกับไวท์ด้วย ใบหน้าสวยถึงกับเบิกตาโพลงอย่างตกใจ
“นั่นมัน... ยัยอีฟ แฟนชัน”
อีฟหันไปมองร่างสวยของเจสสิก้าก็ตกใจทันที เธอต้องเห็นเราแน่ๆ เลย ทำไงดีล่ะ? ใบหน้าหวานหันไปมองไวท์ที่ตอนนี้กำลังขับรถอย่างรวดเร็วจน เธอเอนหลังติดกับเบาะอย่างหวาดกลัว
“พี่จะพาอีฟไปไหน?”
“หึ”
“พี่ไวท์... อีฟถาม พี่ช่วยตอบหน่อยได้ไหม? คุณเจสสิก้าคู่หมั้นพี่มาหา”
“เหอะ ยัยร่าน!! ผู้หญิงร่านๆ แบบนั้น ฉันเกลียดเว้ย!!” ไวท์ตะคอกออกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทันที เหยียบคันเร่งอย่างเร็ว แซงรถทุกคันที่วิ่งผ่านไปมา ส่วนอีฟก็ได้แต่ภาวนาว่าเขาจะไม่พาเธอไปฆ่าหรืออะไรหรอกนะ
“พี่ไวท์ เร็วไปแล้วนะ... เดี๋ยวก็รถชนหรอก”
“ช่างสิ ใครสน?”
“แต่อีฟสน เราจะตายนะ ถ้าพี่ขับรถแบบนี้!!” อีฟหันไปมองสบตากับใบหน้าหล่อโหดที่แสยะยิ้มมุมปาก สายตาคมกวาดมองขานวลที่อยู่ในชุดกระโปรงสั้นสีดำ กับเสื้อเชิ้ตธรรมดาๆ สีขาวบาง อีฟที่เห็นไวท์มองแบบนั้นก็รีบดึงกระโปรงที่สั้นของตัวเองลงทันที เหตุเพราะเวลานั่งมันจะสั้น ปกติเธอจะสวมกระโปรงที่ไม่สั้นมากเท่าไหร่
“จะดึงลงทำไม? เดี๋ยวถึงที่ ฉันก็ถอดออกอยู่ดี หึ”
“พะ พี่หมายถึงอะไร?” ไวท์ไม่พูดอะไรตอบ แต่กลับขับรถมุ่งตรงไปทันทีอย่างรวดเร็ว ยิ่งได้นึกถึงภาพที่ริชาร์ดกับวิวแล้วเขารู้สึกไม่พอใจมากจริงๆ ไหนจะท่าทางที่ร่าเริงของไอ้ชันอีก เหอะ มีความสุขกันจริงนะ
อีฟทำอะไรไม่ถูกกับสิ่งที่ไวท์พูด ร่างบางพยายามมองไปทั่วบริเวณก็พบแต่ป่าเต็มไปหมด รถหรูขับเข้ามาในชานป่าที่ลึกเข้าไปจนแทบจะไม่เห็นถนนหนทาง อีฟรู้สึกหวาดกลัวมาก รถแลมโบกินี่จอดลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่เหมือนจะเป็นกระท่อมแต่ดูดีกว่านั้น ด้านหลังเป็นทะเลสาบ วิวโดยรวมดีมากๆ แต่นี่ไม่ใช่เวลามานั่งชมบรรยากาศนะ ทันทีที่รถจอด อีฟก็รีบลงจากรถ วิ่งหนีไปทางเดิมอย่างไม่คิดชีวิต หันไปมองไวท์ก็พบว่าเขากำลังยืนพิงรถยืนสูบบุหรี่อยู่อย่างใจเย็น
ปึก!!
“โอ๊ย...”
“เอาไงดีครับคุณไวท์?”
“พาไปขังไว้ที่ห้องนอนฉัน”
“ครับ”
“ปล่อยนะ!! พี่ไวท์ปล่อยอีฟนะ พี่ไวท์!!” ร่างหนามองอีฟที่ดิ้นไปมา เมื่อลูกน้องของเขาลากเธอเข้าไปในบ้านหลังเล็กที่เขาแอบซื้อที่ดินเอาไว้ และปลูกเอาไว้ เพราะอยากจะมาอยู่ที่นี่กับวิเวียนแค่สองคนเท่านั้น บ้านหลังนี้ไม่มีใครรู้เลยนอกจากเขาและซิล ลูกน้องคนสนิท ไวท์มองลูกน้องของตัวเองที่เดินออกมาจากบ้าน
“กลับไปได้แล้ว ฉันจัดการที่เหลือเอง”
“ครับ” ซิล เป็นคนสนิทคนเดียวที่รู้ว่าเขาทำอะไร? หรือคิดอะไร เพราะหมอนี่คือคนเดียวที่เขาไว้ใจมากที่สุด เพราะลูกน้องคนอื่นคงไม่ต่างกัน แต่ตอนนี้เขาทำอะไรคงจะง่ายขึ้น ในเมื่อไอ้ริชาร์ดหน้าโง่มันดันยกตำแหน่งสำคัญๆ ให้เขานี่ แบบนี้ก็เข้าทางเขาเลยล่ะ หึ ไวท์พ่นควันบุหรี่ออกจากปาก ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปชั้นสองเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าอีฟกำลังจะปีนหน้าต่างหนีไป
“แสบนักนะ”
หมับ!!
ตุ้บ!!
“อึก พี่ไวท์ปล่อยอีฟนะ ปล่อย อื้อ!!” ริมฝีปากถูกประกบจูบทันที จนเธอดิ้นไปมาอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเขา ทว่ายิ่งดิ้นเรี่ยวแรงที่มีก็หดหายไป รวมถึงความรู้สึกที่เขากำลังตักตวงอยู่ตอนนี้ ไวท์กดมือทั้งสองข้างของอีฟไว้อย่างแน่น จนเธออ่อนแรง หลับตาลงรับรู้ถึงรสขมๆ ของบุหรี่ที่เข้ามาในปาก เสียงจูบดังไปทั่วห้องไม่ต่างจากร่างบางที่นอนแน่นิ่ง ไวท์ผละจูบออกมา มองใบหน้าหวานที่ลืมตาขึ้นริมฝีปากบางบวมเจ่อ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้ม
“พี่ไวท์ อีฟขอ... หยุดเถอะนะ อีฟไม่ใช่คนที่สำคัญอะไร ปล่อยอีฟไปเถอะ”
“หึ ไม่สำคัญเหรอ? สำคัญสิ เธอสำคัญกับไอ้ชันมาก ทางที่จะทำให้มันกับพ่อมันเจ็บ คือ เธอเนี้ยล่ะ”
“ฮึก”
“หยุดร้องไห้ และครางหวานๆ ให้ฉันฟังดีกว่านะ”
“ฮือ ไม่นะพี่ไวท์!! พี่ไวท์จะทำอะไร”
พลั่ก!!
“โว้ย ฤทธิ์เยอะจริงนะ!! ชอบแบบเจ็บๆ ใช่ไหม? ได้... จัดให้” ไวท์โมโหทันทีที่ถูกมือบางผลักอก ใบหน้าหล่อโหดกัดกรามแน่น กระชากเนกไทสีดำออกจากคอตัวเอง ก่อนจะโน้มตัวขึ้นไปรวบข้อมือทั้งสองข้างอีฟผูกติดกัน จนเธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“ฮึก พี่ไวท์ พี่ไวท์อย่าทำแบบนี้เลย ฮือๆ อีฟกลัวแล้ว”
“ช่วยไม่ได้ เธออยากฤทธิ์เยอะทำไมเล่า?”
“พี่จะทำอะไรอีฟ ฮือ ปล่อยอีฟ” ร่างบางพยายามดิ้นให้หลุดจากเนกไท แต่ทว่าเขากลับผูกมันแน่นจนบิดยังไงก็ไม่หลุด อีฟมองร่างหนาที่ถอดเสื้อออกตามด้วยกางเกงก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ มองไวท์ที่เหลือแค่กางเกงในตัวเดียว คร่อมร่างเธอไว้และ
แควก!!
“กรี๊ด ฮือๆ พี่ไวท์...”
“บอกไว้ก่อนนะ ฉันชอบซาดิสต์ เธออาจจะเจ็บตัวหรือเจ็บใจ ก็ทนๆ ไปแล้วกัน หึ” มือหนากระชากเสื้อเชิ้ตหลุดติดมือมา พร้อมกับมองทรวงอกอวบที่ดันอยู่ในบราสีสวย ริมฝีปากร้อนระดมจูบไปตามหน้าท้องแบนราบที่หดเกร็งทันทีที่ สัมผัสถึงริมฝีปากที่ร้อนจัดของเขา อีฟเงยหน้าสูงขึ้น หอบหายใจติดขัด มองดูใบหน้าหล่อที่กำลังจูบขึ้นมาที่ทรวงอกของเธอ ไวท์ใช้ฟันขบเม้มไปตามเนินอก ก่อนจะกัดไปที่สายชั้นใน ค่อยๆ ดันมันหลุดออกจากไหล่บาง มือหนาช้อนไปที่แผ่นหลังของอีฟปลดตะขอทันทีแต่ทว่ากลับหาไม่เจอ...
“ตะขออยู่ไหน? อ่อ อยู่ด้านหน้าเหรอ”
“พี่ไวท์ หยุด อีฟขอ...”
“ขอเหรอ? ได้สิ ฉันเป็นพวกที่ทำตามคำขอ เธอขอมา ฉันก็ให้ได้” อีฟมองไวท์อย่างมีความหวังแต่ทว่า ใบหน้าหล่อโหดกลับแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ปลดตะขอบราด้านหน้าออกอย่างแรง
“กรี๊ด!! พะ พี่ไวท์ ไหนพี่...”
“ไม่มีสัจจะให้หมู่มาเฟีย... โดยเฉพาะกับคนอย่างฉัน” ใบหน้าหล่อซุกลงกับทรวงอกอวบทันที จนอีฟสะดุ้งเฮือก กัดปากตัวเองทันทีกับความเสียวซ่านที่เขากำลังทำ มือหนาบีบเค้นทรวงอกของเธออย่างแรง อีกข้างก็กำลังดูดกลืนทันทีอย่างหิวกระหาย
“จ๊วบ!!”
“แฮ่ก พะ พี่ไวท์... อ๊า” น้ำเสียงของอีฟเปล่งออกมา ทำให้เธอหลับตาปี๋ทันที ไม่อยากจะเห็นว่าเขาทำอะไร? และไม่อยากแม้แต่จะเปล่งเสียงอุบาทว์ๆ แบบนี้ออกมาด้วยซ้ำ แต่ทว่ายิ่งเขาเล่นกับร่างกายเธอมากเท่าไหร่ ต่อมแห่งการตื่นเต้นมันก็สั่นรัวไปหมด มือหนาของไวท์ลากลงมาที่ขานวล
“ตรงนั้นไม่ได้นะ พี่ไวท์ หยุด!!”
“สั่งฉันตลอด ก็รู้อยู่แล้วนี่ว่า... หยุดคนอย่างฉันไม่ได้ หึ”
“ฮือๆ อย่าพี่ไวท์” ไวท์ไม่ฟังน้ำเสียงอ้อนวอนของอีฟเลยสักนิด แต่เขากลับล้วงเข้าไปใต้กระโปรงและเกี่ยวขอบกางเกงในของอีฟลงอย่างช้าๆ จนเธอหอบหายใจเหนื่อย
“มะ ไม่... พะ พี่ไวท์”
กางเกงในของอีฟถูกปลดออกทันที พร้อมกับกระโปรงที่ถูกมือหนากระชากลงอย่างแรง อีฟรีบพลิกตัวทันที แต่ทว่ามือหนาก็ผลักร่างบางให้นอนหงาย อีฟใช้ขาทั้งสองข้างหนีบกลางกายของตัวเองไว้อย่างตกใจและหวาดกลัว
“อย่ามอง พี่ไวท์... อย่า”
“รำคาญเธอจริงๆ เลย ให้ตายเหอะ... ฉันทำให้เธอมีความสุขหรอกน่า แต่ถ้าวันไหนอยากโดนแรงๆ ฉันก็จัดให้ได้นะ ของถนัดซะด้วย แต่ที่ฉันทำให้อ่อนโยน มันก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ หึ”
“ฮึก ไม่ๆ พี่ไวท์ อย่า...” มือหนาจับขานวลที่หนีบกัน แหวกออกมาทันทีจนหัวเข่าของอีฟ ติดกับเตียงนอน ใบหน้าหล่อเอียงคอมองกลางกายสาวที่มีน้ำใสๆ ไหลออกมานิดหน่อย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปจ้องมองอยู่แบบนั้น จนอีฟเบือนหน้าหนี พยายามหนีบขาตัวเองแต่ก็ไม่เป็นผล ไวท์โน้มใบหน้าลงไปที่กลางกายสาว แลบลิ้นเลียไปที่ร่องฟิตของอีฟ จนเธอตาค้าง เมื่อสัมผัสถึงลิ้นอุ่นของเขาที่กำลังเลียไปมาที่ร่องฟิตของเธอ
“อ๊ะ อ๊า พะ พี่ไวท์...” ไวท์จ้วงลิ้นลึกลงไปในกลีบบาง มืออีกข้างก็บีบเค้นเล่นกับติ่งกระสัน จนอีฟดิ้นไปมาราวกับคนโดนไฟลน แต่อาการแบบนี้มันไม่ได้เจ็บแสบ แต่มันกลับทรมานจนเธออดไม่ได้ที่จะปล่อยน้ำใสหนืดออกมาทีละนิด ไวท์ใช้นิ้วมือแหวกกลีบงามและจ้วงลิ้นลงไปทันทีอย่างรุนแรงและรัวเร็ว จนอีฟกรีดร้องไปด้วยความเสียวซ่านกับสัมผัสที่เขาทำ
“ซี๊ด... พี่ไวท์ อ๊ะ อ๊า ยะ อย่า หยุด...ฮึก”
ใบหน้าหล่อรัวลิ้นเร็วขึ้นทันที เมื่อรับรู้ถึงแรงตอดรัดที่กำลังตอดลิ้นเขาตุบๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง น้ำใสหนืดจากร่องฟิตก็ไหลเข้าปากและบริเวณหน้าของไวท์จนชุ่มฉ่ำ ร่างบางหอบหายใจเหนื่อย เมื่อเล่นเครื่องเล่นรถไฟเหาะและหยุดกึกอยู่กลางอากาศ ร่างบางเหงื่อแตกเต็มตัว มองใบหน้าหล่อของไวท์ที่ยกยิ้มที่มุมปาก แลบลิ้นเลียน้ำใสจากกายเธออย่างไม่นึกรังเกียจ
“ตอดลิ้นฉันแรงไม่พอ ยังจะแตกใส่หน้าฉันอีก เหอะ แบบนี้ต้องเอาคืน...”
“อึก พะ พี่จะทำอะไร พอแล้ว”
“อะไรกัน? ฉันเลียให้เธอจนเธอแตกไปแล้วน้ำหนึ่ง ทำไมจะทำให้ฉันแตกบ้างไม่ได้หรือไง?”
“พี่ไวท์ ฮึก...”
“ไม่ได้น่ากลัวหรอกน่า แค่เธออมๆ ดูดๆ เดี๋ยวพอฉันแตกเมื่อไหร่ ฉันก็ปล่อยเธอเองล่ะ หึ มา!!” ไวท์กระชากร่างบางให้ลุกขึ้นนั่งและตัวเขาก็ยืนอยู่ที่ปลายเตียง ใบหน้าหวานอยู่ระหว่างตรงกลางของเขาพอดี ยิ่งพอเธอเห็นอะไรบางอย่างที่มันตุงใหญ่อยู่ในกางเกงในเขาแล้ว เธอก็ยิ่งหวาดกลัว เบือนหน้าหนีทันที มือก็ถูกมัดไว้ ทำให้เธอไม่มีทางเลือก ใบหน้าหวานหันไปตามแรงกระชากของมือหนาที่บีบแก้มเธอไว้
“หนีทำไม? เอาล่ะ เริ่มล่ะนะ”
“ไอ่อะ อ่อย!! (ไม่นะ ปล่อย)” ร่างหนาบีบแก้มนวลให้อ้าปาก ก่อนที่เขาจะใช้มืออีกข้างดึงกางเกงในตัวเองลงทันที อีฟที่เห็นแท่งร้อนขนาดใหญ่ยาวของเขาก็หลับตาลงอย่างหวาดกลัว เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นของผู้ชายที่ใหญ่โตขนาดนี้ แถมมันยังชี้โด่ตรงมาที่ใบหน้าของเธออีกต่างหาก
“ลืมตา!!”
“ฮึก ไม่... ไม่”
จึก!!
“กรี๊ด ฮือๆ อีฟเจ็บ!!”
“ก็ลืมตาสิวะ!!” มือหนาจิกผมของอีฟทันทีอย่างแรง จนร่างบางลืมตาขึ้นด้วยความเจ็บปวด มองใบหน้าหล่อที่แสยะยิ้มอยู่แบบนั้น มือหนาปล่อยมือจากผมของเธอ และบีบปากของเธอให้กว้างจับท่อนเอ็นที่แข็งพร้อมระเบิดยัดเข้าปากเล็กๆ จนเกือบจะมิดด้าม
“อึก!!”
“อ๊า อย่ากัดนะเว้ย... อมไว้แบบนั้น ซี๊ด!!” อีฟหลับตาลงทันที มือที่ถูกมัดไว้ ยันหน้าขาของไวท์ที่กำลังขยับสะโพกเข้ากับโพรงปากของเธออย่างช้าๆ ใบหน้าหล่อเงยหน้าสูงขึ้น เกร็งปวดไปทั่วแท่งร้อนของตัวเอง อีฟน้ำตาไหลออกมา สูดเอากลิ่นกายชายของเขาเข้าไปเต็มๆ ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เธอถึงกับบิดตัวไปมาราวกับคนบ้า ไวท์คว้าท้ายทอยเล็กไว้แน่น ก่อนจะขยับสะโพกถี่รัวทันที จนอีฟเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ลิ้นเล็กพยายามดันแท่งร้อนให้ออกจากปาก แต่ทว่ากลับสร้างความเสียวให้ไวท์ซะมากกว่า
“อ๊ะ อ๊า... เลีย บะ แบบนั้น โอ๊ว!!” ไวท์กัดกรามแน่น ความเจ็บปวดรวดร้าวกำลังจอจ่ออยู่ที่ปลายแท่งร้อน น้ำขุ่นเริ่มปริออกมาทีละนิดๆ จนกระทั่งร่างหนากระแทกเป็นจังหวะสุดท้าย ร่างกายของเขาหดเกร็งไปทุกสัดส่วน
“อา... เสียวชิบ!!” มือหนาประคองใบหน้าหวานให้อมแท่งร้อนอยู่แบบนั้น มองดูน้ำขุ่นที่ทะลักออกจากมุมปากของเธอ แสยะยิ้มอย่างพอใจค่อยๆ ดึงแท่งร้อนออกมา
“แค่กๆ อึก ฮือ...”
“เลียให้หมด อย่าให้เหลือ”
“พี่ไวท์”
“เลีย!! จะเลียไม่เลีย...” มือหนาบีบแก้มนวลทันทีอย่างแรง จนอีฟพยักหน้ารับอย่างหวาดกลัว มือทั้งสองข้างกำแท่งร้อนไว้และแลบลิ้นออกมาเลียน้ำขุ่นที่ปลายแท่งร้อน กลืนลงคออย่างเสียไม่ได้ จนไวท์ยิ้มอย่างพอใจ
“ว่าง่ายแบบนี้ ฉันชอบนะบอกไว้ก่อน”
“ฮึก”
“อย่าพยายามขัดขืนฉัน ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!!” ไวท์บิดตัวไปมาเหมือนได้ปลดปล่อย ก่อนจะกระชากร่างบางที่เปลือยเปล่าให้ยืนขึ้น เธอสูงแค่ระดับหน้าอกเขาเท่านั้น ร่างหนากวาดสายตามองทั่วร่างก่อนจะก้มลงดูดซอกคอหอมทันทีหลายจุด เพื่อให้ทุกคนที่บ้านเห็น หึ โดยเฉพาะไอ้หน้าโง่อย่างไอ้ชัน!! มือหนาจับแท่งร้อนของตัวเอง แหย่ไปที่กลางกายสาว จนอีฟตกใจ เงยหน้าสบตากับเขา
“อีกไม่นานหรอกอีฟ... ไอ้แท่งเนี้ย จะเข้าไปอยู่ในตัวของเธอ”
“ฮึก”
“ถึงเวลานั้น เตรียมตัวรับมันให้ดีล่ะ ไอ้ชันกับไอ้ริช ได้อกแตกตายแน่ ฮ่าๆ”
