NO HEART คนไร้หัวใจ

รัฐแมนิโทบา ประเทศแคนาดา

ร่างสูงกำยำ พร้อมกับใบหน้าหล่อโหดที่ฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด มือหนาเสยผมสีดำสนิทของตัวเองขึ้นไป ตามลำตัวไม่มีที่เว้นไว้ให้เห็นผิวเนื้อเลยสักนิด นอกจากรอยสัก บุรุษที่หน้าตาหล่อเหลาเป็นที่จับตามองของสาวๆ ในรันเวย์ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เขาเพิ่งจะจากที่ที่เขาทำเรื่องเลวทรามไว้ แต่มีเหรอว่าคนอย่างเขาจะสนใจ... เพราะว่าตอนนี้กำลังโมโหและโกรธแค้นกับบุคคลที่ตามตัวเขามามากกว่า ร่างสูงนั่งมองออกไปบริเวณด้านนอกรถลีมูซีสีดำสนิท พร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกจากปากอย่างไม่สบอารมณ์เท่าที่ควร

ก่อนที่รถหรูจะแล่นเข้าสู่ตัวบ้านที่เรียกง่ายๆ เลยว่า มันคือคฤหาสน์ดีๆ นี่เอง... บริเวณรอบบ้านประกอบไปด้วยชายชุดดำที่ประจำอยู่ตำแหน่งประตูรั้ว คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ด้วยตัวบ้านสีขาวนวล เมื่อรถมาจอดอยู่ตรงบริเวณบ้าน ใบหน้าหล่อก็ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เดินตรงเข้าบ้านไปทันที

“หยุดตรงนั้นแหละ ไวท์”

น้ำเสียงเข้มแหบพร่าดังขึ้น ทำให้เท้าของไวท์ที่กำลังจะขึ้นไปชั้นบนถึงกับชะงัก ตวัดสายตาคมหันไปมองบุคคลที่เขาเกลียดมากที่สุด แต่ทำได้เพียงเก็บมันไว้ในใจ ไวท์กลอกตาไปมาพร้อมกับยกมือไหว้ “ริชาร์ด” ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี ที่เป็นหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ใหญ่ที่สุดในรัฐแห่งนี้ ไม่มีใครไม่รู้จักเขา บุรุษที่หล่อเปรียบดั่งเพชรเม็ดงามในวงการมาเฟีย ใบหน้าหล่อคมสไตล์ฝรั่ง เผยแผงอกแกร่งกำยำที่มีรอยสักสวยงามอยู่ทั่วไปหมด มือหนาคีบบุหรี่ออกจากปาก สวมแค่กางเกงยีนเอวต่ำเท่านั้น ไวท์เบ้ปากไปมาอย่างหงุดหงิด เพราะความที่ริชาร์ดเปรียบเสมือนพ่อของเขา เขาจึงทำได้แค่ทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่าง เพราะเขามีบุญคุณ? บุญคุณที่รอวันที่เขาจะชำระไง

“ลุงมีอะไร?”

“ฉันสั่งว่ายังไง ห้ามเรียกฉันว่าลุง!!”

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไร?”

“พ่อ หรือไม่ก็อา... ฉันไม่ได้แก่ถึงขนาดจะเป็นลุงของแกนะ”

“เหรอ? แล้วไง จะให้ผมเรียกอะไรกันแน่ อาหรือพ่อดีล่ะ”

“ไวท์!!” ริชาร์ดง้างมือจะตบใบหน้าหล่อที่แสยะยิ้มอยู่แบบนั้น เมื่อไหร่กันที่เขาไม่ได้เห็นแววตาของไวท์แบบนี้มานานแล้ว แววตาที่ดูเหมือนกับตอนนั้น... ตอนที่เขาเจอไวท์ แววตาที่ฉายแววความโกรธแต่ริมฝีปากกลับยิ้มออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เอางี้แล้วกัน ผมขอเรียกว่าอานะ... เพราะถึงยังไง ผมไม่พูด อาก็ต้องไปโฆษณาอยู่ดีว่าผมเป็นหลานที่จะมาสืบทอดแก๊งมาเฟีย แทนลูกชายตัวเอง”

“ไวท์ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ และที่สำคัญตำแหน่งนี้ฉันยกให้แก ไม่เกี่ยวกับราชันย์”

“อ่อเหรอ? ผมควรภูมิใจสินะ ห่ะ ดีใจจังเลย” ไวท์ทำท่าดีใจและสีหน้าระรื่นจนริชาร์ดได้แต่นิ่งไป ใบหน้าหล่อจับจ้องใบหน้าของริชาร์ดราวกับเขาเป็นศัตรูที่ต้องฆ่าให้ตายยังไงยังงั้น แต่ถึงแบบนั้นริชาร์ดรู้ดีว่าเขาไม่มีทางทำอะไรตัวเองแน่นอน ถึงจะมีความโหด เลวทรามและชั่วร้ายมากกว่าใครๆ ในคฤหาสน์หลังนี้ก็ตาม

“ที่ฉันตามแกกลับมาก็เพราะ จะเปิดตัวแกในฐานะหัวหน้าแก๊ง อีกอย่างจัดงานวันเกิดฉันไปด้วย”

“เหอะที่เรียกตัวผมกลับมา เพราะเรื่องไร้สาระแค่เนี้ย?”

“ถ้าฉันไม่เรียกตัวแกกลับมา มีหวังลิลลี่กับควีน ได้ตายแน่...”

“ลิลลี่ไม่แน่ แต่กลับควีน... ทำไมอาชอบขัดจังหวะผมจังวะ!!” ยิ่งนึกถึงใบหน้าสวยของควีนแล้ว ไวท์ได้แต่หงุดหงิดในใจ เกือบจะได้ควีนแล้วเชียวถ้าคนๆ นี้ไม่โทรมาตาม ป่านนี้เขาอาจจะพาเธอมาที่นี่ด้วยกันแน่

“ราชันย์จะกลับจากไฮสกูลมางานวันเกิดฉันเหมือนกัน เด็กนั่นบ่นคิดถึงนายกับวิเวียน”

“เหรอ? แล้ววิวไปไหน?” ไวท์ถามริชาร์ด จริงสิ... พี่สาวของเขาหายไปไหนกัน ไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งนาน เพราะเขามัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการหาตัวควีน ทำให้เขาลืมพี่สาวของตัวเองไปเลย วิเวียนกับไวท์อายุห่างกันแค่สามปีเท่านั้น ไวท์อายุยี่สิบปี ส่วนวิเวียนอายุยี่สิบสามปี ล่าสุดที่เขาเจอพี่สาวตัวเอง ก็อยู่ในทีวีกำลังให้สัมภาษณ์อยู่ ใช่... วิเวียนเป็นนางแบบดังของแคนาดา เพราะมีใบหน้าสวยคมในแบบที่คนตะวันตกชอบ ไหนจะรูปร่างที่สมส่วน สูงยาว ขาวและเนื้อนมไข่ ใบหน้าสวยคมมักจะไม่ค่อยแสดงออกว่ารู้สึกอะไร เหมือนกับไวท์ที่มีนิสัยคล้ายๆ กัน

“วิว ไปถ่ายงานที่ต่างประเทศ น่าจะกลับ...”

บรื้น!! ก่อนที่ริชาร์ดจะพูดอะไร เสียงเครื่องยนต์สุดหรูก็ดังขึ้นมาก่อน ใบหน้าหล่อทั้งสองคนจับจ้องไปที่หน้าคฤหาสน์ มองรถสปอร์ตสุดหรูสีดำที่จอดอยู่ ก่อนที่ประตูด้านข้างจะเปิดขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวที่เขากำลังพูดถึง วิเวียนก้าวเท้าลงจากรถด้วยชุดเดรสรัดรูปสีแดงสด ผมสีดำน้ำตาลที่ดัดเป็นลอนใหญ่ก็ปล่อยลง ใบหน้าสวยคมมีสีหน้าที่เรียบเฉย ขาเรียวยาวอยู่บนส้นสูงสีขาว ทรวงอกอิ่มก็ล้นทะลักออกมาเพราะชุดมันรัดเกินไป มือบางถอดแว่นกันแดดสีชาออก เผยให้เห็นแววตาที่แสนจะเย็นชา ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปในรถหยิบกระเป๋าสะพายออกมา หนุ่มฝรั่งรูปหล่อเดินลากกระเป๋ามาให้เธอ ก่อนจะจูบไปที่ปากบางทันที และโบกมือลา

“วิว!!”

“วะ ไวท์...”

หมับ!! ร่างหนามุ่งตรงไปหาพี่สาวของตัวเอง และกระชากร่างบางมากอดทันทีอย่างคิดถึง ใบหน้าหล่อซบลงกับไหล่นวลของวิเวียน จนร่างบางถอนหายใจออกมา ยกมือกอดร่างของน้องชายที่รักอย่างแนบแน่ ใบหน้าสวยซบลงกับไหล่ของเขาเช่นเดียวกัน ช่างเป็นภาพที่อบอุ่นมาก สายตาคมลืมขึ้นมองไปที่ร่างชายหนุ่มของริชาร์ดที่ยืนกอดอกมองอยู่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ อันที่จริงเขาไม่พอใจที่วิเวียนจูบกับผู้ชายอีกคนมากกว่า

“เธอหายไปไหนมา?”

“พี่ต่างหากที่ต้องถาม ว่านายหายไปไหนมา?”

“ฉัน... ช่างเหอะ ห้ามไปรับงานที่ไปไกลจากฉันอีก เข้าใจไหมวิว!!”

“แล้วทีไวท์ยังไปไกลจากพี่เลย”

“มันไม่เหมือนกัน ฉันไม่อยากให้...” ไวท์ชะงักคำพูดของตัวเองทันที พลางถอนหายใจออกมา ไม่อยากนึกถึงเรื่องราวในอดีตอีกแล้ว และเขาก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นกับวิเวียนอีก เขามีแค่เธอเป็นญาติเพียงคนเดียว เขามีเธอที่รักเขาและเขาก็รักเธอ แค่นี้... นอกนั้นไม่มีหรอก วิเวียนเงยหน้าสบตากับไวท์ที่ยกมือลูบผมเธอทันที

“นี่ ได้ข่าวว่าพี่เป็นพี่นายนะ ใครกันแน่ที่ควรจะลูบหัวใคร?”

“ฉันไม่สน ฉันไม่อยากให้เธอไปไหนมาไหนคนเดียวอีกแล้ว ต่อจากนี้ฉันจะอยู่ที่นี่... เธอรับงานได้ แต่ต้องมีลูกน้องของฉันตามไปด้วยนะ เข้าใจไหมวิว”

“ได้ๆ พี่เข้าใจ” วิเวียนยิ้มให้กับไวท์ เธอรู้ดีว่าไวท์จะพูดอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว เธอไม่อยากเห็นไวท์ในโหมดนั้นอีกแล้ว... ไวท์ในตอนนั้นที่สามารถทำร้ายใครก็ได้ แม้กระทั่งตัวของเธอเอง ใบหน้าหล่อจูบลงไปที่หน้าผากของพี่สาวตัวเองอย่างอ่อนโยน คนเดียวที่เขาจะอ่อนโยน และปกป้อง คงจะมีแต่พี่สาวของเขาเท่านั้น

“อ้าวล่ะ เข้ามาในบ้านได้แล้ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับทั้งสองคน” ริชาร์ดเดินหมุนตัวเข้าไปในบ้าน ไวท์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ออกอาการหงุดหงิดทันที ประคองร่างพี่สาวของตัวเองเข้ามาในบ้าน

“สั่งจริงนะ ไอ้เวร!!”

“ไวท์!!”

“เออ สักวันเหอะ... กูจะทำให้มึงไม่มีความสุข ไอ้ริช!!” ใบหน้าหล่อคม ตวัดสายตามองวิเวียน ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นบนทันที โดยไม่ฟังคำสั่งของริชาร์ด ใบหน้าสวยของวิเวียนได้แต่ส่ายหน้าไปมากับอารมณ์ของน้องชายตัวเอง ร่างบางเดินไปที่ห้องรับแขก ก็เห็นริชาร์ดกำลังนั่งจิบวิสกี้อยู่ สายตาคมมองร่างระหงที่เดินตรงมานั่งตรงข้ามกับเขา

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?”

“โทนี่ค่ะ เป็นเพื่อนกัน”

“เหรอ? แค่นั้นเหรอ?” วิเวียนพยักหน้ารับ ก่อนจะมองสบตากับริชาร์ดที่มองเธอด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะกระดกวิสกี้เข้าปากจนหมด ถอนหายใจออกมา มองไปที่ผนังห้อง มองกรอบรูปที่มีรูปของเขา ราชันย์และ ราเชล... ผู้หญิงที่เขารัก แต่ดันจากเขาไปตอนที่คลอดราชันย์ออกมา

“อีกสองวันจะถึงวันเกิดของฉัน... ราชันย์จะกลับมาจากไฮสกูลและกลับมาอยู่ที่นี่เลย เพราะต้องมารอสอบเข้ามหาลัย”

“อ่อค่ะ”

“ราชันย์บ่นคิดถึงเธอกับไวท์ หึ ลืมว่าฉันเป็นพ่อไปแล้วมั้ง?”

“ไม่หรอกค่ะ ยังไงราชันย์ก็ต้องคิดถึงคุณริชอยู่แล้ว” ใบหน้าสวยส่งยิ้มอ่อนไปให้เขา ริชาร์ดมองตามด้วยสีหน้านิ่งๆ จ้องมองใบหน้าสวยอยู่นานจนวิเวียนขมวดคิ้วทันที ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินมาถือไว้ และเดินมานั่งข้างๆ วิเวียนที่ขยับตัวออกห่างเขานิดหน่อย ใบหน้าหล่อคมของริชาร์ดยังคงจับจ้องมองใบหน้าของวิเวียนอยู่แบบนั้น ราวกับว่าไม่เบื่อเลยที่จะมองเธอไปนานๆ

“ปีนี้เธออายุยี่สิบสามแล้วใช่ไหม?”

“เอ๋? ค่ะ วิวเพิ่งฉลองวันเกิดไปเมื่ออาทิตย์ก่อนที่ไปทำงาน”

“ฉันมีของขวัญให้เธอด้วย ซื้อไว้นานแล้ว... จะให้เธอในวันเกิด แต่เธอดันไปทำงานซะก่อน”

“อ่อ ขอบคุณค่ะ” ริชาร์ดยืนกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินให้วิเวียน มือบางยกมือไหว้ขอบคุณและเปิดออกก็เห็นว่าเป็นสร้อยคอเพชรขนาดเล็กรูปหัวใจ ส่องแสงอย่างสวยงามจนเธอยิ้มออกมา

“ชอบไหม? ความจริงฉันจะซื้อให้ใหญ่กว่านี้ แต่มันคงไม่เหมาะกับเธอ ฉันเลยเลือกเส้นนี้ให้”

“ขอบคุณนะคะคุณริช สวยมากเลยค่ะ” ใบหน้าสวยหันไปยิ้มให้กับริชาร์ดที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว ทั้งสองคนสบตากันอย่างนิ่งๆ จนวิเวียนเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี หยิบสร้อยขึ้นมาดูก่อนที่มือหนาจะคว้ามันไป

“ฉันสวมให้นะ”

“จะดีเหรอค่ะ? วิวสวมเองได้นะ”

“ไม่ต้อง หันหลังมา” ริชาร์ดพยักหน้าให้ร่างบางหันหลังให้ วิเวียนต้องทำตามคำสั่ง ก่อนจะรวบผมของตัวเองมาไว้ด้านหน้าเพื่อเปิดลำคอขาว มือหนาอ้อมมือไปด้านหน้า พร้อมกับใบหน้าหล่อที่แนบชิดกับซอกคอหอมที่ทำให้เขาหัวใจเต้นรัวๆ หลังจากสวมเสร็จ ใบหน้าหล่อก็กระซิบที่ข้างหูของวิเวียนทันที

“สุขสันต์วันเกิดนะวิเวียน...”

“ค่ะ อ่ะ!!” วิเวียนที่ได้ยินแบบนั้นก็ขนลุกทันที เบือนหน้าหนีเขาแต่ทว่า ใบหน้าสวยดันหันไปชนเข้ากับใบหน้าหล่อ จนริมฝีปากเฉียดไปที่ริมฝีปากของเขาอย่างเบาๆ แต่กลับสร้างความตื่นตัวให้ริชาร์ดอย่างมาก ใบหน้าสวยเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ขยับตัวหนีทันที

“ขะ ขอโทษค่ะ วิวตกใจก็เลย...”

“ช่างเถอะ ฉันมีเรื่องจะบอกเธอแค่นี้ล่ะ ฝากไปบอกไวท์ด้วยว่า เขาจะต้องเตรียมตัวรับว่าที่คู่หมั้นด้วย”

“คู่หมั้นเหรอค่ะ?”

“ใช่ คู่หมั้นของราชันย์ แต่พอดีว่า... ลูกชายตัวดีดันมีแฟนไปแล้ว เพราะงั้นไวท์จึงเป็นทางเลือกสุดท้าย เขาจะต้องรับคู่หมั้นคนนี้ให้ได้ เพราะมันมีผลประโยชน์ต่อธุรกิจของเรา” ริชาร์ดมองวิเวียนที่ตกใจทันที ไวท์ต้องไม่ยอมแน่ เธอรู้นิสัยของน้องชายตัวเองดี

“ไม่ต้องตกใจหรอก ยังไงไวท์ก็ต้องทำตามที่ฉันสั่ง เขาไม่มีทางเลือก”

“ค่ะ”

“ไปพักผ่อนเถอะ เดินทางมาคงเหนื่อย” วิเวียนพยักหน้ารับและเดินออกไปทันที ปล่อยให้ร่างหนาถอนหายใจออกมาทันทีกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ความรู้สึกนี้เคยเกิดขึ้นกับราเชลแม่ของราชันย์ แต่ตอนนี้กำลังจะเกิดขึ้นกับวิเวียน... หญิงสาวที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกเลี้ยงหรือหลานของเขา ถึงแม้จะไม่ใช่ญาติกันจริงๆ เป็นเพียงแค่เด็กเก็บมาเลี้ยง ใบหน้าหล่อคมมองไปที่รูปของเขาและครอบครัว ตั้งแต่ราเชลเสียไปตอนที่ราชันย์เพิ่งได้แค่เดือนเดียว เขาก็โดดเดี่ยวมาตลอด ถึงแม้ว่าจะมีหญิงมาสนองความต้องการเป็นบางครั้งก็เถอะ แต่ความรู้สึกแบบนี้ มันไม่เคยเกิดขึ้นกับใครเลย

“เฮ้อ วิว... ฉันอยากได้เธอ ฉันต้องทำยังไงมันถึงจะไม่ผิด?”

ไวท์ที่นอนอยู่ที่ห้องของตัวเอง ตื่นขึ้นมาในช่วงมืด ร่างหนาเดินตรงเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ก่อนจะออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวที่นุ่งอยู่ มือหนาเสยผมเปียกๆ ของตัวเองขึ้นไป ก่อนจะเปิดกระเป๋าเดินทางออก มองของที่วางอยู่ก็พลันคิดขึ้นมาได้ คว้ามันมาถือไว้และเปิดประตูออกมา เห็นว่าริชาร์ดกำลังเดินออกจากห้องด้วยชุดนอน

“จะออกไปไหน?”

“หาวิเวียน”

“ไปทั้งๆ แบบนี้หรือไง!!”

“หึ ผมคงไม่เอาพี่สาวตัวเองมาทำเมียหรอกครับ คุณอา”

“ไวท์!!”

“ถามจริงเหอะอาริช เรียกชื่อผมแบบนี้บ่อยๆ กลัวจำชื่อผมไม่ได้หรือไง?” ริชาร์ดกัดกรามแน่นทันที มองไวท์ที่เดินแสะยิ้มเดินสวนเขาไปอีกฝั่งหนึ่งของบ้าน มองร่างหนาที่เปิดประตูห้องวิเวียนเข้าไป ความห่ามและความดิบของไวท์ ทำให้เขาปวดหัวอยู่เสมอๆ แต่จะทำยังไงได้ ถ้าเขาไม่พาไวท์กับวิเวียนมาอยู่ด้วย ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้... ร่างหนาเดินเข้าห้องทำงานที่อยู่ติดกับห้องนอนของตัวเอง มองห้องของราชันย์ลูกชายของตัวเองก็อดยิ้มไม่ได้ หลังจากที่เขาและลูกชายไม่ได้เจอกันมานานถึงสามปีเต็มเพราะราชันย์เลือกที่จะอยู่หอมากกว่า แต่คราวนี้ห้องนี้คงจะไม่มีฝุ่นเกาะแล้วล่ะ

วิเวียนที่กำลังนั่งหวีผมอยู่ ก็มองร่างหนาของไวท์ที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มๆ ใบหน้าสวยหันไปมองน้องชายตัวเองก็ต้องตกใจทันที ที่มือหนายื่นกล่องอะไรมาให้

“อะไรเหรอ?”

“ของขวัญไง สุขสันต์วันเกิดนะวิว” ไวท์นั่งลงที่เตียงของวิเวียน มองใบหน้าสวยที่ยิ้มให้กับเขาก่อนจะแกะกล่องของขวัญก็พบว่ามันคือผ้าพันคอสีดำ ซึ่งวิเวียนไม่เคยเสียใจเลยที่ได้ของขวัญเป็นสีดำทุกปีจากไวท์ เพราะอะไรนะเหรอ? เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไวท์มักจะซื้อของขวัญให้เธอเป็นโทนสีดำมาตลอด

“ขอบคุณมากนะไวท์ พี่ชอบมากเลย...”

“อือ มานั่งนี่ดิ” วิเวียนเดินไปนั่งข้างไวท์ ก่อนจะหอมแก้มไวท์ทันที... เธอกับเขาเหลือกันแค่สองคนพี่น้องเท่านั้น เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เป็นห่วงและอยากปกป้องเธอ แต่เธอก็อยากจะปกป้องเขาเหมือนกัน เป็นพี่ก็ต้องปกป้องน้องถึงจะถูก จริงไหม?

“ไวท์...”

“ว่า?”

“คุณริชบอกว่า งานวันเกิดของเขา ไวท์จะต้องดูตัวคู่หมั้น”

“ว่าไงนะ!!” ไวท์ผลักวิเวียนทันทีที่ได้ยินมันออกจากปากของวิเวียน ร่างบางตกใจทันที ก่อนจะจับมือหนามากุมไว้แน่น พยายามทำให้ไวท์อามรณ์เย็นกว่านี้

“ฉันคิดว่ามันพูดเล่น นี่มันพูดจริงงั้นเหรอวะ!!”

“มันเกี่ยวกับธุรกิจนะไวท์ คู่หมั้นคนนี้คุณริชบอกว่า เป็นคู่หมั้นกับราชันย์แต่เห็นว่าราชันย์มีแฟน ก็เลย...”

“เลยซวยมาตกที่กู!!”

“วะ ไวท์...”

“พวกมันสองตัว สักวัน... สักวันนะวิว กูจะฆ่าพวกมัน!!”

“ไวท์ ไวท์ใจเย็นนะ พี่ว่ามันอาจจะมีทางออกก็ได้”

“มันไม่มีหรอกวิว!!” น้ำเสียงเข้มตะคอกวิเวียนทันทีอย่างหงุดหงิด เดินไปที่กระจกมองตรงออกไปที่นอกคฤหาสน์ มองดูค่ำคืนที่แสนจะมืดมิดด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว วิเวียนเดินไปจับมือหนาไว้แน่ทันที

“มีสิ เดี๋ยวพี่จะช่วยพูดกับคุณริชให้ ว่าไวท์ไม่อยากแต่งงานนะ”

“ไม่ต้องเลยวิว!! อย่าแม้แต่จะไปขอร้องมัน...”

“แต่ว่า...”

“เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง เหอะ มีแฟนงั้นเหรอ? ไอ้ชัน ได้... มึงจะเล่นกับกูใช่ไหมริชาร์ด!!” สีหน้าหล่อคมจากที่โกรธตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้มราวกับตัวเขากำลังมีความคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆ มันไม่ใช่ความคิดที่ดีแน่ วิเวียนได้แต่ภาวนาขอให้ไวท์อย่าทำอะไรที่มันเกินเลยไปมากกว่านี้เลย เพราะเธอไม่อยากเห็นไวท์ต้องทำร้ายใครอีก... โดยที่เธอก็ช่วยอะไรคนๆ นั้นไม่ได้ ใบหน้าหล่อหันมามองวิเวียนอีกครั้ง ก่อนจะช้อนใบหน้าสวยให้สบตากับเขา

“อย่าแม้แต่จะไปขอร้องมัน อย่าแม้แต่จะไปตีสนิทกับมัน เข้าใจไหมวิว!!”

“แต่ว่าคุณริชกับราชันย์ เป็นเหมือนครอบครัวเรานะไวท์”

“ไม่ใช่!!”

“อึก...” มือหนาบีบคางมนของวิเวียนทันทีอย่างแรงจนเธอเจ็บร้าวไปหมด สีหน้าของไวท์ช่างน่ากลัวเหลือเกิน ถึงแม้ว่ามันจะน้อยกว่าครั้งอดีตก็ตาม แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ไวท์ก็น่ากลัวเกินกว่าเธอจะรับมือไหว เพราะชีวิตในตอนนั้นของเธอกับเขา มันสอนให้ไวท์กลายเป็นคนที่แข็งกระด้าง เลวทราม ชั่วช้าและไร้หัวใจ เขาแคร์แค่วิเวียน... และหวังว่าโตขึ้นเขาจะปกป้องและดูแลเธอให้ดีกว่า ที่เธอดูแลเขาในตอนนั้น

“แค่มึงกับกูเท่านั้นวิว แค่มึงกับกู เข้าใจไหม!!”

“วะ ไวท์ พี่เจ็บ...”

“มันสองคนไม่ใช่คนในครอบครัวของกู ครอบครัวของกู... มีแค่มึงคนเดียวเท่านั้นวิว อย่าพูดว่ามันสองคนเป็นครอบครัวเดียวกับเรา เข้าใจไหม?”

“ขะ เข้าใจ พี่เข้าใจแล้ว” ไวท์คลายมือออกมา ก่อนจะมองวิเวียนที่มองเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัว จนเขาถอนหายใจออกมา นี่เขาทำอะไรลงไปอีกเนี้ย!! มือหนาดึงร่างบางมากอดทันทีอย่างแนบแน่น

“ขอโทษนะวิว ขอโทษ...”

“พี่ก็ขอโทษที่ปกป้องไวท์ไม่ได้”

“เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะฉันจะปกป้องเธอเองวิว ฉันจะปกป้องเธอเอง ต่อจากนี้ไป... เธอไม่ต้องปกป้องฉันแล้ว ฉันโตพอจะปกป้องเธอแล้ว เหมือนที่ฉันสัญญากับเธอไว้ จำได้ไหม?” วิเวียนพยักหน้ารับ ก่อนจะกอดร่างหนาแน่น เพราะไวท์เป็นคนแบบนี้ไง เวลาดีก็ดีจนใจหาย เวลาร้ายแม้แต่เธอเองก็ไม่สามารถควบคุมเขาได้

“เรื่องทั้งหมดที่ไอ้ริชมันทำ ฉันจะสั่งสอนมันเอง... ส่วนไอ้ราชันย์ เพราะมันทำให้ฉันต้องกลายเป็นเครื่องมือของพ่อมัน... มันไม่จบแค่นี้แน่”

“ไวท์พี่...”

“เงียบไปเหอะวิเวียน มีหน้าที่อะไรก็ทำไป มันสองตัวไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก หรือถ้ามันทำ... ฉันก็จะทำมันให้เจ็บเหมือนตายทั้งเป็น!!”

ใบหน้าหล่อใสยิ้มให้กับคฤหาสน์ที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะกระชับกระเป๋าที่สะพายอยู่ตอนนี้ มือหนาอีกข้างก็กอบกุมมือบางของหญิงสาวข้างกายที่มีหน้าตาจิ้มลิ้ม ขาว ผมยาวสีดำ รูปร่างสมส่วน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้ชิดกับใบหน้าของเธอจนเธอตกใจ

“ชะ ชัน ทำอะไรเนี้ย!! อายคนของนายนะ”

“อายทำไม? คนของพ่อฉัน ไม่เอาไปฟ้องพ่อหรอกน่า...”

“แต่มันน่าเกลียด”

“งั้นทำในบ้านก็ไม่น่าเกลียดใช่ป่ะ?” หนุ่มหน้าใส มีสีผมน้ำเงินเข้มกำลังยิ้มหยอกกับแฟนสาวที่เพิ่งคบกันได้ราวอาทิตย์กว่าๆ แต่ก่อนหน้านั้นเขาทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมาก่อน เพราะฉะนั้นความสนิทสนมมันมีอยู่แล้ว ทั้งคู่เพิ่งจบจากไฮสกูลอายุเพิ่งจะสิบแปดปีหยกๆ เท่านั้น แต่ทว่า... “ราชันย์” ไม่อยากให้แฟนสาวของตัวเองไปอยู่กับป้าใจยักษ์ เขาจึงขอให้เธอมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน เวลาสอบเข้ามหาลัยเสร็จก็ค่อยเช่าหอให้เธออยู่ ซึ่งตอนแรกเธอก็ปฏิเสธลูกเดียวว่าจะไม่มา มันไม่เหมาะสม แต่ก็โดนลูกตื้อของเขาจนได้ อีกอย่างไม่มีใครมองว่าไม่ดีหรอก

“นี่ “อีฟ” เดี๋ยวเจอพ่อฉัน อย่าตกหลุมรักพ่อฉันล่ะ”

“เอ๋? ทำไมล่ะ”

“ห้ามตกหลุมรักพ่อฉันและก็พี่ชายฉันนะ”

“นี่ จะบ้าหรือไงเล่า ใครจะไปตกหลุมรักพ่อกับพี่ชายนายกัน!!”

“อ่อๆ ลืมไป ตกหลุมรักฉันคนเดียวก็พอเนาะ”

“พอเลย คนของนายเขาขำกันใหญ่แล้ว น้ำเน่าอยู่ได้!!” ราชันย์จูงมืออีฟ หญิงสาวที่เป็นเพื่อนคอยช่วยเหลือเขาตั้งแต่เกรดสิบ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาเป็นลูกชายของมาเฟียชื่อดัง ตอนที่เขาเล่าให้เธอฟัง เธอก็ตกใจมาก แต่ถึงอย่างนั้นราชันย์ก็ให้คำมั่นกับเธอว่า ถึงจะมีครอบครัวเป็นมาเฟีย แต่ตัวเขาก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นแน่นอน อีฟมองคฤหาสน์ของราชันย์ที่ใหญ่โตราวกับปราสาทในนิยาย แต่ทว่านี่คือเรื่องจริง... ตอนที่จบไฮสกูลและบอกราชันย์ว่าเธออาจจะไม่ได้เรียนต่อเพราะว่าป้าที่ดูแลเธอ ไม่ขอส่งเสียเธอเรียน ดังนั้นเธอจึงจำต้องหางานทำ ราชันย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เลือกที่จะพาเธอมาอยู่ด้วยกันและจะคุยกับพ่อตัวเองเพื่อจะขอทุนการศึกษาในการส่งเธอเข้าเรียนมหาลัย อีฟเกรงใจแต่เธอก็ทำได้แค่ต้องรอให้ตัวเองเรียนจบ ถึงคราวนั้นจะหางานทำและคืนเงินให้ราชันย์แน่นอน

“วันนี้บ้านฉันจะมีงานวันเกิดของพ่อฉันเอง อายุสามสิบหกแล้ว... แต่หล่อโคตรๆ”

“น่าจะจริงนะ คุณพ่อของนายน่าจะดูเข้มและดูดี กว่านายแน่นอน”

“ชิ อยากโดนจูบตรงนี้ไหมฮึ?” อีฟมองราชันย์ที่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ จนเธอเขินหน้าแดงไปหมด ใช้มือบางยันอกแกร่งไว้ ก่อนจะเบือนหน้าหนี

“ราชันย์...”

“หือ? เฮ้ พ่อ”

“อะ พะ พ่อเหรอ?” อีฟถึงอ้าปากค้าง มองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ราชันย์กระโดดกอดคอ พ่อเหรอ? ใครก็ได้บอกเธอที ว่านี่คือพ่อของราชันย์ ไม่ใช่นายแบบที่ไหนหลุดมานะ... สามสิบหกเหรอ? บ้าน่า ยังกับเพิ่งจะยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด ยังไงยังงั้นเลยนะ แถมยังดูดีมากๆ ด้วย

“เฮ้ บอกแล้วไงว่าอย่าตกหลุมรักพ่อฉัน อีฟ!!”

“อะ เออ ขอโทษคะ สวัสดีค่ะ” ริชาร์ดรับไหว้ พลางมองร่างของหญิงสาวที่บอบบาง หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม กำลังอึ้งกับการที่มองเขา จนเขาหัวเราะออกมา

“ตกใจหรือไงอีฟ ที่พ่อแก่...”

“เปล่านะคะ คือว่าคุณพ่อดูไม่เหมือนคนอายุสามสิบกว่าเลย อีฟก็เลยตกใจ แหะๆ”

“ไงพ่อ ว่าที่ลูกสะใภ้ โอเคม่ะ?”

“ชะ ชัน!!”

“ฮ่าๆ ไอ้ตัวแสบ เพิ่งจะสิบแปดเองนะ รีบหรือไง?”

“โหย รีบดิพ่อ อีฟน่ารักแบบนี้... ผมกลัวหมาคาบไปกิน”

“ทะลึ่งนะชัน!!” ราชันย์ยิ้มกว้างก่อนจะเดินมากอดคอของอีฟให้เดินเข้าบ้านไป ริชาร์ดนำทั้งสองคนมาที่ห้องรับแขกที่วันนี้ดูยุ่งๆ มาก อาจจะเพราะเป็นสถาปนาหัวหน้าแก๊งก็ได้ และงานวันเกิดของประมุขอย่างริชาร์ดเลยทำให้วันนี้ดูจะวุ่นวายไปหมด ราชันย์นั่งลงพร้อมกับมองวิเวียนที่เดินนำแม่บ้านเอาน้ำมาเสิร์ฟอย่างยิ้มแย้ม

“พี่วิว!!”

“ราชันย์”

“คิดถึงจังครับ...”

จุ๊บ!! ทั้งริชาร์ดและอีฟถึงกับมองหน้ากันอย่างตกใจ ที่จู่ๆ ราชันย์ก็วิ่งไปกอดวิเวียนและหอมแก้มเธอทันที จนเธอตกใจไม่ต่างกัน ใบหน้าสวยมองริชาร์ดที่กอดอกมองอย่างนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มให้ราชันย์ที่ยังคงซบใบหน้าลงที่ไหล่ของเธอ

“พี่ก็คิดถึงราชันย์นะ”

“โหย ผมคิดถึงพี่มากกว่า...”

“พอได้แล้วราชันย์ มานั่งให้ดีๆ” น้ำเสียงของริชาร์ดเรียกให้ราชันย์ผละจากร่างของวิเวียนและเดินไปนั่งข้างๆ อีฟที่ยังตกใจไม่หาย แต่ผู้หญิงที่ชื่อวิเวียนเนี้ย สวยมากๆ เลยนะ สวยราวกับนางฟ้า

“อีฟ นี่วิเวียน... พี่สาวของราชันย์”

“อ่อ สวัสดีค่ะ หนูชื่ออีฟเป็นเพื่อน...”

“เป็นแฟน และก็กำลังจะเป็นเมียในอนาคตครับ โอ๊ย!! เจ็บนะยัยตัวแสบ” วิเวียนหัวเราะออกมาทันทีที่อีฟหยิกแขนของราชันย์ ก่อนที่อีฟจะหันมายิ้มให้เธออย่างแห้งๆ

“วิเวียนกับราชันย์ไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆ หรอก...”

“ค่ะ” อีฟมองวิเวียนกับราชันย์ที่นั่งคุยกันอย่างสนิทสนม ความจริงราชันย์เคยเล่าให้เธอฟังว่า พ่อของเขาอุปการะพี่สาวและพี่ชายอยู่ แต่ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่เธอพอจะรู้ว่าราชันย์รักพี่สาวคนนี้มากแค่ไหน เพราะเขามักจะพูดเสมอๆ ว่าพี่สาวของเขาดูแลและห่วงใยเขามาตั้งแต่เด็กแล้ว อีฟที่รู้สึกนั่งอยู่นานก็เกิดอาการปวดห้องน้ำก็เลยขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ ซึ่งราชันย์ก็บอกทางแล้ว แต่เธอดันหลงมาอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ของบ้าน ร่างบางเดินไปเปิดประตูเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอ อีฟล้างมือในอ่างก่อนจะปลดเข็มขัดที่คาดเอวอยู่

“เฮ้ซิล แกเอาชุดบ้าอะไรมาให้ฉันใส่วะ!!”

ใบหน้าหวานถึงกับตกใจทันทีที่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำที่มีแค่ผ้าม่านพลาสติกช่วยหรูกั้นอยู่ สายตากลมโตกวาดตามองเข้าไปในห้องน้ำที่เป็นกระจกฝ้า ก่อนจะถอยหลังไปติดกับประตูทางออกมา เมื่อประตูกระจกเปิดออกมา

“ว่างะ...!!”

“อะ เออ...” อีฟถึงกับลมจับทันทีที่มองร่างสูงของชายคนหนึ่งที่ถอดเสื้อเผยให้เห็นแผงอกแกร่งมีรอยสักเต็มไปหมด ถึงแม้ราชันย์จะสักก็ตามทีแต่ก็สู้คนตรงหน้าไม่ได้สักนิด แถมเขายังนุ่งผ้าขนหนูหมิ่นเหม่จนเธอแทบอยากจะหายไปจากตรงนี้ ร่างหนาเดินตรงเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ ก่อนจะเท้ามือทั้งสองข้างกักเธอไว้ไม่ให้ไปไหน ใบหน้าหล่อก้มลงจนแทบจะชิดกับใบหน้าของอีฟที่สะดุ้งเฮือก

“เธอเป็นใคร? เข้ามาได้ไงวะ!!”

“อะ เออ... นะ หนูชื่ออีฟ”

“แล้ว?”

“ปะ เป็นแฟนราชันย์ค่ะ” ไวท์ที่ได้ฟังถึงกับตกใจ แต่กลับผุดยิ้มที่มุมปากทันที อะไรกันเนี้ย? สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มตรงนี้เป็นแฟนของไอ้ราชันย์งั้นเหรอ? เหอะอะไรมันจะโชคดีขนาดนี้เนี้ย โอกาสที่จะทำให้พวกมันสองคนเจ็บจนตายมาถึงเร็วชะมัด

“ขอโทษค่ะ หนู... ไม่ได้ตั้งใจ คือ อื้อ!!” ริมฝีปากร้อนชื้นของไวท์ประกบจูบอีฟทันทีจนร่างบางตกใจ มือบางผลักอกแกร่งให้ออกไปอย่างแรง แต่ทว่าก็สู้ไม่ได้เลยสักนิด ลิ้นร้อนๆ ดุนดันเข้าไปในปากบางได้สำเร็จจนอีฟ เบิกตาโพลงด้วยความตกใจอีกครั้ง มือจากที่ผลักตอนนี้เป็นจิกลงกับอกแกร่ง รสจูบที่เผาผลาญตัวเธอให้หลอมละลาย รสขมๆ ของบุหรี่ที่ทำให้เอาเธอมึนหัว มือหนาของไวท์ลูบไล้ไปตามร่างกายบาง จนมาถึงทรวงอกอิ่มก็ออกแรงบีบเบาๆ จนอีฟร้องครางออกมาลิ้นร้อนของเขากวัดเกี่ยวลิ้นของเธออย่างชำนาญ ดูดดึงเอาความหวานเข้าปากตัวเองจนหมด ถึงจะถอนจูบออกไป อีฟลืมตาขึ้นอย่างตกใจ

เพียะ!!

“หึ กล้ามากเลยนะ...”

“คะ คุณทำอะไรของคุณ!! ฉันจะไปบอกชัน”

“เชิญ” อีฟใช้มือขยี้ปากตัวเองและเปิดประตูห้องน้ำออกมาทันที ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวไปจนถึงห้องรับแขก มองราชันย์ ริชาร์ดและวิเวียนที่หันมามองเธอเป็นตาเดียวกัน

“เป็นอะไร ทำหน้ายังกับเจอผีมางั้นแหละ?”

“นั่นสิอีฟ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ปะ เปล่าค่ะคุณพ่อ” ราชันย์มองอีฟที่เดินตรงมานั่งกับเขา ด้วยสีหน้าที่ตกใจตื่นอะไรสักอย่าง หรือไปเจอลูกน้องพ่อเขาซ้อมคนอยู่นะ ริชาร์ดถามไถ่เรื่องสารทุกข์สุกดิบกับราชันย์ โดยที่อีฟได้แต่นั่งกุมมือตัวเองแน่นทันที ต้องบอกราชันย์ให้ได้ ว่าผู้ชายคนนั้นทำไม่ดีกับเธอ เขาจะได้บอกพ่อให้จัดการ... แต่ถ้าเธอทำแบบนั้น ทุกคนจะมองเธอยังไงล่ะ? โอ๊ย ทำไงดี จูบที่ใครก็ไม่รู้ขโมยไป แม้แต่ราชันย์เองยังได้แค่แตะริมฝีปากเท่านั้นนะ แต่เขาคนนั้น... ยิ่งคิดอีฟก็ยิ่งขยักแขยง ถึงแม้เขาจะดูดีและหล่อก็ตาม

“นี่ชัน อีฟมีเรื่องจะบอก...”

“ทำไม? จะบอกรักฉันหรือไง อายพ่อกับพี่วิวนะ”

“ไม่ใช่ คือว่าเมื่อกี้ที่ฉันไปเข้าห้องน้ำ ฉันเจอผู้...”

“ไง ราชันย์”

“พี่ไวท์!!”

“!!!” อีฟหันไปมองเสียงดุของคนที่เรียกราชันย์ ก็ต้องตกใจทันทีล้านเท่า เมื่อคนที่ยืนยิ้มอยู่คือคนที่ขโมยจูบเธอในห้องน้ำ หนำซ้ำเขายังอยู่ในสภาพนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอีกต่างหาก ราชันย์วิ่งไปกระโดดกอดคอหนาทันที แต่สายตาของไวท์กลับมองอีฟที่อ้าปากค้างอยู่แบบนั้น รอยยิ้มผุดขึ้นทันทีอย่างเจ้าเล่ห์

“ผมคิดถึงพี่ไวท์มากๆ เลยนะ”

“ฉันก็คิดถึงนายนะ ว่าแต่สาวน้อยนั่นใครกัน?”

“อ่อ เธอชื่ออีฟครับ แฟนผมเอง...” ราชันย์วิ่งไปจูงมือบางมา ก่อนจะแนะนำให้อีฟฟังว่าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคือพี่ชายที่เขาพูดถึงบ่อยๆ พี่ชายที่จูบเธอในห้องน้ำ? พี่ชายที่หน้าตา สีหน้าและแววตาน่ากลัว อีฟได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ไวท์พร้อมกับยกมือไหว้ทันที

“เอาล่ะ มากันพร้อมแล้วนะ ฉันจะประกาศเลยแล้วกัน ตั้งแต่นี้ไป อีฟแฟนของราชันย์ จะเข้ามาอยู่ที่นี่กับเรานะ ฉันจัดเตรียมห้องให้อีฟแล้ว อยู่ไม่ห่างจากห้องของวิเวียนเท่าไหร่”

“ขอบคุณคุณพ่อมากนะคะ”

“เอาล่ะ เราไปดูห้องกันดีกว่า... พี่ไวท์ เย็นนี้เจอกันนะครับ”

“ได้สิ” ไวท์พยักหน้ารับ ก่อนจะมองอีฟที่จ้องมองเขาอย่างหวาดกลัว แต่เขากลับแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง จนอีฟก้มหน้าหนีทันที ใบหน้าหล่อแสยะยิ้มออกมา หันไปมองริชาร์ดที่กำลังมองวิเวียนอยู่ ซึ่งวิเวียนไม่รู้มัวแต่มองราชันย์กับอีฟ จนไวท์เดินไปนั่งข้างวิเวียนทันทีอย่างหงุดหงิด

“จะจ้องให้ลึกถึงทรวงในเลยไหม คุณอา?”

“ไวท์ มีอะไร?”

“เปล่า แค่คุณอาริชาร์ดเขาจ้องอะไรบางอย่าง จนแทบอยากจะกลืนกินไงวิว” ริชาร์ดมองไวท์ที่แสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมา

“วันนี้แกจะต้องรู้จักคู่หมั้นตัวเอง”

“อ่อคู่หมั้นของราชันย์ แต่เหลือเดนมาตกถึงท้องของผม...”

“ไวท์ ใจเย็น”

“ก็แค่คู่หมั้น ให้ธุรกิจของเราล๊อตนี้ผ่านไปได้ก่อน แล้วจะถอนหมั้นตอนไหนก็แล้วแต่”

“แล้วทำไม คุณอาถึงไม่หมั้นเองล่ะ ในเมื่อตัวเองก็ว่างอยู่นี่น่า” ไวท์เอียงคอมองใบหน้าหล่อคมของริชาร์ดที่ส่ายหน้าไปมาเบาๆ ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับไวท์เลย

“แกก็รู้ว่าฉันเป็นใคร จะให้มาหมั้นกับเด็กอายุสิบแปดได้ไง?”

“เด็กกว่านี้ คุณอาก็เอามาแล้วนี่น่า...”

“ไวท์!!”

“อย่าค่ะคุณริช” วิเวียนลุกขึ้นบังร่างหนาไว้ทันทีก่อนที่ริชาร์ดจะสาดมือใส่ใบหน้าหล่อโหดที่แสยะยิ้มให้เขาอยู่ มือหนาค่อยๆ ลดลงทันที มองใบหน้าสวยของวิเวียนก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

“นั่นมันก็เรื่องของฉัน”

“อ่อเหรอ แต่ผมไม่มีสิทธิ์เลือกใช่ไหม? เฮ้อ อย่างว่าโดนเขาเก็บมาเลี้ยงก็เงี้ย จะสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำเนาะ”

“...” ไวท์ยิ้มและยักไหล่อย่างกวนๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปเผชิญหน้ากับริชาร์ดอย่างไม่กลัวเกรง จนวิเวียนดึงแขนหนาไว้ แต่ใบหน้าหล่อโหดกลับยกยิ้มที่มุมปาก

“ได้ ถ้ามันทำให้คุณอามีความสุข ผมก็จะทำนะครับ”