บทที่ 2 NOT GOOD : CHAPTER 2
NOT GOOD
2
ไคขับรถมุ่งตรงไปหาเนยทันทีในตอนเช้า ความว้าวุ่นใจในตอนนี้กำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนแทบจะบ้าตายให้ได้ ไม่รู้ว่าพอเห็นรูปที่เอฟถ่ายมาให้แล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดนี่มันคืออะไร? ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน นอกซะจาก... แฟนเก่าของเนยที่บอกตรงๆ ว่าเขาแยกมา ก็เพราะมันไม่ดี อันธพาล มีเรื่องมั่วหญิงไปทั่ว และเขาที่เห็นเนยในตอนนั้นก็รู้สึกชอบ จนต้องทำอะไรสักอย่างให้เธอมาเป็นของเขา และผลสุดท้ายเนยก็เลือกที่จะเดินจากมันมาอยู่กับเขา ทุกๆ วันที่เราคบกัน เขารู้ดีว่าเนยพยายามทำให้เขาสบายใจ แต่ทำไมเขาจะไม่รู้ว่า... เนยพยายามที่จะออกห่างจากเขา ตั้งแต่มันเริ่มเข้ามาหาเนยอีกครั้ง และแน่นอนว่าเขาไม่มีวันยอมแน่ๆ ไคมาถึงหอของเนย พร้อมกับเคาะประตูอยู่นาน จนกระทั่งร่างบางที่เขาเฝ้ารอจะเปิดประตูออกมา
“พี่ไค...”
“พี่มีเรื่องจะคุยด้วย เข้าไปหน่อยนะ” ร่างหนาเดินแทรกร่างบางเข้าไปในห้องของเนย ซึ่งเธอก็ไม่ได้พูดอะไร มองไคที่นั่งลงที่เตียง จับจ้องใบหน้าของเธออย่างนิ่งๆ
“เมื่อวานไปไหน พี่โทรไปก็ไม่รับ?”
“เนยไปบ้านเพื่อน...”
“เหรอ? ไม่ใช่ว่าไปกับไอ้ท๊อปนะ”
“!!!” ไคมองใบหน้าสวยที่ตกใจทันทีกับสิ่งที่เขาพูดออกมา เนยไม่ตอบอะไรแต่กลับพยักหน้ารับจนเขากำหมัดแน่นทันทีกับสิ่งที่เธอแสดงออกมา
“ไปหามันทำไม?”
“เนยแค่เจอกับพี่ท๊อปโดยบังเอิญ แล้วเขาก็ถามว่าเนยเป็นยังไงบ้าง ก็แค่นั้น...”
“แล้วได้ตอบมันไปหรือเปล่า ว่าคบกับพี่แล้วมีความสุขดีกว่าคบกับมัน”
“...”
“เนย ตอบ? พี่ไม่อยากจะทะเลาะกับเนยนะ แต่เนยเป็นอะไรอ่ะช่วงนี้ ทำไมเราถึงได้ดูห่างกันขนาดนี้ล่ะเนย ตอบพี่ให้ชัดทีได้ม่ะ?” ร่างบางก้มหน้าลงโดยไม่สบสายตากับไคเลยสักนิด เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างสำหรับเราสองคน และเขาก็ไม่อยากจะคิดอะไรมากด้วย
“เนยแค่เหนื่อยที่เรียนหนัก กำลังจะขึ้นมหาลัย... ต้องเตรียมตัวนู้นนี่นั่น”
“มันคือคำแก้ตัวหรือเปล่า?” ไคผสานมือที่จับกันแน่น สบตากับเนยที่ยืนอยู่แบบนั้น ปกติเธอจะพูดคุยกับเขามากกว่านี้ แต่ตอนนี้มันคืออะไรกัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรากันแน่ ใบหน้าสวยไม่ตอบอะไร ยิ่งทำให้ไคหงุดหงิดทุกครั้งที่มองใบหน้าของเธอ ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด
“พี่ไค ถ้าพี่จะมาหาเรื่องเนยแบบนี้ เนยว่าพี่กลับไปเหอะ”
“แต่ถ้าเป็นไอ้ท๊อป คงไม่ไล่มันใช่ม่ะ?”
“พี่ไค เอาเถอะ ถ้าพี่จะคิดยังไงก็ตามแต่พี่แล้วกัน... เนยเหนื่อยแล้ว”
“เหนื่อยที่คบกับพี่งั้นเหรอเนย?”
“พี่ไค!!” ร่างบางตวาดเขาทันทีอย่างหงุดหงิด แต่ไคกลับนั่งนิ่งและมองใบหน้าสวยอยู่แบบนั้น รู้ไหมว่าเขาเองก็เจ็บมากแค่ไหน ที่ทุกครั้งเนยเหมือนจะแอบคิดถึงไอ้ท๊อปเสมอ ทั้งๆ ที่อยู่กับเขา...
“พี่พยายามทำตัวดีกับเนยเพื่อชดเชยสิ่งที่เนยไม่ได้รับจากไอ้ท๊อป แต่เนยตอบแทนพี่ด้วยการ... คิดถึงมัน ไปคุยกับมันงั้นเหรอเนย?”
“พี่ไค ไปกันใหญ่แล้วนะ”
“แล้วมันจริงหรือเปล่าเล่า!!” ไคขึ้นเสียงทันที จนเนยสะดุ้งกับโหมดที่นิ่งขรึมของเขา ปกติก็เป็นคนที่นิ่งอยู่แล้ว แต่พอมาตอนนี้ไม่อยากจะบอกเลยว่าเขาน่ากลัวมากแค่ไหน
“ถ้าพี่เป็นแบบนี้ เนยไม่มีอะไรจะพูดกับพี่แล้วล่ะ”
“เนย... ตอบให้ตรงคำถามด้วย คิดถึงมันใช่ไหม?”
“...”
“ใช่ไหม!!”
“ใช่ พอใจพี่หรือยังเล่า!!” น้ำเสียงเล็กตะคอกเขาทันที จนไคนิ่งงัน มองสบตากับเนยที่ไม่มีแววตาโกรธเคืองกับคำถาม แต่มันกลับเป็นสายตาที่แฝงไปด้วยความโหยหา แต่ไม่ใช่กับเขา
“พะ พูดจริงใช่ไหมเนย... ที่พูดออกมา จริงใช่ไหม?”
“แล้วแต่พี่จะคิดก็แล้วกัน เนยไม่อยากพูดอะไรแล้ว” ร่างบางหันหลังหนีเขาทันที ไคลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปสวมกอดร่างบางจากด้านหลัง ซบใบหน้าลงกับไหล่นวลทันที
“เนย ยังลืมมันไม่ได้งั้นเหรอ? ทำไมกันล่ะเนย พี่ไม่ดีตรงไหน”
“ไม่ใช่พี่ไม่ดี เนยต่างหาก...”
“เนย”
“...”
“แล้วความสัมพันธ์ของเราล่ะเนย?” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีแต่เพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่พ่นออกมา อีกคนก็เหนื่อยหัวใจ อีกคนก็อ่อนแรงลง มันเกิดอะไรขึ้น? สิ่งที่เขาไม่อยากให้เกิด มันเกิดขึ้นแล้วงั้นเหรอ?
“เราห่างกันสักพักเหอะพี่ไค”
“!!!”
“บางที เราสองคนอาจจะยังไม่พร้อมที่จะยืนอยู่ในจุดนี้ก็ได้... ห่างกัน เพื่อว่าสักวันเราอาจจะเข้าใจกันมากขึ้น หรือไม่เข้าใจกันเลย”
“เนย...” ร่างบางผละกอดออกทันที หันมาเผชิญหน้ากับไคที่ตอนนี้อึ้งทันที มือไม้สั่นไปหมดกับสิ่งที่ได้ยินและได้ฟัง มองหน้าคนที่ตัวเองรัก กลับพบแต่ความว่างเปล่า จนเขาเจ็บจี๊ดตรงหัวใจที่สุด
“พี่กับเนยคบกันมานาน...”
“แต่ไม่นานเท่ากับไอ้ท๊อป”
“...”
“ในเมื่อเนยตัดสินใจแบบนี้ พี่เองก็ไม่ขัด... แต่เนยจำไว้นะ” ใบหน้าหล่อนิ่งสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะเท้าเอวมองใบหน้าสวยที่จ้องมองเขาเช่นกัน
“พี่จะไม่มีวันเลิกกับเนย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม... เนยจำไว้ด้วย ว่าพี่ไม่มีวันเลิกกับเนย!!”
“...”
“ต่อให้เนยคิดถึงมัน พี่ก็จะไม่มีวันปล่อยมือเนย พี่จะไม่ยอมแพ้ พี่จะทำให้เนยลืมมันให้ได้... เราห่างกันก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราสองคนเลิกกัน จำไว้ด้วย!!” ไคเดินไปหยุดตรงหน้าเนย ก่อนจะยกมือเกี่ยเส้นผมของเธอมาสูดดมทันที โน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มของเธออย่างแนบแน่น
“เนยคือของพี่ ไม่ใช่ของมันแล้ว เพราะฉะนั้นเราสองคนยังเป็นแฟนกัน ไม่ได้เลิกกัน!!” ร่างหนาเดินสวนร่างบางออกไปทันที ก่อนจะปิดประตูลงอย่างแรงจนดัง สองเท้าที่ก้าวออกมาแทบจะหมดแรงกับสิ่งที่ออกมาจากปากของคนที่เขาชอบและรัก เนยคือผู้หญิงคนแรกที่เขาถูกใจมาก ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกดีได้เท่าเนยแล้ว ไม่มีเลย...
เอฟตื่นขึ้นมาในช่วงสายของวัน ร่างบางบิดตัวไปมาอย่างขี้เกียจ ก่อนจะนึกถึงว่าทำไมตัวเองถึงได้เมามายขนาดนั้น อ่อมีเหตุผลสินะ ร่างบางหันไปหยิบมือถือมาดู ก็พบว่าเป็นรูปของเนยกับผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งแน่นอนถ้าให้เธอเดา ป่านนี้ไคคงจะเลิกกับเนยไปแล้วมั้ง? หึ ว่าแล้วเธอก็รีบตรงเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวสวยทันที ทำยังไงจะได้เจอเขาล่ะ? ผับของเพื่อนเขา เขาเองก็ไปบ่อยหรือเปล่า? จะไปหาที่คอนโดก็... เดี๋ยวนะ? คอนโดเหรอ? ได้การล่ะ หึ
ร่างบางขับรถมาที่คอนโดของไคทันที จอดรถมองหารถของเขา แต่ทว่าก็ไม่เจอ... ไปไหนของเขากัน? แต่ช่างเถอะ สายตาคมกวาดมองไปทั่ว จนกระทั่งเห็นรถหรูที่คุ้นตาจะขับตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก็ผุดยิ้มขึ้นมาทันที ไคจอดรถในที่ที่เป็นโซนวีไอพี เอฟรีบลงจากรถ ก่อนจะเดินไปหาเขาแต่ทว่า ดันคิดแผนดีๆ ขึ้นมาได้ มองร่างสูงที่กำลังออกจากตัวรถ
และ...
ตุ้บ!!
“อ่ะ ช่วยด้วยค่ะ คนเป็นลม...” ไคที่ปิดประตูรถก็ได้ยินเสียงของหญิงคนหนึ่งที่ตะโกนขึ้น ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วทันที มองไปยังร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่กลางลานจอดรถ ก็เดินตรงไปทันทีอย่างเร่งรีบ
“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”
“ก็คุณผู้หญิงคนนี้สิคะ จู่ๆ ก็ล้มลงไป ไม่รู้ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า?” ใบหน้าหล่อนิ่งพยักหน้ารับ ก่อนจะนั่งลงและพลิกร่างของหญิงสาวคนนี้มาก็ต้องตกใจทันที
“อะ เอฟ!!”
“เออ คนรู้จักหรือเปล่าค่ะ? ฉันจะได้ไม่ต้องโทรเรียกรถพยาบาล”
“ครับ คนรู้จัก เพื่อนผมเอง” ไคพยักหน้ารับ และช้อนร่างบางที่สวมกางเกงขาสั้นยีนและเสื้อกล้ามสีขาวตัวเล็กที่รัดทรวงอกอวบจนล้นออกมา เอฟที่อยู่ในอ้อมกอดของไคก็อมยิ้มออกมาทันทีที่แผนตัวเองสำเร็จ ไคพาเอฟมาถึงที่ห้องของตัวเองก่อนจะวางเธอลงที่โซฟา มองใบหน้าสวยที่หลับสนิท วางมือทาบไปที่หน้าผาก
“ตัวก็ไม่ร้อน แล้วมาทำไมที่นี่?” ใบหน้าหล่อนิ่งยังคงสงสัยกับการที่เจอเอฟในที่ของเขา ร่างหนาขมวดคิ้วอย่างฉงนใจในเมื่อฟาโรห์กับควีนไม่ได้อยู่ที่คอนโดแล้ว เธอจะมาทำไมกัน? ในขณะที่ไคกำลังคิดว่าเอฟมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ร่างบางที่นอนอยู่ที่โซฟาก็หรี่ตามองร่างหนาที่นั่งใช้มือลูบปลายคางของตัวเอง แหม มันเป็นภาพที่ดูดีสุดๆ ไปเลยนะเนี้ย รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นทันที ก่อนจะ...
พลั่ก!!
“อ่ะ...”
ตุ้บ!!
“อะ เอฟ!!”
“ไง ดีใจที่ได้เจอนายนะไค”
“เอฟ เธอทำบ้าอะไรของเธอวะ”ไคผลักร่างบางออกไป ขณะที่เธอกำลังคร่อมร่างของเขาอยู่ที่โซฟาในคอนโด ไค มองใบหน้าสวยที่ยิ้มให้เขาอย่างดีใจ แต่ไหงเธอถึงทำแบบนี้วะ!!
“ทำอะไร? แค่อยากตอบแทนที่นายอุ้มฉันมาพักที่ห้องนายไง”
“ลงไปเดี๋ยวนี้นะเอฟ” ร่างบางที่ฟังเขาพูดก็ถอนหายใจออกมา ลงจากตัวไคไปแต่ทว่ากลับคว้าต้นคอเขาให้ล้มลงทับร่างกายนุ่มนิ่มทันทีจนเขาตกใจ ใบหน้าสวยยิ้มให้เขาอย่างยั่วยวน เธอจูบมาที่จมูกของไคทันที ก่อนจะจับมือของไคให้มาวางที่ทรวงอกอวบใหญ่ของเธอ
“นายเป็นคนไม่ดีไม่ใช่เหรอ? เอาสิ มีสาวสวยมาอ่อยแบบนี้ ต้องทำอะไรแล้วนะ”
“เอฟ เธออย่ามาบ้าน่า”
“ฉันเปล่าสักหน่อย เอาสิไค ถ้านายไม่ได้ดีอย่างที่ตัวเองพูดก็ทำเลย... แล้วฉันจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับนายเอง โอเคม่ะ? เพราะถือซะว่านายไม่ใช่คนดีอย่างที่ฉันเห็น” ไคมองใบหน้าสวยที่ยิ้มให้เขาอย่างท้าทาย จนเขาหงุดหงิดทันทีที่โดนพูดจาแบบนี้ อยากจะลองดีใช่ไหม? ได้ ไคบีบทรวงอกอวบทันทีอย่างแรงจนเอฟตกใจ ไหนจะเพิ่งทะเลาะกับเนยมา มันเลยเป็นอารมณ์ที่คุกกรุ่นอยู่ในตอนนี้
“อื้อ เจ็บ...”
“ฉันไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอเห็น จำไว้” เอฟมองใบหน้าหล่อนิ่งที่ตอนนี้กัดกรามแน่นราวกับว่าโกรธอะไรมาสักอย่าง แล้วมาลงที่เธอ มือหนายังคงบีบเค้นทรวงอกของเธออย่างแรง ก่อนจะผละออกไปทันที
“จะไปไหนก็ไปปะเอฟ... เลิกยุ่งกับฉันสักที”
“ไม่ไป นายเป็นอะไรอ่ะ? เล่าให้ฉันฟังได้นะไค”
“บอกว่าไม่ต้องมายุ่งกับฉันไง” ร่างบางมองไคที่เดินตรงไปหยิบเหล้าที่ตู้เย็นมาดื่มทันที ก่อนจะกระดกมันเข้าปาก โดยที่เอฟนั่งมองตาปริบๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอสนใจอะไร ในเมื่อตอนนี้เธอเดินไปหยิบเหล้าในตู้เย็นมากระดกดื่มเช่นกัน ทำให้ไคมองตามทันทีอย่างนิ่งเฉย
“อึก... อะไร? ก็แค่จะดื่มเป็นเพื่อน”
“เหอะ” ทั้งสองคนต่างพากันดื่มเหล้ากันอยู่ที่โซฟาของห้องไค จนจากกลางวันกลายเวลาเป็นตอนมืดทันที ไคและเอฟซัดเหล้าไปหลายขวด หันมามองหน้ากันอย่างนิ่งๆ ไคเองก็เต็มที่ ส่วนเอฟก็ไม่หนักเท่าไหร่หันไปมองใบหน้าหล่อตลอดเวลา ซึ่งเธอเห็นว่าเขาดูเครียดมากแค่ไหน
“นายเครียดอะไรหรือเปล่าไค... คุยกับฉันได้นะ”
“หึ เธอเป็นใคร? เป็นอะไร ฉันถึงจะต้องเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังห๊ะ!!”
“ก็เปล่า... อย่างน้อยเราสองคนก็เป็นเพื่อนของฟา,ควีนนะ คิดซะว่าเราสองคนเป็นเพื่อนกันก็ได้นี่น่า” เออ เริ่มจากตรงนี้ก็ได้นะเอฟ อย่างน้อยก็ได้เข้าใกล้ไคมากขึ้น (นี่คือความคิดของเอฟ)
“เพื่อนเหรอ? เออ ใช่ฉันลืมไปว่าเธอเป็นเพื่อนกับเมียไอ้ฝา เพื่อนฉัน” น้ำเสียงของไคเริ่มจะบิดเบี้ยวไปตามอาการที่เป็นอยู่คือ เมาอย่างมาก ใบหน้าหล่อนิ่งแดงจัด ดูจากขวดเหล้าที่ถูกกินไปเกือบสิบขวด แต่มันเป็นแค่ ว๊อดก้าซึ่งไม่แรงเท่ากับเตกีล่าที่เขาซัดไปแล้วขวดแล้ว
“ใช่ เพราะงั้นนายมีเรื่องไม่สบายใจก็ปรึกษา คุยกับฉันได้นะ...”
“งั้นเหรอ? หึ”
“ว่าไงไค”
“เนย บอกกับฉันว่าให้เราสองคนห่างกันสักพัก” เอฟที่ได้ฟังก็เบิกตาโพลงทันทีอย่างตกใจ รอยยิ้มน้อยๆ ผุดยิ้มขึ้นทันที หมายความว่ารูปที่เธอถ่ายมันได้ผลเหรอ? Yesss!! ทำไมหัวใจถึงได้ตื่นเต้นแบบนี้นะ แต่เธอก็เลือกที่จะสงบตัวเองให้นิ่งและฟังร่างหนาต่อ
“แล้วไงวะ!! ห่างกันสักพัก ไม่ได้เลิกกันนี่หว่า”
“อะ อ้าว?” อะไรกัน!! ทำไมถึงไม่เลิกกันไปเลยเล่า ห่างกันทำไม? ห่างกันสักพัก ห่างกันทำไม!! หึย
“ใช่ เนยบอกว่าให้ฉันกับเธอห่างกันสักพัก แต่มีเหรอคนอย่างฉันจะยอมปล่อยเนยไป...”
“...”
“ฉันรักเนยมาก ไม่มีวันยอมให้เธอไปจากฉันหรอก ฉันจะไม่มีวันบอกเลิกเนยเด็ดขาด ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตาม... เนยคือผู้หญิงที่ทำให้ฉัน เอิ๊ก!! รู้จักชอบและให้ใจใคร”
ใช่ ก็เหมือนที่ฉันเป็นกับนายไงไค เอฟมองไคที่เงยหน้ามองเพดาน สายตาคมนิ่งหลับลงแต่ริมฝีปากร้อนแดงก็บ่นพึมพำไม่ยอมหยุด
“ฉันชอบเนยมาก รักมากที่สุด แต่แล้วไงล่ะ... สุดท้ายฉันก็ไม่ดีพอ ทำไมวะ!! ฉันไม่ดีตรงไหนวะ!!”
“นายดีเสมอนะไค” ใบหน้าหล่อนิ่งลืมตาขึ้น หันไปมองใบหน้าสวยที่ยิ้มให้กับเขาอย่างจริงใจ เอฟเท้ามือลงที่พนักโซฟาและเท้าคางกับแขนตัวเอง เอียงคอมองใบหน้าหล่อนิ่งที่จับจ้องเธออยู่
“เธอคิดแบบนั้นเหรอ?”
“อืม อย่างน้อยนายก็ดีมากที่สุดในสายตาของฉัน... ใครจะว่านายยังไง? นายไม่ดียังไง ฉันก็ยังคงมองนายเป็นคนดีเสมอ ผู้ชายที่ไหนจะช่วยผู้หญิงที่ไม่รู้จักกันได้ตั้งสอบครั้ง”
“...”
“ฉันไม่ถูกลากไปข่มขื่นตั้งสองครั้ง ไม่ใช่เพราะนายเหรอ ที่เข้าไปช่วย... ไม่ใช่เพราะนายเหรอ? ที่เป็นคนดีอย่างที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน และ...”
“และอะไร?”
“บอกไปนายก็ว่าฉันอยู่ดี เอาเป็นว่า นายเป็นคนดีสำหรับฉันนะไค”
“แต่ฉันไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอเห็น เธออย่ามาตัดสินฉันเพียงเพราะฉันช่วยเหลือเธอเลยเอฟ” ไคหันกลับไปเงยหน้ามองเพดานอีกครั้ง พร้อมกับหลับตาลง เอฟก็จับจ้องใบหน้าหล่ออยู่แบบนั้น ต่อให้นายดีหรือไม่ดี... เธอก็ยังมองเขาว่าเป็นคนดีอยู่แบบนั้น เพราะผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอชอบจริงๆ ให้ใจจริงๆ ยอมแลกหัวใจ ยอมเสี่ยงกับมันอีกครั้ง ถึงแม้มันจะเคยทำให้เธอเจ็บปวดก็ตาม เวลาผ่านมาห้าปีแล้ว เธอก็ยังไม่ลืมเรื่องราวระหว่างเธอกับแฟนเก่าได้เลย แต่พอมาเจอไค... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เธอพร้อมจะเผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง และครั้งนี้เธอจะต้องได้มันมาด้วย ความผิดหวังเธอเจอมันมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ครั้งนี้เธอขอเถอะ!! พระเจ้าคะ ขอฉันเถอะ ผู้ชายคนนี้... ให้ฉันสมหวังด้วยเถอะนะ
นิ้วมือเรียวเอื้อมไปลูบแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา ใช้นิ้วชี้ลากไปมาที่แก้ม ก่อนจะขึ้นไปที่หน้าผากไล่ลงมาที่สันจมูกโด่ง จนมาถึงริมฝีปากร้อนที่แค่เธอสัมผัสเพียงปลายนิ้วก็รับรู้ได้ว่า มันร้อนแค่ไหน ริมฝีปากของเขา ทำให้เธอใจละลายมาแล้วกับรสจูบที่แสนจะเร่าร้อนและอ่อนหวาน เอฟยันตัวเองขึ้นและชะโงกไปมองใบหน้าหล่อนิ่งที่หลับตาพริ้มอยู่แบบนั้น ก่อนจะยิ้มให้เขาพลางลุกขึ้นหยิบกระเป๋ามาสะพายเพราะตอนนี้ดึกมากแล้ว อีกอย่างเขาเมาเธอก็ไม่อยากจะรบกวน ไว้หายเมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน เอฟถอนหายใจออกมาลุกขึ้นยืนก้าวเท้าออกไปไม่กี่ก้าวแต่ทว่า...
หมับ!!
“อ่ะ...”
“อย่าเพิ่งไป” น้ำเสียงเข้มแผ่วเบาทำให้เธอชะงักทันที หันไปมองใบหน้าหล่อนิ่งที่ยังคงหลับตาอยู่แบบนั้น แต่ว่ามือของเขากลับจับข้อมือของเธอไว้แน่น เอฟทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนฟังว่าเขาจะพูดอะไรอีกหรือเปล่า? หรือแค่อาจจะเพราะเขาเมาก็เลยละเมอออกมา เมื่อรอสักพักแล้วไม่มีเสียงพูดอีก เอฟเลยดึงมือหนาออกจากข้อมือ และหันหลังเดินไป
“อยู่กับฉันก่อน...”
“!!!”
“ได้ไหม?” ร่างบางชะงักทันที หันไปมองร่างหนาที่ยังคงนอนอยู่ แต่เธอได้ยินชัดเลยนะ มันชัดมากเลย... ที่เขาขอให้เธออยู่ก่อน ทั้งๆ ที่มักจะไล่เธอเสมอ ทำไมเธอถึงหัวใจเต้นแรงขนาดนี้ล่ะ? ทำไมจู่ๆ ดวงตามันร้อนขึ้นมาแบบนี้นะ เอฟตัดสินใจเดินไปนั่งข้างเขาอีกครั้งทันที มองใบหน้าหล่อนิ่งที่ไม่ได้ตอบอะไรต่อ
“ขอบใจนะ...”
จะมีก็แต่คำขอบคุณที่เปล่งออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วทำไมเธอถึง... ยิ้มไม่หุบแบบนี้ล่ะ? พระเจ้าคะ ฟังคำขอของฉันแล้วใช่ไหม? ขออีกครั้งนะคะ ขอให้ฉันได้อยู่ใกล้กับเขาให้มากกว่านี้ ขอให้ฉันได้ทำให้เขาชอบฉัน รักฉันด้วยนะคะ ขอให้เขาคือผู้ชายคนสุดท้ายของฉัน ที่ฉันจะไม่มีวันปล่อยเขาไป จะไม่มีวันทำให้เขาเสียใจ จะทำให้เขามีแต่ความสุขในทุกๆ วัน นะคะ พระเจ้า...
