บทที่ 3 NOT GOOD : CHAPTER 3
NOT GOOD
3
เอฟตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ก็กวาดสายตามองหาคนข้างกายก็พบว่าไม่อยู่ แต่ตัวเธอกลับมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างอยู่ แต่เสียงดังก๊อกแก๊กทำให้เอฟลุกขึ้นเดินตามเสียงไป ก็ต้องยิ้มออกมาทันที เมื่อมองร่างหนาของไคกำลังทำอาหารเช้าอยู่ด้วยสภาพที่เปลือยท่อนบนแต่ยังสวมกางเกงยีนโหลดต่ำ แผ่นหลังหนาก็มีรอยสักที่มีชื่อของเขาเป็นภาษาอังกฤษ จนกระทั่งเขาหันมา ทำให้เธอตกใจนิดหน่อย ไคสบตากับเอฟและเทข้าวผัดลงจานสองใบที่วางเรียงอยู่ เอฟเดินไปใกล้ๆ เขาและสูดเอาความหอมของข้าวผัดเข้ามาในปอด
“หอมจัง ไม่คิดว่านายจะทำอาหารเป็นด้วย”
“ก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง ขี้เกียจ...” ไคเดินไปหยิบน้ำในตู้เย็นมาเทใส่แก้ว เอฟมองสำรวจใบหน้าหล่อนิ่ง ก่อนจะไล่ต่ำมาที่แผงอกแกร่งที่ตรงเหนือหัวใจของเขามันมีตัวอักษรภาษาอังกฤษเขียนไว้ พร้อมกับรูปหัวใจที่อยู่ล้อมรอบ
“นายสักว่าอะไรเหรอ?”
“เนี้ยนะเหรอ... ชื่อของเนย”
“!!!”
“ไปล้างหน้าสิ ห้องน้ำอยู่ในห้องนอนฉัน มีอุปกรณ์อยู่ ฉันเตรียมให้แล้ว” เอฟที่อึ้งไปก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น มองแผ่นหลังหนาที่เดินยกจานข้าวออกไปที่หน้าทีวีที่เรานอนกันเมื่อคืน ใบหน้าสวยสูดลมหายใจเข้า พลางเดินตรงเข้าไปในห้องของเขาทันที สายตาคมกวาดตามองห้องของเขาที่มีโทนสีเทา แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดนิ่งอยู่แบบนั้นคือ ภาพคู่ของเขาและเนยที่ติดอยู่ที่ผนังบนหัวนอน ใบหน้าหล่อนิ่งที่กำลังหอมแก้มเนยอย่างมีความสุข เอฟถอนหายใจออกมาสะบัดความรู้สึกบ้าๆ นี่ออกไป อย่าลืมสิว่า... เขาทั้งคู่ห่างกันแล้วนะ แล้วเธอก็มีสิทธิ์ทำให้ไคมีใจกับเธอด้วย เพราะงั้นอย่ามาท้อกับอีแค่เห็นภาพบาดตานะ!! หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ เอฟก็เดินออกมาจากห้องของเขา เห็นว่าร่างหนากำลังนั่งกดมือถืออยู่อย่างนิ่งเฉย
“โทรหาใครเหรอ?”
“เนย ไม่ยอมรับ...”
“ก็ไหนว่าเนยบอกห่างกับนายไม่ใช่เหรอ?”
“ใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่ติดต่อเธอกลับไปนี่” ไคมองเอฟแป๊บหนึ่งก็หันมากดมือถือส่งข้อความหาเนยอีกครั้ง ใบหน้าหล่อนิ่งถอนหายใจออกมา มองร่างบางที่นั่งตักข้าวกินอย่างไม่สนใจอะไร
“เมื่อคืน ฉันเมา... ขอโทษที่รั้งเธอให้อยู่ด้วยกันนะ”
“อืม ช่างเถอะ”
“เดี๋ยวฉันไปส่งแล้วกัน รถเธออยู่ไหน?”
“ไม่ต้อง ฉันกลับเอง...” จะบ้าหรือไงเอฟ!! เขาไปส่งก็ดีแล้วนี่น่า
“เออ นายไปส่งก็ได้”
“อะไรของเธอ เอาไงกันแน่”
“ไปส่งฉันหน่อยนะ” เอฟยิ้มกว้างให้กับไคที่ส่ายหน้าไปมากับผู้หญิงคนนี้ที่เข้ามาวุ่นวายกับเขา ไคขอตัวไปอาบน้ำก่อน ดังนั้นเอฟเลยได้จังหวะเดินเข้าไปสำรวจห้องของเขาอีกครั้ง ห้องของไคดูดีและเรียบร้อยมาก เอฟเดินไปดูนู้นดูนี้ จนกระทั่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าก็เห็นว่ามีเสื้อผ้าของผู้หญิงปะปนอยู่ด้วย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นของใคร ใบหน้าสวยเบ้ปากมองบนก่อนจะปิดประตูลงทันที
ตืด... เสียงมือถือของไคดังขึ้น ทำให้เอฟเดินไปดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของเนย ร่างบางชะโงกหน้ามองไปที่ประตูห้องน้ำก็เห็นว่าไคยังคงอาบน้ำอยู่
“ขอโทษนะไค ฉันขอดูหน่อยแล้วกัน...”
ใส่รหัสผ่าน
“ใส่รหัส? โฮกกกก....” ร่างบางถอนหายใจออกมาอย่างเจ็บใจ คนบ้าเอ่ย!! จะใส่รหัสผ่านเพื่ออะไรเนี้ย? เอฟวางมือถือลงและเดินออกไปนั่งรอเขาที่โซฟาอย่างงุ่นง่าน
ปิ้งป่องๆ
“อะไรอีกล่ะ!!” ใบหน้าสวยกลอกตาไปมา ก่อนจะเดินไปเปิดประตูก็ผงะทันทีเมื่อคนตรงหน้าคือ ผู้หญิงที่ส่งข้อความมาหาเขาเมื่อกี้ เนยมองเอฟก็ตกใจเมื่อกัน แต่ก็ไม่สนใจอะไร
“พี่ไคอยู่ไหมค่ะ?”
“อะ อาบน้ำอยู่...”
“งั้นเหรอคะ งั้นฝากของนี้ให้เขาด้วยแล้วกัน” เอฟรับถุงอะไรบางอย่างมาจากเนย ก่อนที่เธอจะเดินจากไปแต่เอฟก็วิ่งไปดักหน้าเธอทันทีจนเนยตกใจ
“เนย ไครักเนยมากนะ”
“พี่เป็นใครกัน? ทำไมถึงได้รู้เรื่องเนยกับพี่ไค”
“ก็... พอดีพี่เป็นเพื่อนของเพื่อนไค และเขาก็ดูเฮิร์ทที่เนยพูดว่าให้ห่างกันสักพัก”
“พี่ไค เล่าให้พี่ฟังงั้นเหรอ?” ใบหน้าสวยพยักหน้ารับ ถึงแม้จะดูเหมือนเห็นใจเขาและเนย แต่ในทางกลับกัน มันก็แค่การแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นอย่างนั้นก็แค่นั้น ความจริงแล้วเธออยากจะให้เนยบอกเลิกไคซะด้วยซ้ำไป ถ้าทำได้
“ใช่ ไคเขาดูเครียดมากนะเนย มีอะไรก็ค่อยๆ คุยกันสิ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ในเมื่อเนยตัดสินใจแล้ว อีกอย่างเรื่องของเราสองคน พี่ไม่ควรมาเกี่ยวด้วยซ้ำ”
“...”
“แต่ถ้าพี่จะปลอบใจพี่ไค ก็เชิญตามสบายนะคะ” เธอพูดเองนะเนย!! เอฟมองร่างบางที่เดินสวนเธอเข้าลิฟต์ไป ใบหน้าสวยยิ้มออกมาทันที ก่อนจะมองถุงในมือและทิ้งลงถังขยะทันที
“ในเมื่อพูดแล้ว ฉันก็จะทำตามที่ใจตัวเองต้องการแล้วกัน!!” ใบหน้าสวยยิ้มออกมา หันหลังเดินตรงเข้าไปในห้องของไคและนั่งรอเขาที่อาบน้ำเสร็จแล้ว ไคเดินออกมาจากห้องด้วยสภาพที่ท่อนบนเปลือยเปล่าเพราะยังไม่ได้สวมเสื้อ แต่มือหนากลับเปิดหน้าจออถือดู
“เอฟ เมื่อกี้เนยได้มาหรือเปล่า?”
“หือ... เปล่านี่ มีอะไรเหรอ?” เอฟแกล้งทำเป็นไม่รู้ จนไคถอนหายใจออกมา หมุนตัวเข้าห้องและออกมาอีกพร้อมกับสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ใบหน้าหล่อนิ่งดูเครียดนิดหน่อยจนเธอลุกขึ้นไปจับแขนเขาเขย่าไปมา
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“เนยส่งข้อความมา บอกว่ามีของมาคืน แต่คงไม่มาแล้วล่ะมั้ง”
“เหรอ นายโอเคไหม?”
“อือ”
“ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเปล่า บางทีฉันกลับไปแล้ว นายอาจจะฆ่าตัวตายเพราะมีปัญหากับแฟนก็ได้นะ ฮ่าๆ”
“พูดเพ้อเจ้อน่า ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก”
“ใช่ อย่าไปทำแบบนั้นเลย มีคนที่พร้อมจะดูแลและเคียงข้างนาย เยอะแยะไป” ไคมองใบหน้าสวยที่ยิ้มให้เขา ก่อนจะพยักหน้ารับ และหยิบกุญแจรถมา เดินออกไปพร้อมกับเอฟ ทั้งสองคนนั่งรถมาด้วยกัน ไคเองก็เลือกที่จะเงียบ เวลาแบบนี้คือเวลาที่เธอควรจะทำคะแนนให้ได้มากที่สุดนะ อย่างน้อยได้พยายามทำมันก็คุ้มแล้ว
“เออ ไม่ยักรู้นะว่าพ่อนายกับพ่อฉันจะรู้จักกัน”
“อือ ป๊าฉันชอบจับฉันคลุมถุงชน กับคินก็ทำไปทีแล้วไง ดีที่คินมันชอบเชลีน ไม่งั้นก็คงจะเหมือนกับฉัน”
“ทำไมนายถึงไม่บอกท่านล่ะว่านายมีแฟนแล้ว”
“บอก แต่เขาเคยฟังฉันที่ไหนล่ะ” เอฟมองใบหน้าหล่อนิ่งที่หันมามองเธอแว๊บหนึ่งและเท้าแขนกับกระจกซึ่งตอนนี้กำลังติดไฟแดงอยู่ นานมากพอที่เธอจะคุยและรับรู้ตัวตนของเขาให้มากที่สุด
“ดูเหมือนนายกับพ่อจะไม่ค่อยดูชะตากันเลยนะ” ไคหันมามองเอฟอีกครั้ง และถอนหายใจออกมา ปกติเขาจะเป็นคนที่ไม่ค่อยคุยเรื่องครอบครัวให้ใครฟังเท่าไหร่ ขนาดเนยยังรู้แค่ว่าบ้านเขามีพ่อและมีพี่ชายแค่นั้น เอฟมองไคที่ไม่พูดอะไรก็ทำปากจู๋ทันที เฮ้อ ได้แค่เนี้ย เปิดใจให้กันหน่อยไม่ได้หรือไงกัน
“พ่อกับฉันเรามีปัญหากันเรื่องแม่ของฉัน”
“เอ๋?”
“แม่ของฉันตายเพราะพ่อเอาแต่ทำงาน และที่สำคัญพ่อมีผู้หญิงใหม่มันเลยทำให้ฉันไม่ชอบพ่อสักเท่าไหร่ ต่างจากคินพี่ชายฉันที่เป็นคนดี แต่ฉันมันเลวมั้ง ที่ไม่เคยกลับไปดูแลพ่อ และเลือกที่จะออกมาใช้ชีวิตของตัวเอง”
“...”
“แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะมีเนย มีไอ้เชค ไอ้ฝา... แต่ตอนนี้ต่างคนก็ต่างมีครอบครัวกันหมด และตัวฉันตอนนี้ก็กำลังจะอยู่คนเดียวจริงๆ” เอฟมองไคที่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือหนา จนไคหันมามองเธอที่ยิ้มให้กับเขา ถึงแม้ตอนแรกเขาจะไม่ชอบที่เธอตรงเกินไปกับความรู้สึกที่มีให้เขา แต่เมื่อได้รู้จักเธอ บางอย่างในตัวของเอฟก็ทำให้รู้สึกต่างจากผู้หญิงคนนั้นที่เขาเคยเห็น
“นายโอเคใช่ไหม?”
“อือ ช่างเถอะ ฉันไม่เป็นอะไรหรอก”
“วันนี้ไปเที่ยวกัน”
“หือ? ไปทำไม ฉันไม่ได้อยากจะไปสักหน่อย”
“เอาน่า ไปปลดปล่อยอารมณ์เซ็งๆ ของนายไง นะ” ใบหน้าหล่อนิ่งมองเอฟที่พยักหน้ารับอย่างยิ้มแย้ม เขาเองตั้งแต่คบกับเนยก็ไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย ส่วนมากเนยจะห้ามไม่ค่อยให้เขาไป และตัวเขาก็เลือกที่จะทำตามเธอเสมอ ตอนนี้เขาเองก็อยากจะปล่อยตัวเองเหมือนกันนะ ในเมื่อเนยเลือกที่จะห่างกันสักพัก เขาก็น่าจะหาอะไรทำแก้เซ็งใช่ไหม?
“เอาดิ เธอจะไปไหนล่ะ?”
“พาฉันไปส่งที่คอนโดก่อนดีกว่า ฉันเหนียวตัว อยากอาบน้ำแล้ว... ขอเบอร์นายไว้แล้วกัน” เอฟได้ทีขอเบอร์ร่างสูงไว้ ซึ่งไคก็ไม่อิดออดอะไร บอกเบอร์มือถือให้เอฟรู้ และมาส่งเธอที่คอนโด เอฟบอกว่าค่ำๆ ให้มารับเธอด้วย ดังนั้นเธอจึงรีบไปทำสวยทันที ทั้งแต่งหน้าทำผม อาบน้ำให้ร่างกายหอมเย้ายวน และหาชุดที่แสนจะเซ็กซี่ เอาให้ผู้ชายมองตามกัน เพราะถ้าผู้ชายคนอื่นมอง มีเหรอว่าไคจะไม่มองจริงไหม? เอฟหยิบชุดเดรสสีน้ำเงิน ผ้าสกินนี่เนื้อดี คอวีคว้านลึกจนเห็นทรวงอกอวบดันล้นออกมา ผ่าด้านหลังสุดเซ็กซี่ ออกแนวเซ็กซี่สุดๆ ความยาวกระโปรงก็แค่เลยเข่าขึ้นมาเกือบศอก เอฟปล่อยผมยาวให้ดูยุ่งๆ ก่อนจะหยิบรองเท้าส้นสูงสีดำสี่นิ้วมาสวม ตอนนี้ได้เวลาแล้วล่ะ เอฟยิ้มให้กับตัวเองให้กระจก ลองดู ถ้าไคเห็นแล้วไม่อึ้งนะ เขาคงจะตายด้านมากจริงๆ นิ้วมือเรียวกดมือถือโทรหาเขาทันที ก่อนจะเดินลงมาด้านล่าง ผู้คนต่างมองเธอเป็นสายตาเดียวกัน เอฟกวาดสายตามองรถหรูของไคที่ร่างหนายืนพิงกับประตูรถโดยหันหลังอยู่ เอฟเดินนวยนาดไปหยุดตรงหน้าเขาทันที
“ว่าไง?”
“...” ใบหน้าหล่อนิ่งของไคมองร่างของเอฟตรงหน้าก็ตกใจ เมื่อมองเธอที่อยู่ในชุดเดรสชุดแสนจะเซ็กซี่ ไหนจะทรวงอกอวบนั่นที่ดันล้นออกมา ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มจนหาที่ติไม่ได้
“เฮ้ ไค”
“อะ เออ ตกลงจะไปที่ไหนกันเนี้ย”
“ไปไหนดีล่ะ หิวแล้วด้วย”
“งั้นไปกินข้าวก่อนแล้วกัน” ไคเปิดประตูรถเข้าไป จนเอฟอมยิ้มออกมา พร้อมกับกำมือแล้วทำท่าดีใจ จนอยากจะกรีดร้องออกมา แต่ทว่าต้องทำตัวดีๆ สิ นี่ถ้าเขาไม่อึ้งนะ เธอคงคิดว่าไปอ่อยคนอื่นดีกว่าล่ะ เพราะคนอื่นมองตามกันอย่างอึ้งๆ ถ้าเขาไม่อึ้ง เธอคงเสียหน้าแน่ แต่ผลสุดท้ายเขาอึ้งค่ะ... กรี๊ดดดด อยากจะตะโกนออกมาดังสุดโก่งเลย
เอฟมองไคที่พาเธอมาร้านอาหารริมน้ำที่บรรยากาศหรู และแน่นอนว่าเธอเดินกับเขา มันช่างเหมาะมากจริงๆ อย่างกับเทวดากับนางฟ้า เพราะเขาเองก็หล่อลากมาก ถึงแม้จะแต่งตัวธรรมดาในแบบที่เขาชอบก็ตามทีนะ ทั้งสองคนนั่งกินอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข เห็นจะเป็นมีแต่เอฟเท่านั้นมั้งเพราะว่าไคเองก็ดูเครียดเหมือนเดิมที่ต้องห่างจากเนย แล้วร้านนี้เนยก็ชอบมากด้วย
“บรรยากาศดีจังนะ นายเคยมาเหรอ?”
“อือ มากับเนยน่ะ เนยชอบ...” ใบหน้าสวยชะงักมือที่ตักข้าวทันที โหย อะไรๆ ก็เนยหรือไงเนี้ย ฉันเอฟย่ะอีไค ได้แต่พูดในใจนะ เพราะใบหน้าของเอฟก็ฉีกยิ้มให้ไค ซึ่งไคเองก็ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย
“ถ้ามันเหนื่อยนัก ทำไมนายไม่ยุติความสัมพันธ์กับเนยล่ะ”
“ไม่มีทาง...”
“...”
“ฉันไม่มีทางเลิกกับเนย ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ฉันให้ความรักเนยไปแล้ว จะไม่มีวันเอาคืนมาเด็ดขาด” เอฟมองไคที่ลุกขึ้นเดินหนีไปเลย เออ แล้วเขาจะรู้ไหมว่าเธอเองก็เจ็บนะเว้ย ที่เอะอะอะไรไคก็เนยตลอดๆ ทั้งที่เนยเองก็ดูเหมือนจะไม่สนใจเขาแล้วด้วย เอฟถอนหายใจออกมา นั่งมองไปที่ริมน้ำ จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานพอควร ก็ยังไม่เห็นไคกลับมาสักที เลยหยิบมือถือกดโทรหาเขา
“เฮ้ นายทำบ้าอะไรอยู่ ฉันรอนายนานแล้วนะ”
(“เอฟเหรอ? เวรเอ๋ย!! ฉันขอโทษ พอดีตอนเข้าห้องน้ำ เพื่อนเนยโทรมาว่า เนยไม่สบาย ฉันเลยจะมาดู”)
“...”
(“เอฟ ฉัน...”)
“แล้วนายก็ทิ้งฉันให้นั่งอยู่ที่นี่คนเดียว งั้นเหรอไค? นายน่าจะมาบอกฉันหน่อยก็ดีนะ”
(“เอฟ เอางี้เธอรอฉัน เดี๋ยวฉัน...”) ใบหน้าสวยถอนหายใจออกมาปิดมือถือทันที และแน่นอนว่าเขาก็โทรมาด้วย แต่เธอเลือกที่จะไม่รับ บางทีก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ทำไมล่ะไค? ในเมื่อเนยไม่อยากจะยุ่งกับนายแล้ว ทำไมนายถึงไม่ลองมองคนอื่นดูบ้าง เนยสวมเขาให้นายแบบนั้น ทำไมนายยังรักเธออยู่ แล้วนายเคยรู้ไหมว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ก็เสียใจเป็นเหมือนกัน เอฟลุกขึ้นออกไปจากร้าน แล้วเธอจะแต่งตัวสวยมาเพื่ออะไรกันเนี้ย ร่างบางเดินไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย เอ๊ะ? หรือจะโทรไปง้อเขาดีนะ ไม่ดีกว่า ป่านนี้คงอยู่กับเนยล่ะมั้ง เอฟมองรถหรูคันหนึ่งที่มาจอดเทียบข้างพร้อมกับร่างสูงที่คุ้นตา
“พี่คิน...”
“น้องเอฟมาทำอะไรตรงนี้คนเดียวเนี้ย”
“คะ คือว่าเอฟ เออ...?”
“ไม่เป็นไร ขึ้นรถเถอะ พี่ไปส่ง แถวนี้พวกหื่นกามเยอะ เดินผ่านมาได้ยังไงกัน” เอฟมองคินที่ส่ายหน้าไปมา มองเลยหลังเธอที่มีผู้ชายสามสี่คนมองอย่างคับแค้น ตายจริง!! นี่เธอไม่รู้เลยนะเนี้ยว่ามีคนตามเธอมา เอฟรีบขึ้นรถหรูของคินไปทันที ใบหน้าหล่อของคินที่เหมือนกับไคไม่มีผิด แต่ต่างกันตรงนิสัยนะ
“ขอบคุณพี่คินนะคะ เอฟไม่รู้เลยว่ามีคนตามมา”
“ดีนะที่พี่มีธุระแถวนี้ เห็นเราคุ้นๆ เลยจอดดู แล้วทำไมถึงมาเดินคนเดียวแบบนี้ล่ะ?”
“คือ เอฟทะเลาะกับเพื่อนค่ะ ก็เลยงอนเดินกลับเลย แหะๆ” คินส่ายหน้าไปมากับเอฟ ดีนะที่เขาผ่านมาทำธุระให้คู่หมั้นสุดที่รัก ไม่งั้นป่านนี้เอฟคงโดนลากไปข่มขืนแน่ ดูจากการแต่งตัว ไม่น่าจะมากับเพื่อนนะ สงสัยจะมากับแฟน เอฟบอกทางให้คินมาส่งที่คอนโด ก่อนจะขอบคุณเขา และตัวเธอก็ขึ้นห้องมา นอนลงที่โซฟาถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ...”
Rrr
เสียงมือถือของเธอดังขึ้น เอฟหยิบมาดูปลายสายก็พบว่าเป็นเบอร์ของไค เหอะ จะโทรมาทำไมกัน ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ จำไว้ด้วยไค ฉันไม่ปล่อยนายไปหรอก!! ขอเวลาทำใจก่อนดิ เอฟไม่รับ และเดินตรงเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ ก็สวมแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ ออกมานั่งดูทีวีพร้อมกับถ้วยบะหมี่ในมือ ที่กินไปกับไคอ่ะ ย่อยหมดล่ะ หมดอารมณ์ด้วย...
ปังๆๆ
เอฟสะดุ้งทันทีกับเสียงเคาะประตูหน้าห้อง นี่มันเที่ยงคืนแล้วนะ? ใครกันอ่ะ อีกอย่างกริ่งก็มีให้กด ทำไมถึงไม่กดล่ะ เอฟเริ่มใจไม่ดีแล้ว เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้นะ อีกอย่างคอนโดนี่ก็ระดับห้าดาว ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรแบบนี้นะ ร่างบางลุกขึ้นหันไปหยิบไม้เบสบอลที่เคยซื้อไว้นานแล้ว เพราะเธอมักจะโดนโรคจิตตามอยู่เสมอ เลยพกติดรถไว้ แต่ตั้งแต่ไปเมืองนอกเธอก็ไม่ได้พกมัน เอฟจับด้ามไม้เบสบอลไว้แน่น ค่อยๆ เปิดประตูออกไปยกไม้เบสบอลเตรียมฟาดทันที
“ย๊ากกก...”
หมับ!!
“จะฆ่ากันเลยหรือไง?”
“คะ คะ ไค!!” ใบหน้าหล่อนิ่งมีสีหน้าหงุดหงิดทันที ก่อนจะดึงไม้เบสบอลที่เขาจับได้ทันไม่งั้นหน้าเขาคงแตก เพราะเอฟง้างฟาดสุดมือ ใบหน้าสวยกระพริบตาถี่รัว มองร่างหนาที่แทรกตัวเข้ามาในห้องของเธอ
“ดะ เดี๋ยวสิ นายรู้ได้ไงว่าฉันกลับมาแล้ว”
“โทรมาทำไมไม่รับ ฉันอุตส่าห์ไปรับ...”
“แล้วเนยล่ะ?” เอฟดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลย ที่เขาบอกว่าอุตส่าห์ไปรับ ไคหันหน้ามาจับจ้องเอฟที่ยิ้มให้เขา โอ๊ยดีใจง่ะ เขาทิ้งเนยเพื่อมารับเธอเหรอ? ห่วงเธอขนาดนี้เชียว ตัวจะบิดแล้วนะ
“เนยไล่ฉันออกมา”
“!!!”
“ว่าไง ตกลงกลับมาได้ไง”
ใบหน้าสวยจากที่ยิ้มก็หุบยิ้มทันที เหอะ ที่ไปรับเพราะแฟนไล่ แล้วไงล่ะ? ควรจะดีใจม่ะเอฟ ยังไงเขาก็ต้องเลือกแฟนเขาก่อนเสมอล่ะ เธอมันก็แค่คนที่มาทีหลัง พยายามแค่ไหนเขาก็เห็นคนที่หนึ่งดีกว่า คนที่สอง เอฟเดินไปนั่งที่โซฟาโดยไม่สนใจไคสักนิด และนั่นมันเลยทำให้ร่างหนาถอนหายใจออกมา เขารู้ว่าตัวเองผิดที่ทิ้งเธอไว้ ถึงได้ตามหาไง
“เอฟ ว่าไง?”
“จะอยากรู้ไปทำไม ตอนนี้ฉันก็กลับมาปลอดภัยแล้วไม่เห็นเหรอ” ไคเดินไปนั่งข้างเอฟที่ตักบะหมี่กินอย่างไม่สนใจเขา จริงเหรอ? ถามใจตัวเองดูนะเอฟ ว่าไม่สนใจเขาจริงเหรอ ตามองทีวี แต่หูเนี้ยผึ่งฟังเขาพูดตลอดเนี้ย
“ฉันไม่มีสิทธิ์โกรธนายหรอกน่าไค”
“เฮ้อ หันมาคุยกันก่อนดิ” มือหนาของไคจับใบหน้าของเอฟให้หันมาทั้งที่ยังคงมีเส้นบะหมี่คาอยู่ที่ปาก จนเขาถึงกับกระตุกยิ้มออกมา และนั่นทำให้เอฟถึงกับหน้าร้อนไปหมดที่ให้เขามาเห็นตัวเองในสภาพที่อุบาทว์แบบนี้ ใบหน้าสวยหันหน้าหนีเขาทันที ก่อนจะหยิบทิชชู่มาเช็ดปากและหันไปมองเขาต่อซึ่งแน่นอนว่า ไม่เห็นเขายิ้มแล้วล่ะ
“มีอะไรก็ว่ามาสิ”
“เอางี้ ไถ่โทษก็แล้วกันที่ทิ้งเธอ ฉันจะยอมทำตามเธอหนึ่งอย่าง”
“เอ๋? หมายถึงขออะไรก็ได้งั้นเหรอ ใช่ม่ะ”
“อือ” เอฟมองไคที่พยักหน้ารับ จนเธอกรีดร้องในใจอีกครั้ง ขออะไรดีๆ เอฟ ขออะไรดีล่ะ? จูบเหรอ? หรือหอมแก้ม ไม่เอาดิ... พวกนี้พอจูบพอหอมก็หายแล้วนะ ขออะไรที่ทำให้เขารู้สึกดีที่มีเธออยู่ข้างกายดีกว่า อย่างน้อยก็อาจจะทำให้เขาลืมเนยไปบ้าง ไคจับจ้องมองใบหน้าสวยที่ยกนิ้วมือมากัดเล็บเหมือนกับใช้ความคิด เงยหน้าสบตากับไค
“ว่าไง? ถ้าขอในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ ฉันก็ไม่ทำนะ”
“อืม รู้แล้วน่า... นายอยากไถ่โทษแบบนี้ แสดงว่านายเองก็แคร์ฉันงั้นเหรอ?”
“ไม่รู้สิ แค่รู้สึกผิดที่ทิ้งเธอแค่นั้นล่ะ” เย็นชามาก เหอะ เอฟพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง หันไปจับจ้องใบหน้าหล่อนิ่งที่ยังคงมองเธออยู่ แววตาของเขาไม่บ่งบอกเลยว่ารู้สึกดีกับเธอ จะมีแต่เธอใช่ไหมที่รู้สึกไปเองคนเดียว แต่เธอสามารถทำให้เขาชอบเธอได้นะ ตอนนี้ทุกอย่างพระเจ้ากำลังประทานให้เธอ เพราะงั้นเธอจะปล่อยมันให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด มีอย่างเดียวคือค่อยๆ คืบคลานเข้าไปในหัวใจของเขา และทำให้เขารักเธอกลับ แค่นั้น... ต้องทำให้เขาลืมเนยไปให้ได้!!
“ว่าไง คิดได้ยัง นานไปม่ะ?”
“...”
“เอฟ ถ้าไม่ขอ คราวหน้าฉันจะพาเธอไปกินข้าวอีกแล้วกัน ไปนะ”
“ค้างกับฉันที่นี่... คืนนี้”
“!!!”
“นี่แหละสิ่งที่ฉันจะขอนาย และนายต้องให้ฉันด้วย”
