บทที่ 3 Arc 1 ประธานอีนิกม่าและเลขาเบต้า 🔥(2/6)
[คำเตือน: การกระทำของคุณส่งผลกระทบต่อเป้าหมายหลักและตัวเอกโดยตรง]
[สถานะภารกิจ: ล้มเหลวชั่วคราว]
[บทลงโทษ: กลิ่นฟีโรโมนชั่วคราวจะถูกปลดปล่อยจากร่างของคุณ เพื่อให้คุณได้ลิ้มรสความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกับตัวเอง]
“อะไรนะ!?” คีรินร้องเสียงหลง แต่ไม่ทันที่เขาจะได้ประท้วง กลิ่นอ่อน ๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อนกลับเริ่มอบอวลออกมาจากร่างกายของเขา
มันไม่ใช่กลิ่นที่เบต้าอย่างเขาควรจะมี แต่กลับเป็นฟีโรโมนที่หอมหวาน เย้ายวน และรุนแรงจนคีรินเองยังรู้สึกแปลก ๆ กับตัวเอง
“เฮ้ย! เดี๋ยวสิ ทำไมฉันมีกลิ่นแบบนี้ได้?” เขาตะโกนพลางมองไปรอบ ๆ ราวกับพยายามหาคำตอบ
[บทลงโทษนี้จะดำเนินไปจนกว่าผู้ใช้งานจะเรียนรู้ที่จะควบคุมสถานการณ์ และปฏิบัติภารกิจตามเป้าหมายของระบบได้อย่างถูกต้อง]
“ให้ตายสิ! ระบบเล่นฉันแรงไปแล้ว!” คีรินสบถในใจ ขณะที่ติณณ์เดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาของอีนิกม่าผู้ทรงอำนาจเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน
ในขณะที่คีรินกำลังตั้งสติ กลิ่นฟีโรโมนของติณณ์ก็ยิ่งแรงขึ้นจนทำให้เขาเริ่มมึนงง
“นี่...กลิ่นของผมไม่ควรส่งผลกับอีนิกม่านะ” คีรินพยายามพูดขัด แต่น้ำเสียงของเขาสั่นไหว
“นั่นสิ เบต้าไม่ควรมีกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้...” ติณณ์ก้มลงมาใกล้ คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยราวกับกำลังสับสนกับตัวเอง แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่สามารถหักห้ามใจได้
“บอส! หยุดก่อนครับ...” คีรินพยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ติณณ์กลับคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น
“ไม่... กลิ่นของนายมันทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้”
ดวงตาของติณณ์สะท้อนภาพความต้องการที่ท่วมท้นราวกับนักล่าที่พร้อมจะกระโจนเข้าใส่เหยื่อ
อย่าบอกนะว่าตัวเอก OOC [1] ไปแล้ว!
[ระบบแนะนำให้ NPC ทำตามความต้องการของตัวเอก]
แล้วมันต้องทำยังไงล่ะวะ!?
ประธานหนุ่มกดร่างของคีรินชิดกับผนังลิฟต์ เสียงลมหายใจของเขาหนักหน่วง และเต็มไปด้วยแรงกดดัน ฟีโรโมนในอากาศเข้มข้นจนคีรินแทบจะยืนไม่ไหว
“บอส! หยุด...ก่อน” คีรินพูดตะกุกตะกัก เสียงของเขาสั่นราวกับหัวใจที่เต้นกระหน่ำในอก
แต่สายตาของติณณ์ที่มองมายิ่งทำให้เขาอึดอัด ทั้งเร่าร้อนและลึกซึ้งจนยากจะต่อต้าน
“ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่กลิ่นของนาย...” ติณณ์โน้มตัวลงใกล้ ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากลำคอของคีรินเพียงปลายลมหายใจ
แม่งเอ้ย!
ร่างที่เล็กกว่าพยายามผลักอกของติณณ์ออก แต่แรงของเขาไม่มีทางสู้กับอีนิกม่าที่กำลังเข้าสู่ช่วงรัทได้เลย “คุณต้องตั้งสติ! นี่มันไม่ถูกต้อง!”
ประธานหนุ่มยิ้มบาง “นายคิดว่าฉันมีสติพอจะฟังคำพูดของนายตอนนี้เหรอ?”
คำพูดนั้นทำให้คีรินใจหายวาบ ก่อนที่เขาจะรู้สึกถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่แตะลงบนผิวคอ ริมฝีปากของติณณ์กดลงเบา ๆ ราวกับเป็นการหยั่งเชิง คีรินตัวสั่นสะท้าน
“คุณติณณ์...!” คีรินพยายามเรียกสติของอีกฝ่าย แต่ก็รู้ดีว่าตัวเขาเองกำลังเริ่มสูญเสียความควบคุมเช่นกัน
กลิ่นฟีโรโมนของติณณ์รุนแรงจนทำให้สมองของเขาพร่ามัว ร่างกายของเขาตอบสนองต่อแรงดึงดูดนั้นโดยไม่อาจควบคุมได้ แม้จะรู้ตัวดีว่าเขาเป็นเบต้า แต่ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้...?
“นายรู้ไหม ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน” ติณณ์พูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนริมฝีปากของคีริน
จูบนั้นไม่ได้อ่อนโยนเลย มันเต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความกระหาย คีรินเบิกตากว้าง ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสถึงความแนบแน่นของจูบนั้น ลมหายใจร้อนผ่าวของติณณ์ปะปนกับกลิ่นฟีโรโมนในอากาศ ทำให้เขาเหมือนถูกดูดเข้าไปในวังวนที่ยากจะหลุดพ้น
มือใหญ่ของติณณ์เลื่อนไปจับท้ายทอยของคีริน ดึงให้เขาเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนของเขาแทรกผ่านริมฝีปากที่ยังคงสั่นไหวของคีริน ความลึกซึ้งในจูบนี้ทำให้ทุกความคิดในหัวของคีรินเลือนหาย
“อืม...” เสียงครางเบา ๆ หลุดออกมาจากลำคอของคีรินโดยไม่รู้ตัว ความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้เขาแทบยืนไม่ไหว
ติณณ์ไม่หยุดเพียงแค่นั้น เขาเปลี่ยนมุมของจูบ เพิ่มความหนักหน่วงและเรียกร้องมากขึ้น ริมฝีปากที่บดเบียดไปมาราวกับจะย้ำเตือนให้คีรินรับรู้ถึงแรงปรารถนาที่เขาไม่อาจระงับได้ เรียวลิ้นของคนตัวใหญ่กว่าเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของเลขาหนุ่มจนน้ำลายใส ๆ ไหลย้อยลงมาตามมุมปากและลำคอ ก่อนจะกดสันจมูกโด่งไล่เลี่ยลงมาเรื่อย ๆ จึงถึงซอกคอขาวผ่องสูดดมกลิ่นของฟีโรโมนหอมเย้ายวน พร้อมพร้อมขบเม้มคอขาวจนขึ้นรอยแดง
เมื่อลิฟต์หยุดลงตรงชั้นของห้องทำงานติณณ์รวบตัวอีกคนเดินไปยังห้องทำงานของตนเองทันที
คลิก!พร้อมล็อคประตูห้องทำงานให้เรียบร้อย
ทั้งสองจูบกันอย่างเร้าร้อนอีกครั้ง ก่อนที่มืออีกข้างของติณณ์เลื่อนไปโอบเอวของคีรินไว้แน่นพร้อมแนบชิดเป้าของตนเข้าหาเลขาหนุ่ม ความใกล้ชิดที่ไร้ช่องว่างทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นกระหน่ำ จนรู้สึกถึงความเป็นชายของอีนิกม่าที่ดุนดันกางเกงอยู่
ไอ้เหี้ย!อย่าบอกนะว่าจะให้กูรับกับไอ้พระเอกนี่
มือหนาเลื่อนลงมาบีบบั้นท้ายแน่น ๆ ของคีริน ก่อนจะกดนิ้วลงไปในรูจีบของหลังผ่านกางเกงสแล็คสีดำ จนเจ้าของร่างสะดุ้ง ก้มลงมองแก่นกายใหญ่โตที่เป้าตุงออกมาจนเห็นได้ชัด
เขายังไม่พร้อมที่จะเสียความเป็นเชิงชายนะเว้ย!
จังหวะนี้คีรินเลยตัดสินใจที่จะยอม ‘สูญเสีย’ บางอย่างดีกว่ายอมโดนคนตรงหน้า ‘กด’
มือขาวเรียวยาวของคนที่เคยเป็นเกมเมอร์มาก่อน เอื้อมไปปลดซิปกางเกงสแล็คอย่างช้า ๆ จนเจอกับดุ้นร้อนผ่าวของอีกคนที่พร้อมจะออกมาทักทาย เมื่อดึงอันเดอร์แวร์ลงเจ้าโลกก็เด่งหัวชูชันผงกคอทักทายทันที
โอ้โห้ สมกับเป็นตัวเอก โคตรใหญ่เลยพี่! ว่าแล้วก็คว้าไปขับหมับที่แก่นลำตรงหน้าพร้อมชักรูดเบา ๆ ขึ้นตามความยาวอวบนี้
“อ่า คีริน... ชักเร็ว ๆ หน่อย” ติณณ์คำรามเสียงพร่า พร้อมก้มลงไปมองคนที่นั่งคุกเข่าจนหน้าจะโดนลำเอ็นของเขา
ไม่คิดเลยว่าเลขาเบต้าคนนี้จะมีฟีโรโมนที่หอมหวานจนสามารถปลุกเร้าเขาได้ขนาดนี้
“เอามันเข้าไปในปากนายสิ” ติณณ์พูดขึ้นเมื่อเห็นแววตาลังเลจากคนที่นั่งคุกเข่าอยู่
ระบบขอถามอีกรอบ พระเอกนี่ไม่ได้ OOC จริง ๆ ใช่ไหมวะ? ให้เขาที่เป็น NPC มาอมให้พระเอกเนี่ยนะ!ไม่ใช่ว่าพระเอกต้องมีอะไรกับนายเอกเหรอ?
[ตัวเอกไม่ได้มีการ OOC ครั้งนี้เป็นเพียงบทลงโทษ ระบบขอยืนยันเมื่อเสร็จสิ้นการลงโทษที่ NPC คีรินได้รับ ระบบจะลบความทรงจำของตัวเอกให้เอง]
คีรินชั่งใจสักพัก ก่อนจะแลบลิ้นเรียวเล็กออกมาตลัดเลียที่หัวบานหยักสีคล้ำ ลิ้นเล็กชโลมเลียอยู่ตรงส่วนปลายหลายนาทีจนกระทั่งแท่งเนื้อร้อนผ่าวคลอเคล้าไปด้วยเมือกใส ๆ ก่อนจะไล่เลี่ยไปตามเส้นเลือดปูดโปนบนลำแท่งอย่างช้า ๆ มือที่ว่างอยู่หนึ่งข้างเอื้อมไปคล้าจับเจ้าพวงแฝดทั้งสองลูก
จากนั้นครอบปากรับดุ้นร้อนเข้ามา ขนาดมันใหญ่จนแทบเอาเข้าได้ไม่หมด คีรินได้แต่ตวัดลิ้นเลียแก่นกายไปทั่วโพรงปากอุ่น
ก่อนจะขยับหัวเมื่อเจ้าของดุ้นขยับเอวอย่างช้า ๆ
“อ่อก” จะทะลุคออยู่แล้วเว้ยยย
“อ่า... โคตรดี” นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองหน้าคนที่กำลังอมดุ้น หน้าของเลขาที่เขาคิดว่าหวานขึ้น ปากอวบอิ่มสีระเรื่อที่อ้าอม น้ำตาที่เปรอะเปื้อนดวงหน้า กลิ่นหอมของอะไรสักอย่างจากฟีโรโมนทำให้อีกคนดูยั่วยวนเป็นพิเศษ
มือหนาจับหัวคนข้างล่างให้หยุดนิ่งก่อนจะเริ่มกระทุ้งเอวกระแทกแท่งเอ็นอุ่นเข้าปากถี่รัวจนคีรินน้ำตาไหล ร่างบางปรือตามองอีกคน มือเล็กทั้งสองข้างตีไปที่ต้นขาแกร่ง ประท้วงคนที่ขยับเอวตนปากตนเจ็บไปหมดแล้ว
“อื้อ!อึก อ่อก”
ติณณ์จับกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มกระชากให้เงยหน้า ก่อนจะชักรูดแก่นกายตนเองรัวเร็ว พร้อมมองหน้าเลขาที่หอบหายใจแลบลิ้นเรียวชมพูไว้รอเขาตรงหน้า
“ฉันจะเสร็จแล้ว ซี๊ด!”
ก่อนน้ำกามข้นคลั่กจะพวยพุ่งออกจากเอ็นอุ่นใส่เปรอเปื้อนเรียวหน้าคนข้างล่าง ทั้งแก้ม จมูก และในปากอิ่ม ติณณ์จับดุ้นของตนคลอเคลียไปตามใบหน้าของอีกคน แล้วเอาตีเบา ๆ ที่ข้างแก้ม และปากที่อ้าเปิดไว้ ลิ้นเล็กตวัดเลียน้ำกามบางส่วนเข้าปาก
“ยังหิวอยู่ไหม?” คนที่ชักน้ำขาวขุ่นใส่เขาถามตายิ้ม ๆ
หิวบ้าอะไร!? ไอ้ระบบบทลงโทษนี่จบหรือยัง!?
เชิงอรรถ
^Out Of Character หมายถึง การที่ทำให้ตัวละครทำในสิ่งที่ตัวละครตั้งเดิมจะไม่มีวันทำ
