บทที่ 5 Arc 1 ประธานอีนิกม่ากับเลขาเบต้า 🔥(4/6)
แสงไฟในห้องทำงานสลัวลงเล็กน้อย ความเงียบที่แผ่ปกคลุมเต็มไปด้วยความร้อนอบอ้าวจากเหตุการณ์ที่เพิ่งจบลง ร่างของคีรินนอนหอบหายใจอยู่บนโซฟานุ่ม เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากแรงกดดันที่เขาไม่อาจต้านทานทันใดนั้น หน้าจอระบบโปร่งแสงก็เด้งขึ้นมาเหนือศีรษะเขาอีกครั้ง พร้อมข้อความที่ทำให้เขาแทบอยากจะสติแตก
[คำเตือน: NPC คีรินได้รับ "น้ำเชื้อจากอีนิกมา" เพื่อการปรับเปลี่ยนเพศรอง]
[สถานะร่างกาย: อยู่ระหว่างกระบวนการพัฒนาเพื่อรองรับระบบสืบพันธุ์]
[การเปลี่ยนแปลงเสร็จสมบูรณ์ใน 72 ชั่วโมง]
[คำแนะนำ: โปรดเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจหลัก เนื่องจากคุณยังต้องทำให้ตัวเอกและเป้าหมายพบรักกันได้สำเร็จ]
เดี๋ยวสิ ระบบ! ฉันเป็นเบต้าไม่ใช่เหรอ!? แล้วนี่มันบ้าอะไรกัน!! คีรินโวยวายทั้งที่ยังนอนหอบอยู่
[คำอธิบาย: เพื่อแก้ไขสถานการณ์และรักษาความสมดุลในโลกนี้ ระบบจึงทำการปรับเปลี่ยนสถานะของผู้ใช้งานเป็น ‘โอเมก้า’ ชั่วคราว]
“โอเมก้า!? นี่แกเปลี่ยนเพศรองฉันเนี่ยนะ!?” คีรินแทบจะลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟา แต่ก็ต้องยอมล้มตัวลงไปอีกครั้งเพราะแรงที่แทบไม่มีเหลือ
คีรินมองติณณ์ที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เขาพยายามลุกขึ้นนั่งแต่ก็รู้สึกถึงความอ่อนแรงที่แปลกประหลาด ร่างกายของเขายังคงร้อนผ่าวจากผลของฟีโรโมนที่ยังคงอบอวลไม่จางหาย
“นี่มันอะไรกัน… ฉันจะทำยังไงดีวะเนี่ย?” คีรินได้แต่คิดในใจ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติเต็มที่ ติณณ์ก็เอื้อมมือมาแตะไหล่เขาเบา ๆ
“นายดูเหนื่อยมาก... กลิ่นของนายยังคงรุนแรงอยู่เลยนะ คีริน” เสียงทุ้มต่ำของติณณ์ดังขึ้น ราวกับจะสะกดให้คนฟังคล้อยตาม ดวงตาคมกริบมองคีรินราวกับนักล่าที่พบเหยื่อที่น่าสนใจ
“บอส... ผมว่าเราไม่ควรใกล้กันขนาดนี้นะครับ” คีรินเอ่ยเสียงสั่น พยายามใช้เหตุผลเข้าข่มความรู้สึกที่เริ่มควบคุมไม่ได้
แต่ติณณ์กลับโน้มตัวลงมาใกล้มากขึ้นกว่าเดิม มือแกร่งที่วางบนไหล่เลื่อนไปจับข้างแก้มของคีริน นิ้วโป้งเกลี่ยเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบโยน
“ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงมีผลกับฉันขนาดนี้... แต่ฉันไม่อยากให้มันหยุดลง”
“หยุดเถอะครับ... คุณไม่ได้อยากพูดแบบนี้จริง ๆ” คีรินพยายามเบี่ยงสายตาหนี แต่กลับรู้สึกได้ว่าร่างกายของเขากำลังอ่อนลงเรื่อย ๆ เหมือนโดนแรงดึงดูดบางอย่างกดทับ
[คำเตือน: ฟีโรโมนของอีนิกม่ากำลังทำงานร่วมกับกระบวนการปรับเปลี่ยนเพศรองของคุณ]
[สถานะปัจจุบัน: ฮีทชั่วคราว เนื่องจากการเปลี่ยนผ่านกำลังดำเนินการ]
“ฮีท... อะไรนะ!?” คีรินเบิกตากว้าง “นี่มันไม่แฟร์เลย ระบบ! ฉันไม่ใช่โอเมก้าซะหน่อย!”
[โปรดสงบสติอารมณ์: สถานการณ์นี้เป็นผลกระทบจากบทลงโทษและกระบวนการเปลี่ยนแปลง โปรดปล่อยให้ตัวเอกควบคุมสถานการณ์ชั่วคราว]
“บ้าเอ๊ย! มันควบคุมตัวเองได้ที่ไหนเล่า!” คีรินสบถในใจ ร่างกายเริ่มร้อนวูบวาบเหมือนโดนไฟลวก ใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา
ติณณ์ที่ยืนมองอยู่ตรงหน้า ขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าคมเข้มของเขาฉายแววกังวลเล็กน้อย แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความกระหายที่ควบคุมแทบไม่อยู่
“นายกำลังจะเข้าสู่ช่วงฮีท...” ติณณ์พูดเสียงทุ้มต่ำ เดินเข้ามาใกล้ มือใหญ่แตะที่หน้าผากของคีรินเบา ๆ ราวกับจะสำรวจอาการ “ทำไมนายถึงปล่อยกลิ่นออกมาขนาดนี้?”
“ผม...ไม่รู้... ระบบมัน...” คีรินพยายามพูด แต่คำพูดกลับขาดหายเป็นช่วง ๆ เพราะความร้อนที่เอ่อล้นในร่างกายกำลังทำให้สติของเขาเลือนราง
“ลุกขึ้น นายอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้” ติณณ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำสั่ง ดวงตาคมดุวาบ เขาถอดสูทของตัวเองออกก่อนจะคลุมมันลงบนตัวคีริน แล้วโน้มตัวลงมาอุ้มร่างของคีรินขึ้นแนบอกอย่างง่ายดาย
“บอส! ปล่อยผมนะ!” คีรินพยายามดิ้น แต่ก็ไม่มีแรงพอจะขัดขืน มือของเขากำเสื้อสูทเอาไว้แน่น ความร้อนที่แผ่ออกมาทำให้เขาแทบละลาย
“อยู่เฉย ๆ” ติณณ์เอ่ยเสียงต่ำ พลางก้าวยาว ๆ ตรงไปยังประตู
ประตูห้องเพนต์เฮาส์เปิดออกพร้อมกับร่างของคีรินที่ถูกอุ้มเข้ามาวางลงบนโซฟานุ่ม ติณณ์ถอดเนกไทและเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก ราวกับต้องการปลดเปลื้องความอึดอัดที่มีอยู่ในใจ
คีรินนอนหอบอยู่บนโซฟา ดวงตาฉ่ำวาวจากผลกระทบของฮีท กลิ่นฟีโรโมนที่ปล่อยออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนที่อันตราย
ติณณ์เดินเข้ามาใกล้ มือใหญ่แตะแก้มของคีรินเบา ๆ ก่อนจะกระซิบเสียงแหบพร่า “นายต้องการความช่วยเหลือจากฉัน”
“ไม่... ผมไม่ต้องการ...” คีรินเอ่ยแผ่ว ๆ พยายามเบือนหน้าหนี แต่ติณณ์กลับจับคางเขาไว้ หันกลับมาเผชิญหน้ากันตรง ๆ
“ร่างกายของนายกำลังต้องการฉัน” ติณณ์เอ่ยช้า ๆ สายตาคมกริบจ้องมองลงมา ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง “และฉันจะไม่ปล่อยให้นายทรมานแบบนี้หรอก”
[สถานะ: ผู้ใช้งานเข้าสู่ช่วงฮีทขั้นรุนแรง จำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือจากอีนิกม่าเพื่อรักษาสมดุล]
สิ้นสุดการแจ้งเตือนจากระบบคีรินเอาลำแขนเรียวคล้องคอแกร่งของอีนิกม่าโน้มลงมาประกบปากทันที เรียวลิ้นเล็กแลบลิ้นไล่เลียริบฝีปากหนาที่เม้มแน่น นัยน์ตาสวยจ้องตามองประธานหนุ่มด้วยความหงุดหงิดที่เห็นความหยอกเย้าในแววตาคู่นั้น ก่อนที่คนตัวสูงจะอ้าปากแลบลิ้นให้คนที่กำลังฮีทดูดรั้งเรียวลิ้นหนา
“อ่า จ๊วบ อืม” เสียงแลกน้ำลายดังไปทั่วห้องนอนในเพนเฮ้าส์หรู ติณณ์โอบอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งบนตักตนเอง จนรู้สึกถึงความฉ่ำแฉะจากก้นกลมที่มีน้ำหล่อลื่นไหลเลอะทั่วง่ามขาของอีกคน
ฮึ่ม! อีนิกม่าหนุ่มขบกรามแน่นเมื่ออีกคนเอาแต่ขย่มบั้นท้ายเปลือยเปล่าใส่ลำเอ็นของเขาจนน้ำกามไหลที่ปริ่มหัวโคนซึมออกมายังกางเกงข้างนอก ติณณ์สูดลมหายใจอย่างอดกลั้นต่อกลิ่นฟีโรโมนที่คีรินปล่อยออกมาจนกลัวว่าตัวเองจะรัทเข้าจริง ๆ
“เอาผม อึก” คีรินที่นั่งตักซุกหน้าอยู่ตรงบ่าแกร่งร้องครางแผ่ว ๆ พร้อมขย่มท่อนลำใหญ่ภายใต้กางเกงไปด้วย
ร่างสูงลุกขึ้นพยุงบั้นท้ายกลมกลึงใช้มือหนาบีบขย้ำก้นขาวเนียนจนเนื้อปริ้นออกมาตามง่ามมือ คีรินรีบยกแขนโอบรอบคอและใช้ขาเกี่ยวเอวสอบไว้แน่น ริมฝีปากเริ่มบดเบียดเข้าหากันอีกครั้ง ติณณ์ขยี้ริมฝีปากบางสลับดูดดึงลิ้นเล็กที่ตวัดลิ้นสู้กับเขา
ติณณ์วางร่างบางไว้บนเตียงสีดำของตนเอง มองเลขาคนเก่งที่มักจะหน้านิ่งไม่ค่อยคุยกับเขาอย่างกระตือรือร้นยกเว้นเรื่องของงานและโอเมก้าที่เป็นเจ้าของคาเฟ่ใต้ออฟฟิศ ที่กำลังบิดกายขาวยั่วยวนบนเตียงของเขาที่ตัดกับสีขาวอมชมพูของเจ้าตัว
“บอส ฮึก เอาผมที” คีรินสะอื้นกับกายร้อนผ่าวอย่างทรมาน มือเรียวก็ชักขัดแก่นกายของตนเองพร้อมกับสบตาบอสของตนที่เอาเขามาวางบนเตียงแล้วยืนยิ้มอยู่ปลายเตียง
“นายอยากให้ฉันทำอะไรนะ?”
“อึก เอาผม” ติณณ์เลิกคิ้วก่อนจะระบายยิ้มร้าย “ว่าไงนะ?”
“เย็ดผม” คีรินเม้มปากแน่นก่อนจะตอบออกไปอย่างเขินอาย อีนิกม่าหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงรีบถอดเสื้อผ้าของตนพร้อมกระโจนเข้าหาร่างบางที่เรียกร้องเขาให้ไปเย็ด
มือแกร่งจับพลิกตัวคีรินให้หันหลัง ยกสะโพกงอนงามขึ้นสูงก่อนจะใช้ริมฝีปากประกอบเข้าหารูจีบที่ปลดปล่อยน้ำหวานออกมามากมาย
“อ้ะ อ่า” คีรินที่แนบหัวไปกับเตียงกว้างครางออกมาอย่างเสียวซ่าน ดวงหน้าแดงกล่ำไปกับความทรมานพอ ๆ กันกับเสียงดูดซดน้ำหวานของอีกคนที่ปล่อยออกมาจากช่องทางรักอย่างมูมมาม ซ้ำร้ายยังสอดนิ้วเข้ามาพร้อม ๆ กับเรียวลิ้นสาก
ติณณ์ผละออกมาจากรูสดสวยมองความฉ่ำวาวที่เต็มไปด้วยเมือกใสและน้ำลายของตนอย่างหื่นกระหาย มือเริ่มจับชักดุ้นใหญ่ของตน ก่อนจะสอดกระแทกอีกคนจนไม่ทันตั้งตัว
“อึก เจ็บ!”
“ซี๊ด! ขนาดเย็ดมาแล้วยังแน่นขนาดนี้” ความอุ่นร้อนและแรงบีบรัดทำเอาอีนิกม่าหนุ่มแทบคลั่งจนอยากกระเด้าเอวใส่แรง ๆ มือสากเอื้อมไปจับหน้าอกคนที่นอนคว่ำอยู่บีบขย้ำอกเนื้อนิ่ม บดบี้ปลายนิ้วใส่ยอดถันที่ชูชันเพื่อให้อีกคนผ่อนคลายช่องทางคับแน่นนี้
“อ่า เย็ดผม อึก แรง ๆ”
“อ่า นายขอมาเองนะ” ร่างสูงเมื่อได้ยินดังนั้นจึงกระเด้าสะโพกแกร่งใส่เอวบางถี่ยิบ ก้มมองท่อนลำของตนที่เข้าออกรูจีบสีแดงที่ตอนนี้เนื้อเริ่มปริ้นออกมาข้างนอก มองบั้นท้ายกลมที่เคยขาวเนียนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยขบกัด และรอยฝ่ามือของตน
เพี๊ยะ
“อ้ะ แรง ๆ ตีอีก เอาอีก”
เพี๊ยะ เพี๊ยะ
มือสากตบเข้าไปที่ก้นกลมอย่างสะใจ พออกพอใจที่อีกคนทนมือเขามาก ยิ่งตีเข้าไปที่ก้นรูร่านนี้ก็ยิ่งบีบรัดแน่น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังอย่างต่อเนื่อง
ติณณ์พลิกร่างบางให้หันกลับมาโดยยังไม่ได้ถอดถอนดุ้นออกจากรูร่านแต่อย่างใด มองหน้าคนตัวเล็กที่น้ำตาไหล ตาเหลือกลอย กลีบปากบางแลบลิ้นออกมาจากความเสียวแทบขาดใจ
เอวสอบเร่งตอกอัดดุ้นอย่างรัวเร็วเมื่อใกล้จะปลดปล่อยน้ำกามออกมา แล้วโน้มตัวลงไปดูดเลียยอดถันบวมเป่ง มือหนาเอื้อมไปจับชักรูดท่อนลำเล็กกว่าของตน พร้อมปล่อยน้ำกามจำนวนมากลงในรูร่านที่บีบรัดดุ้นของตนไว้แน่น
เสียงหอบหายใจของคนสองคนดังก้องไปทั้งห้อง ติณณ์ถอนท่อนเอ็นของตนมองช่องทางโบ๋ที่มีน้ำกามไหลย้อยลงมา พร้อมเอานิ้วเข้าไปคว้านน้ำของตนออกมา ขณะที่คีรินเริ่มขยับบั้นท้ายเข้ากับนิ้วเรียวยาวของติณณ์แรง ๆ
“เอาอีก ฮึก”
“แปปนึงนะเด็กดี ฉันขอเอาน้ำฉันออกจากตัวนายก่อน”
“ไม่เอา! ผมชอบมันอุ่น ๆ ในท้อง” คีรินดันตัวขึ้นมาแล้วโถมตัวเข้าใส่อีกคน อีนิกม่าหนุ่มกดจูบและขบเม้มร่องรอยสีกุหลาบบนซอกคอชื้นเหงื่อที่เต็มไปด้วยกลิ่นฟีโรโมนหอมหวาน
“แต่เธอจะท้องนะเด็กดี” ติณณ์พูดเสียงอ่อนแบบยิ้ม ๆ
“ฮึ ผมท้องตั้งแต่คุณไม่ใส่ถุงยางแล้ว” คีรินเบ้ปากมองคนที่พูดให้ดูดี ทั้ง ๆ ที่แตกในใส่เขามาหลายรอบแล้ว
ประธานหนุ่มได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น ก่อนจะโดนคนตัวเล็กผลักลงไปนอนแล้วอีกคนก็ขึ้นมาบนตัวเขา พร้อมบทรักรอบต่อไป
