บทที่ 7 Arc 1 ประธานอีนิกม่าและเลขาเบต้า 🔥(6/6)
[คำเตือน: ตัวเอกกำลังแสดงอารมณ์หวงแหนและต้องการครอบครอง NPC คีรินโดยสมบูรณ์]
[สถานะ: ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเอกและ NPC คีรินกำลังพัฒนาไปสู่สถานะ "คู่ชีวิต"]
“คู่ชีวิต!?” คีรินสบถในใจ ขณะพยายามรักษาสติ “นี่มันไม่ใช่ภารกิจที่ฉันตั้งใจจะทำเลยนะ!”
[คำแนะนำ: โปรดปล่อยให้ตัวเอกควบคุมสถานการณ์ในครั้งนี้เพื่อให้ภารกิจฟื้นฟู NPC สมดุล]
“สมดุล? สมดุลบ้าบออะไร! ฉันกำลังจะโดนกินทั้งเป็น!” คีรินคิดในใจพลางพยายามดิ้นออกจากแรงจับของติณณ์
ติณณ์จับคีรินพลิกตัวให้หันหน้าเข้าหาผนังห้องทำงาน เสียงหัวใจของคีรินเต้นรัว มือเรียวพยายามดันผนังไว้เพื่อรักษาสมดุลของร่างกาย
“บอส... ที่นี่มัน... ในบริษัท!” คีรินพูดพลางหันกลับมามอง
“ไม่มีใครอยู่แล้ว” ติณณ์กระซิบข้างหู น้ำเสียงเยือกเย็นแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “และต่อให้มี ฉันก็ไม่สน”
มือใหญ่เลื่อนลงไปจับสะโพกของคีริน สายตาคมจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กในอ้อมแขน
“ถ้านายยังคิดจะยกฉันให้คนอื่นอีก... ฉันจะทำให้นายลืมคนอื่นไปเลย” ติณณ์กระซิบเสียงต่ำ ก่อนจะกดจูบลงบนลำคอของคีริน ขณะเดียวกันก็ปล่อยกลิ่นฟีโรโมนออกมาเพื่อดึงดูดคนที่กำลังจะกลายเป็นโอเมก้าของเขาอย่าสมบรูณ์
“อึก บอส...” คีรินที่โดนฤทธิ์ของฟีโรโมนเข้มข้นราวกับจ่าฝูงทำเอามือที่ทาบกับผนังห้องถึงกับอ่อนแรงลง ตากลมฉ่ำวาวไปด้วยความใคร่ร้อน ได้แต่ปล่อยให้คนตัวสูงใหญ่บีบจับและเปลื้องผ้าไปทั่วทั้งตัว จนร่างกายขาวโพลนเปลือยเปล่าตัดกับผนังสีดำ
ประธานหนุ่มมองเลขาเบต้าที่ยืนหันหลังโชว์บั้นท้ายขาวผ่องอวบแน่นบิดเนื้อตัวเชื้อเชิญเขาอย่างไงอย่างงั้น ลิ้นหนาเลียริมฝีปากตัวเองอย่างหื่นกระหาย มือหนารีบปลดเสื้อผ้าของตนอย่างเร่งรีบจนอวดผิวสีแทนอย่างสุขภาพดีพร้อมมัดกล้ามล่ำที่เปลือยเปล่าไม่แพ้กัน
“บอส...” คีรินเอี้ยวหัวหันมามองเจ้านายของตนตาปรือ เปร่งเสียงเชื้อเชิญอย่างอับอาย ไม่อยากจะพูดว่าเป็นเพราะฟีโรโมน แต่เหมือนเขาจะเริ่มเสพติดร่างกายของติณณ์ไม่แพ้กัน
[เนื่องจาก NPC คีรินได้รับน้ำเชื้อของอีนิกม่าไปทำให้ร่างกายปรับเปลี่ยนเป็นโอเมก้า ดังนั้นจะโหยหาคู่ก็ไม่แปลก]
คู่บ้านมึงสิ! คีรินโต้แย้งในใจอย่างไม่อยากจะยอมรับนัก
“ทนไม่ไหวแล้วเหรอเด็กดี” ติณณ์ที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าเสร็จเข้าไปโอบกอดทางด้านหลังคีรินไว้ แนบดุ้นร้อนผ่าวของตนไว้ที่ร่องรักของร่างบาง พร้อมถูไถส่วนหัวที่มีน้ำซึมเล็กน้อยเข้ากับร่องรักอย่างหยอกล้อ
“ฮือ จะทำก็รีบทำ อ้ะ!”
เพียะ! มือแกร่งตีไปที่ก้นกลมอวบอย่างหมั่นเขี้ยวแม่ตัวดี
“หึ เมียที่ชอบยกผัวให้คนอื่นต้องโดนทำโทษหนัก ๆ” ติณณ์หยิบเนคไทของตนออกมามัดไว้ที่ข้อมือเรียวของคีรินจับไว้บนเหนือหัว
คีรินถลึงตาใส่อีนิกม่าหนุ่มที่กระตุกยิ้มร้ายอยู่ ก่อนจะถลนตายิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นของเล่นสีชมพูจิ๋วทรงไข่วงรีมีหางน้อย ๆ แล้วได้ยินเสียงของเล่นที่ว่านั่นเปิด ใช่ว่าตนจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร
มันคือ ‘ไข่สั่น’
ครืดดด
“บอส! ไม่เอา อ๊า!” พูดไม่ทันขาดคำมือแกร่งก็จับเจ้าของเล่นที่ว่านั่นเข้ามาในรูจีบของตนทันทีโดยไม่ได้เบิกทางเลยแม้แต่น้อย เพราะมีน้ำเมือกใสไหลย้อยอยู่เต็มง่ามขาเรียว
“อ้ะ อ๊า!”
ติณณ์ที่ดึงเก้าอี้ทำงานของตนออกมาหน้าโต๊ะทำงานนั่งชักขัดลำควยแข็งชูชัน พร้อมใช้มือบังคับรีโมตการทำงานของไข่สั่นตามระดับ มองดูเลขาเบต้าที่เอวเด้งกระตุกตามจังหวะของของเล่นที่เขากำลังบังคับ
“ซี๊ด! ยั่วเย็ดจริง ๆ เมียฉัน” ร่างสูงส่งเสียงครางซี๊ดซ๊าดกับภาพตรงหน้า ก่อนจะยิ้มร้ายสบตาเข้ากับคีรินที่น้ำตาคลอเบ้ามองตนอยู่
“คลานมาหาผัวสิเด็กดี”
คีรินที่ตกอยู่ให้ห้วงกามารมณ์รูจีบร่านที่ขมิบตอดรัดไข่สั่น น้ำเมือกหล่อลื่นของโอเมก้าไหลทะลักตามง่ามขาและบั้นท้ายที่กระตุกขึ้นลงตามจังหวะ คลานเข้าไปหาอีนิกม่าหนุ่มอย่างตัวสั่นเสียว
“อึก บอส”
“ชู่ เรียกฉันว่าผัวสิที่รัก”
“ผะ... ผัวครับ อื้อ!” คีรินที่คลานเข้ามาหาโดนติณณ์กระชากผมให้ดวงหน้าละมุนซุกเข้าไปตรงหัวหน่าวที่ปกคลุมไปด้วยพงขนหยาบ ร่างบางซุกดอมดมกลิ่นของบุรุษเพศเข้าไปเต็มปอด พร้อมสบตาหวานฉ่ำปรือใส่ติณณ์อย่างกระสัน มือที่ถูกมัดไว้ด้วยเทคไทพยายามจะดึงออกเพื่อชักแก่นกายของตนที่ชูชันไม่แพ้กัน แต่ทำอะไรไม่ได้
“อมควยผัวเข้าไปสิ”
แผล็บ! ลิ้นเรียวเล็กเลียวนที่หัวเห็ดสีสด แล้วเลียรอบโคนลำควยตามเส้นเลือดปูดโปน ก่อนจะอ้าปากอมเข้าไปทั้งลำ
“อ่อก!” ประธานหนุ่มบังคับศีรษะของคนที่กำลังอมดุ้นเขาตามจังหวะ พร้อมกระเด้าเอวส่งลำควยเข้าปากเล็กจนมิดด้าม ทำเอาคนที่กำลังอมตาเหลือกและเจ็บลำคอไปหมด
“อ่า ดีชิบ ผัวจะแตกแล้ว”
ติณณ์กระเด้าสะโพกรัวเร็วเมื่อใกล้ถึงฝั่งฝัน ก่อนจะปล่อยน้ำกามของตนเขาปากเล็กจนหมด ทำให้คีรินถึงกลับสำลักไม่หยุด พร้อมท่อนลำเล็กที่ถูกปลดปล่อยจนไปเปรอะเปื้อนเท้าของติณณ์โดยไม่ได้แตะต้องพร้อมกัน
“อึก แค่ก แค่ก”
“หึ”
“บอส... แกะเนคไทให้ผมหน่อยได้ไหมครับ” คีรินที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้นช้อนตามองติณณ์ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างอ้อนวอน
“หืม อยากให้แกะก็ต้องเอาอะไรมาแลกนะ”
คีรินเม้มริมฝีปากเรียวแน่น ก่อนจะผุดลุกก้าวขึ้นไปคล่อมตักของประธานหนุ่มที่กำลังนั่งยิ้มบาง ๆ รูจีบที่ยังมีไข่สั่นอยู่ในระดับเบา ๆ เริ่มขมิบเมื่อสัมผัสได้ถึงลำเอ็นที่แข็งตั้งขึ้นมาอีกรอบ ตาสวยมองสบอย่างออดอ้อน ทำเอาร่างกำยำถึงกับใจอ่อนยวบ ชักลำควยของตนแล้วสอดเข้าไปในรูจีบมิดลำจนหัวเห็ดกระแทกเข้ากับไข่สั่นข้างใน
“อ๊า!”
“ซี๊ด! ตอดชิบหาย”
ทั้งคู่สูดปากแน่น ก่อนเอวแกร่งจะกระเด้าลำควยเข้าออกอย่างถี่ยิบ ทำเอาคนที่กำลังคล่อมอยู่ตัวกระเด้งกระดอนตามจังหวะ เมื่อเจอทั้งไข่สั่นและดุ้นใหญ่ข้างในรูร่านของตนที่ตรงกับจุดกระสันแบบพอดิบพอดี
“อึก สะ... เสียวมาก”
ติณณ์ที่ขบกรามแน่นกับแรงตอดรัดดุ้น มองยอดถันสีชมพูเล็กตรงหน้าที่ล่อตา แล้วอ้าปากงับเข้าไปเต็มแรง ดูดเลียกับขบกัดจนเกิดรอยฟันจาง ๆ
“ฮือ อย่ากัด อึก”
“น่าเย็ดให้รูพังจริง ๆ”
“อ้ะ!” คีรินสะดุ้ง เมื่อติณณ์ผุดลุกขึ้นกะทันหันโอบอุ้มร่างบางเข้าเอวในท่าลิงอุ้มแตงพร้อมเดินกระเด้าไปด้วย มือหนาบีบเคล้นบั้นท้ายอวบจนเนื้อปลิ้น ก่อนจะเปิดประตูห้องทำงานของตนเดินออกไปตามโถงทางเดินที่เป็นกระจกไม่มีม่านบดบังของชั้นผู้บริหาร ทำเอาคีรินถึงกับเสียวสะท้านตื่นเต้นกว่าเดิม
“บอส! อ๊า!”
“เรียกผัวสิ” ติณณ์ที่กระแทกเอวส่งลำควยเข้าออกรูร่าน กระซิบพูดที่หูแดงก่ำ แล้วแลบลิ้นเลียใบหูเล็กอย่างเอ็นดูคนเขินอาย
“ผัวครับ มะ... เมียเสียว”
“อ่า ซี๊ด! ผัวก็เสียว” ลำเอ็นที่แข็งขึ้นกว่าเดิม เพราะแค่คีรินพูดแทนตัวเองว่าเมียแล้วเรียกเขาว่าผัวทำให้ติณณ์ยอมกระเด้าเอ็นให้เสร็จ พร้อมชักแก่นกายลำเล็กของเมียไปด้วย ก่อนจะปล่อยเชื้อพันธุ์ของตนเข้าไปในรูจีบจนเต็มแม็ก มือแกร่งชักควยเล็กหว่าของตนรัวเร็วจนน้ำหวานของเมียเปรอะที่หน้าท้องแกร่งของตน
ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบจูบเข้าหากันอีกครั้งคล้ายปลอบประโลมกันและกัน ก่อนจะติณณ์จะยอมวางร่างของคีรินลงบนพื้นดี ๆ พร้อมปลดเนคไทที่ผูกไว้ที่ข้อมือ แล้วนำนิ้วไปคว้านหยิบไข่สั่นออกมาจากรูร่านจนน้ำเชื้อของตนไหลทะลักออกมาเต็มง่ามขาร่างบาง
“อึก” คีรินที่ยืนกอดซบหน้าลงอยู่ตรงต้นแขนกำยำกัดริมฝีปากแน่นระคนเสียวสะท้าน เมื่อติณณ์กำลังนำไข่สั่นออกจากรูรักของตน ก่อนหน้าต่างของระบบจะเด้งขึ้นมา
[กระบวนการเปลี่ยนแปลงเพศรองจากเบต้าเป็นโอเมก้าสำเร็จ 100%]
[หลังจากนี้ถ้า NPC คีรินทำกระบวนการสืบพันธุ์กับตัวเอกอีกรอบมีความเป็นไปได้ 90% ที่ NPC คีรินจะตั้งครรภ์ลูกของตัวเอก]
อะไรนะ!? ฉันจะท้องงั้นเหรอ! คีรินที่ได้ยินดังนั้นก็หน้าซีดทันที เขาเป็นผู้ชายนะ จะมาท้องได้ไงวะ!?
กว่าจะรู้สึกตัวอีกที ติณณ์ก็โอบอุ้มเขาไปที่ห้องน้ำแล้ว
“อ้ะ! บอส” คีรินสะดุ้งเมื่อร่างสูงแนบจมูกโด่งมากดที่แก้มของตน
ฟอด!
“บอสอะไรกัน ฉันบอกกี่รอบแล้วให้เรียกว่าผัว”
“ผัวอะไรกันครับ!” คีรินละล่ำละลักปฏิเสธหน้าแดงก่ำ
“อ๋อ สงสัยผัวคนนี้ยังเย็ดลงโทษเมียไม่พอ งั้นคงต้องเอาอีก 3-4 น้ำ”
“เอาให้ท้องไปเลย ดีไหม? :) ”
ระบบช่วยกูด้วยเว้ย!
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากวันนั้นติณณ์และคีรินได้ใช้เวลาร่วมกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ลึกซึ้งและมั่นคงมากขึ้นเรื่อย ๆ ท้องฟ้ายามเช้าส่องแสงอบอุ่นเข้ามาในห้องนอนของเพนต์เฮาส์ คีรินลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปทุกวัน เมื่อมองลงไปที่หน้าท้องของตัวเองที่นูนออกมาเล็กน้อย ร่างกายของเขาในตอนนี้อยู่ในเดือนที่ห้าของการตั้งครรภ์ เขาเริ่มปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิต แม้ว่าในใจจะยังมีความกังวลเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของเพศชายก็ตาม
ติณณ์กลายเป็นคนที่ดูแลเอาใจใส่เขาและลูกในครรภ์อย่างไม่มีข้อบกพร่อง ทุกเช้าชายหนุ่มจะคอยดูแลอาหารการกิน และทุกคืนก่อนเข้านอน ติณณ์จะนั่งคุยกับลูกน้อยผ่านหน้าท้องของคีริน
“ลูกของเราต้องแข็งแรงเหมือนพ่อและแม่” ติณณ์พูดพร้อมวางมือเบา ๆ บนหน้าท้องของคีรินด้วยความรัก
“คุณทำเหมือนเขาฟังออกเลยนะ” คีรินแซวพร้อมรอยยิ้ม แต่ลึก ๆ เขาก็ซาบซึ้งในความรักที่ติณณ์มอบให้
ในช่วงหนึ่ง คีรินได้รับข่าวจากระบบว่าลูน่าได้พบรักแท้ของตัวเอง ลูกค้าหนุ่มนักธุรกิจชื่อดังที่มักมาเยือนคาเฟ่ของเขา
[ความคืบหน้า: เป้าหมาย (ลูน่า) พบรักแท้และเริ่มต้นชีวิตใหม่สำเร็จ]
[สถานะภารกิจ: เสร็จสมบูรณ์ 100%]
คีรินถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อรู้ว่าภารกิจของเขาในโลกนี้ดำเนินไปจนจบอย่างสมบูรณ์ ลูน่าดูมีความสุขมากกับคู่รักของเขา และทั้งคู่กำลังวางแผนเปิดสาขาใหม่ของคาเฟ่
“ร้านใหม่ของคุณสวยมากเลยครับ คุณลูน่า” คีรินพูดในวันที่พวกเขาพบกันครั้งสุดท้าย
ลูน่าตอบกลับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ต้องขอบคุณคุณคีรินด้วยที่คอยสนับสนุนและช่วยเหลือผมเสมอมา”
ปีแล้วปีเล่า ติณณ์และคีรินใช้ชีวิตร่วมกันจนกระทั่งหมดอายุขัย ลูกน้อยที่เคยอยู่ในครรภ์ของคีรินเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรงและมีครอบครัวที่อบอุ่นเป็นของตนเอง เขาก็ไม่ห่วงอะไรแล้ว
ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต ติณณ์จับมือคีรินไว้แน่น ดวงตาคมที่เคยเฉียบคมฉายแววอบอุ่นและสงบ
“ฉันดีใจที่มีนายอยู่เคียงข้างจนถึงวันนี้” ติณณ์พูดเสียงเบา
คีรินยิ้ม “ผมก็เหมือนกันครับ”
เมื่อชีวิตในโลกนี้จบลง คีรินลืมตาขึ้นมาในพื้นที่โปร่งแสงที่เหมือนกับหน้าจอระบบ เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น
[คำแจ้งเตือน: ผู้ใช้งานเตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ในโลกถัดไป]
[สถานะ: ร่างกายและความทรงจำได้รับการปรับสมดุลพร้อมเข้าสู่ภารกิจใหม่]
คีรินสูดลมหายใจลึก แม้จะรู้สึกใจหายกับการทิ้งโลกที่เขาผูกพันไป แต่เขาก็เข้าใจว่านี่คือหน้าที่ของเขา
“โลกใหม่...และภารกิจใหม่” คีรินพึมพำพร้อมกับแสงสว่างที่ค่อย ๆ กลืนกินตัวเขาไป
