บทที่ 14 .

น้องเรย์เบิกตาโพลง คนตัวเล็กคงจะรู้แล้วล่ะว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป

“หนู...เดินชนขอบประตู” น้องเรย์นิ่งไปชั่วครู่ ราวกับในหัวกำลังนึกคิดหาคำตอบ

“มั่นใจ?” ผมถามย้ำ ขณะที่มือหนาก็เอื้อมไปกดสวิตช์โคมไฟตรงหัวเตียง เพื่อจะได้มองหน้าน้องเรย์ชัดๆ “แด๊ดเคยบอกแล้วหนิว่าไม่ชอบเด็กโกหก”

“หนูไม่ได้โกหกนะคะ” น้ำเสียง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ