บทที่ 42 .

ฉันยอมเป็นฝ่ายล่าถอยด้วยการเดินหนีพี่ภูมิออกมาจากร้าน โดยไม่ลืมที่จะแย่งถุงเสื้อผ้าออกจากมือหนา เพื่อนำมาถือเอาไว้เสียเอง ส่วนพนักงานคนนั้นก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน จึงไม่ได้บอกกล่าว แต่ถ้าฉันกลับมาเยือนร้านนี้อีกครั้งคงโดนไล่ตะเพิดแน่ๆ

“คุณหนูจะกลับแล้วเหรอครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” ร่างสูงก็ไม่วายเดินตามหลังมา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ