บทที่ 19 นิสัยที่แก้ไม่หาย

ฉันหันตัวกลับไปพูด ความจริงทางสะดวกต่างหากไม่มีการเจอหน้าไม่มีการทักทายปล่อยให้มันจบแบบเงียบ ๆ ไปเลยดีกว่ากระทั่งป้าแม่บ้านเดินไปยังโต๊ะอาหารหยิบโพสอิทสีฟ้าอ่อนออกมาจากนั้นก็เดินมายื่นให้ฉัน

กลับมาคงเจอ หวังว่าจะไม่หนีไปก่อน

ความรับผิดชอบสำคัญมากไม่ใช่ งั้นก็ควรรับผิดชอบกางเกงที่ทำเปื้อนด้วยประ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ