Old Friend เพื่อนเก่า

เพล้ง! เคร้ง!

ปึก!

เสียงขว้างปาข้าวของดังลั่นสนั่นบ้านเช่าไม้หลังเล็กตั้งอยู่สุดท้ายซอยของหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองหลวง ไม่รู้ว่าด้านในบ้านเกิดอะไรขึ้น สาเหตุความจริงเกิดจากอะไรแต่สุดท้ายเหตุการณ์มันก็ลุกลามบานปลายมาเกิดขึ้นถึงนอกบ้านพร้อมกับหญิงสาวร่างเล็กคนหนึ่ง ตามมาด้วยร่างของหญิงวัยกลางคน

เสียงพวกนั้นแม้จะทำให้ชาวบ้านหลังอื่นเกิดความรำคาญใจเนื่องจากเป็นการรบกวนการพักผ่อนให้ช่วงเลิกงาน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ออกมามุงดูกับสิ่งที่เกิดขึ้น

ยังไงปัญหาของคนอื่นก็ทำคนอยากรู้ได้เสมอ

ยิ่งมีการลงไม้ลงมือ ความรู้สึกอยากรู้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิม

เสียงสุดท้ายก็มาจากหนังสือเล่มใหญ่เล่มหนึ่งที่ถูกปาออกมาอย่างแม่นยำราวกับจับวาง ด้วยแรงที่ถูกเหวี่ยงประกอบกับความหนาด้านสันลักษณะแข็ง ๆ มันจึงกระทบเข้ากับศีรษะของหญิงสาวร่างเล็กคนเดิมกับที่ถูกลากออกมาก่อนหน้า บัดนี้ความเจ็บปวดเข้าโลดแล่นมาเยือนตรงขมับด้านซ้ายแบบเต็ม ๆ

ความเจ็บมาซึ่งพร้อมกับความปวด ลงท้ายด้วยอาการมึนเข้ามาอีกนิดหน่อย ประกอบกับทุกอย่างหากรวมกันก็หนักหนาเอาการอยู่เช่นกัน

“มึงออกไปจากบ้านกูเลยนะ ออกไปไกล ๆ อีหลานสารเลว คนผู้หญิงชั่ว!” หญิงวัยสี่สิบปีกว่ายืนเท้าสะเอวในชุดนอนยาวที่ใส่เป็นประจำส่งสายตาเกลียดชังออกมาอย่างไม่ปิดบัง สีหน้าท่าทางกักเก็บความโกรธแค้นไม่มิด ริมฝีปากพยายามด่ากรนทุกอย่างเท่าที่จะสรรหามาเป็นคำด่าทอได้ “จะไปตายห่าที่ไหนมึงก็ไปเลย อย่ามาให้กูเห็นหน้ามึงอีก!”

“ป้า ป้าเข้าใจผิดแล้วนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรแบบที่น้อยมันว่าเลยสักนิดเดียว ไม่เคยคิดที่จะทำมันด้วยซ้ำไปนะป้า ฟังก่อนนะ” เธอคลานเข้าไปจับขาผู้เป็นญาติคนสุดท้ายอย่างอ้อนวอนเท่าที่ตอนนี้จะคิดทำได้ด้วยซ้ำ “ฉันไปทำงานมาจริง ๆ ไม่ได้ไปเหมือนที่น้อยมันว่านะ”

“คนอย่างมึงไม่ต้องมาตอแหลอีขิม อีหลายเปรต!” หญิงวัยสี่สิบปีกว่าสะบัดเท้าตัวเองออกอย่างแรงทำให้แรงกระทบตกมาอยู่กับร่างเล็กของขิม เหตุทำให้ร่างกายหงายตึงไปในทันที “ดูเอาไว้เจ้าข้าเอ้ย มาดูกันเลย ถ้าอีขิมคนนี้ หน้าแบบนี้มันไปอยู่ไหนระวังลูกผัวตัวเองเอาไว้กันให้ดี ๆ อีนี่มันร่าน มันสำส่อนไม่เว้นแม้แต่ผัวน้องผัวนุ่งมันก็เอาไม่เลือก!”

“อะไรกันนังพา ขิมมันไปแย่งไอ้นพจากอีน้อยหรือไงวะ ทำไมมึงพูดแบบนี้” เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนเข้ามาร่วมบทสนทนา

“ก็เออนะสิ อีนี่มันเลี้ยงไม่เชื่อง!” มือกร้านดำจ่อเข้าไปตบศีรษะเล็กอย่างแรง ไม่ออมมือใด ๆ เพียงเพราะความโกรธเคืองกับสิ่งที่รับรู้มา “มันตอแหลุกอย่าง อีนี่มันร้าย”

“ไม่ใช่นะจ้ะ ขิมไม่เคยไปยุ่งกับนพเลย”

ถึงแม้เป็นการปฏิเสธที่ไร้ผลแต่ก็จะทำมัน

“น้อยไปนะสิแล้วที่กูเห็นมันคืออะไร มึงเสล่อไปยืนอ่อยไอ้นพผัวกูอยู่ท้ายตลาด จับมือถือแขนหลังจากนั้นคงเอากันคาตลาดมั้ง!”

“มันไม่ใช่อย่างที่น้อยเข้าใจเลยนะ พี่ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นกับนพ น้อยเข้าใจผิดหมดทุกอย่าง” สาวร่างเล็กพยายามอธิบาย “จริง ๆ แล้วคือพี่เจอนพที่ร้านเกมส์ เขาเข้ามาขอเงินต่างหากแต่พี่ไม่ให้”

“ใครเชื่อคนอย่างมึงก็โง่แล้ว กูถามไอ้นพมันบอกขอโทษที่ทำแบบนั้นเพราะมึงเข้าไปยั่วมันก่อน มันก็ผู้ชายคนหนึ่งที่อดทนต่อการยั่วยวนของมึงไม่ไหว” คนเป็นน้องสาวตะคอกสุดเสียงพร้อมชี้หน้ามาที่ขิม น้ำเสียงหนักแน่นเกรี้ยวกาจ “คันนักก็ไปเอาผัวคนอื่น ไม่ใช่ผัวกูอีขิม!”

~ซ่า~

น้ำฝนถังใหญ่ที่ตวงไว้ถูกสาดเข้ามาหาเธอในชุดนักศึกษาแบบเต็มเหนี่ยว น้ำมันสาดน้ำตาเก่าออกไปพร้อมกับปิดบังสายของน้ำตาสายใหม่ที่ก่อเกิดเข้ามาอีกครั้ง

หลังการกระทำอันบ้าบอนี้เกิดขึ้นมา ความอ่อนแอบวกกับความน้อยใจที่มีอยู่แล้วจึงเกิดขึ้นอีกครั้งหนึ่ง ขิมไม่รู้ว่าเหตุการณ์มันมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร ไม่คาดคิดกับทุกอย่างรวมไปถึงการกระทำของคนเป็นน้องสาว เครือญาติเดียวกัน

การเผชิญเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นแบบนี้มีขึ้นและหนักหน่วงในครั้งนี้ ในสายตาของคนในครอบครัวเธอผิดอย่างไม่ควรให้อภัยทั้งที่มันไม่ใช่เลย ไม่ใช่ความจริง

“มึงไม่ใช่หลานกูอีขิมอีกแล้ว นรกส่งมาเกิดแบบมึงไม่ควรมีใครในชีวิตทั้งสิ้น จะไปไหนก็ไสหัวไป๊ ไปจากบ้านกู ไป๊!”

“เข้าบ้านกันเถอะป้าอย่าอยู่ยืนดูมันในเป็นเสนียดเลย!”

“เออ”

ปัง!

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

“ป้าพา น้อย เปิดประตูให้หน่อย พี่ไม่มีที่ไปจริงๆ นะ ป้าพา...”

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

“ทุกคน ขิมไม่ได้ทำแบบนั้นจริง ๆ นะ เปิดประตูให้หน่อย”

ฮื่อ ๆ

เธอนั่งเคาะประตูบ้านอย่างงั้นมาเป็นชั่วโมงมันก็ไม่ได้เกิดผลอะไรขึ้นมา ทำซ้ำ ๆ จนมันหมดความหมายใด ๆ จะพยายามเรีกยมากแค่ไหนก็เป็นเช่นเดิม

นอกจากด้านในบ้านจะดับไฟลงบ่งบอกว่าไม่เปิดแล้วยังมีส่วนชาวบ้านคนอื่นที่มามุงดูก็พากันกลับหมด ไม่มีใครสอดมือหรือเอ่ยปากเข้ามาช่วยเหลือเพราะต่างเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นกันหมด

เชื่อในสิ่งที่ไม่เป็นความจริง

ขิมมันตัวคนเดียว