บทที่ 22 เอาแต่ใจ

การเงยใบหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีนิลเด่นคู่นั้นที่เหมือนกำลังสื่ออะไรบางอย่างออกมาให้ฉันรับรู้ นัยน์ตาที่ไม่หลงเหลือความน่ากลัวมีแต่ความอบอุ่น

“อะไร...”

“เธอจำได้ใช่มั้ยขิม”

มันไม่หายไปจากความทรงจำได้เลยต่างหาก ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับผู้ชายตรงหน้า สมองฉันก็จะเลือกจำได้หมดทุกอย่าง ทั้งเรื่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ