บทที่ 40 บทรัก 2

เขารู้ทั้งรู้แล้วจะยังพูดให้ใบหน้าฉันเห่อร้อนขึ้นมาอีกทำไม

“เกมส์ขอนะครับคนดี” แขนใหญ่ที่ในตอนแรกค้ำเอาไว้สุดแขนคราวนี้เขากับเปลี่ยนเป็นใช้ศอกค้ำแทนระยะห่างระหว่างใบหน้าฉันและเกมส์จึงลดลงมากประโยคนี้ถูกพูดในขณะที่สบตากันตรงๆ ไม่ใช่พูดข้างหูอีกแล้วถึงแสงใต้ผ้านวมผืนนี้จะน้อยแต่ฉันกับเห็นสายตาเด่น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ