บทที่ 61 มารับแม่

ฉันได้เห็นรอยยิ้มจากคนหน้าเหวี่ยงแทนคำตอบจากนั้นเกมส์ก็หยิบหมวกสีชมพูพาสเทลขึ้นมาสวมบนศีรษะของฉันด้วยความเบาก่อนผละฝ่ามือออกก็ไม่วายลูบศีรษะฉันอีกสองสามทีอีกทั้งใจดีปลดสายเบลท์ให้อีก ทุกการกระทำที่ไม่เคยมีใครมาทำให้แบบนี้มาก่อนยิ่งทำให้ฉันใจเต้นแรงไม่ได้อีกเช่นกัน

“อย่ากลัว”

“อื้ม”

ฉันรับปากเก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ