บทที่ 75 อ่อนแอในบางครั้ง

ฉันผละออกจากอ้อมกอดเงยใบหน้าสบตาสีนิลคู่ตรงหน้าซึ่งไม่นานรอยยิ้มก็ถูกส่งออกมาให้ฉันอีกทั้งมือใหญ่ยังจับปลายคางฉันก่อนออกแรงรั้งให้เข้าไปใกล้อีกสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนรอใบหน้าตัวเอง สิ่งรอบตัวเงียบงันจนสามารถได้ยินเสียงอื่นๆ ที่ถ้าไม่เงียบจริงจะได้ได้ยินเลย

“รู้มั้ย”

“หื้ม?”

“เกมส์ดีใจมากนะ...