บทที่ 95 ยอมรับ

“แม่ยาย ครั้งนี้ท่านจะอยู่ในฐานะนี้”

“...”

ฉันเผลอถอนหายใจออกมาและก็เผลอจิกเล็บลงบนแขนใหญ่ของเกมส์ซึ่งไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บไหมถือว่าเป็นค่าทำอะไรไม่บอก ทำให้ฉันตื่นเต้นจนมือเปียกชื่นไปหมดทั้งที่อากาศเย็นสบาย

“เชื่อเกมส์นะขิม” ร่างใหญ่ขยับเข้ามาลูบศีรษะฉันเบาๆ “เชื่อในความน่ารักของตัวเอง เชื่อว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ